โชโจ (少女) "เด็กสาว" นิยายประสาทแดก
โชโจ (少女) แปลตรงตัวว่า "เด็กสาว" เป็นนิยายที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเด็กสาวที่แท้จริง เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่ามันปสด. (ประสาทแดก) มากกกกกกกกกกกกกก

เอาจริงๆ รีวิวแบบไม่รีวิว คือเรื่องนี้เป็นนิยายที่ขณะที่อ่านและอ่านจบแล้วรู้สึกว่า อีหยังวะ!! ไม่ใช่คนเขียนที่ชื่ออาจารย์มินะโตะ คะนะเอะ เขียนไม่ดีนะ รวมๆของเรื่องก็คือน่าสนใจเลยแหละ แต่อาจจะไม่ถึงขั้นสืบสวนสอบสวนจ๋าแบบเรื่องที่ผ่านมาของอาจารย์คนนี้

ฟิลของเรื่องคล้ายกับไดอารี่มากกว่า ถึงแม้ว่าเรื่องจะเปิดหัวด้วยการหยิบเอาจดหมายลาตายและผูกกับเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนขึ้นมา แต่ภาพรวมๆคือแทบไม่ได้เกี่ยวโดยตรง เหมือนเป็นแค่หยิบขึ้นมาโชว์ให้ดูมีอะไรมากกว่า เพราะเนื้อเรื่องมันโฟกัสไปที่การเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในชั่วขณะแห่งความตาย แปลภาษาแบบบ้านๆก็คือช่วงเวลาตอนที่กำลังจะตายนั่นแหละ 

แต่เอาเข้าจริง เรื่องแทบไม่ได้แตะกับความตายอะไรขนาดนั้น เพราะมันมาขยี้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของตัวละครอย่าง ยูกิ และ อัตสึโกะ เพื่อนสนิทที่มีปัญหาไม่เข้าใจกัน และความมืดบอดในใจของมนุษย์ ที่บิดเบี้ยว ผิดเพี้ยน ไปจากอุดมคติอันดีงาม อย่างไร?

ตอนที่อ่านเรื่องนี้ ค่อนข้างจะหงุดหงิดกับตรรกะของตัวละครเด็กสาวทั้งสองมากกกกกกกกกก โดเฉพาะยัยอัตสึโกะ เกลียดมัน! 

มองในแง่บริบทสังคมของญี่ปุ่น เข้าใจได้ว่า อัตสึโกะมีความเกรงใจแบบชาวญี่ปุ่นสูงมาก นิสัยที่ไม่ค่อยพูดสิ่งที่คิดออกมาตรงๆ แถมนิสัยส่วนตัวที่เอาเรื่องต่างๆไปมโนในแย่ลบ อ่านแล้วแบบ แกเป็น***อะไรของแกเนี่ย!!

อัตสึโกะค่อนข้างเป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนในระดับหนึ่ง(ในความคิดส่วนตัว) ถึงนางจะแสดงอะไรออกมาแบบโง่ๆ เหมือนเด็กวัยรุ่นผู้หญิงทั่วไป มีความต้องการอยากเป็นที่ยอมรับในสังคม มีความขี้อิจฉา ขี้กังวล ชอบเรื่องนินทา เสแสร้งในเรื่องที่ไม่อยากทำหรือพูด ซึ่งดูรวมๆแล้วก็คือ ทั่วไปมาก แต่เพราะชีวิตอัตสึกโกะมันไม่ได้แย่ถึงขั้นจะกลายมาเป็นแบบนี้ไง เพราะชีวิตรวมๆของนางค่อนข้างจัดว่าดีมาก มีพ่อแม่ที่รัก เข้าใจและคอยสนับสนุน ชีวิตแทบไม่ลำบากเลย แต่ถ้ามองให้ดี การที่พ่อแม่ของอัตสึโกะคอยช่วยเหลือ แถมนางก็มีพรสวรรค์ ก็เลยได้รับอะไรบางอย่างมาอย่างง่ายดาย เช่น ชื่อเสียงตอนเป็นนักกีฬาเคนโด้ แต่พอชีวิตนางล้ม นางที่ไม่มีภูมิคุมที่จะรับมือความผิดหวังเพราะได้อะไรมาง่ายๆ ก็เลยกลายเป็นตรรกะวิบัติ บิดเบี้ยว น่าคำราญไปหมด


ส่วนตัวของยูกิ เป็นตัวละครที่ค่อนข้างน่าเห็นใจ ดูมีเหตุมีผลในการแสดงออกมากที่สุดแล้ว ตัวละครไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย เหมือนต้องโตมาท่ามกลางยายที่ป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม ซึ่งมีอารมณ์รุนแรง ทำร้ายร่างกายนาง แถมคนที่บ้านทุกคน พ่อแม่ก็โดนหมด แม่ที่เคยสดใสก็เงียบขรึม ตรรกะป่วย ยูกิก็เลยได้รับสิ่งนี้มาด้วย นางก็เลยมีความเก็บกดสูง เป็นคนเย็นชา และแอบมีจิตใจที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ทั่วไปเบาๆ เช่น พยายามฆ่ายายตัวเองให้ตาย สาปแช่งให้ยายตาย อยากเห็นคนตาย คบแฟนที่มีนิสัยแปลกๆเหมือนกัน(อยากเห็นคนตายเหมือนกัน) บลาๆ

แล้วถามว่าเรื่องมันสืบสวนยังไง นั่นสิ ยังไงวะ

คงเพราะเรื่องแตะการสืบสวนเบามากจริงๆ เนื้อหาส่วนใหญ่ในเรื่องจะเน้นการคลายปมความสัมพันธ์ส่วนตัวของยูกิกับอัตสึโกะมากกว่า แถมมันก็น่ารักไง คนที่ชอบจิ้นแบบวายๆ คงชอบเรื่องนี้ เพราะมันดูมีความมุ้งมิ้งอยู่ในตัว

ถ้าพูดถึงเรื่องสืบสวนของเรื่องนี้ ค่อนข้างจะทำได้ดีแต่อาจจะไม่หวือหวาตามที่คนเคยอ่านสืบสวนคาดหวัง อย่างเช่น (สปอย) เรื่องมาด้วยจดหมายลาตาย ซึ่งเราเข้าใจว่าน่าจะเป็นของเพื่อนของซาโอริ เด็กนักเรียนใหม่ที่ย้ายมาเรียนโรงเรียนเดียวกันกับตัวละครหลัก แต่จริงๆ มันเป็นจดหมายของซาโอริเองนั่นแหละ โดยเหตุผลที่ทำให้นางฆ่าตัวตายก็เพราะเพื่อนนางที่ตายไปแล้วและพ่อของนางที่ทำให้นางต้องอับอายสังคมจนถูกกลั่นแกล้ง

ในขณะที่เส้นเรื่องหลักของยูกิและอัตสึโกะก็คือ การได้ใกล้ชิดกับชั่วขณะแห่งความตาย ทั้งสองตัวละครได้ไปรู้จักกับคนในสถานที่แตกต่างกัน แต่สุดท้ายความสัมพันธ์คนของต่างสถานที่กลับวนมาใกล้ชิดกัน 

ยูกิรับปากทัชชี่ เด็กอ้วนคนหนึ่งที่ไปเจอกันในโรงพยาบาลขณะมาทำกิจกรรมอาสาอ่านหนังสือให้เด็กฟัง ว่าจะช่วยตามหาพ่อของซูบารุ เด็กหล่อ สุภาพเรียบร้อย ยูกิที่อยากเห็นฉากประทับใจก่อนซูบารุตายก็เลยยอมรับปากตามหาพ่อให้ ในขณะที่อัตสึโกะมาทำงานอาสาในบ้านพักคนชราเพราะต้องเก็บชั่วโมงวิชาพละ นางก็ได้รู้จักกับทาคาโอะ ลุงที่มีท่าทางขี้แพ้ อ่อนแอ หัวอ่อน เฟอะฟะ ซึ่งอัตสึโกะก็มารู้อีกทีว่าลุงถูกข่มขู่ฆ่า แต่นางก็ดันคิดว่าคนที่เขียนข้อความนั้นคือยูกิ เพราะก่อนหน้านั้น ทาคาโอะและอัตสึโกะเคยช่วยชีวิตยายของยูกิที่ควรจะตายให้รอดชีวิต ใช่ นางมโน อัตสึโกะก็เลยตามติดลุงเพื่อช่วยปกป้อง ส่วนยูกิก็ตามหาพ่อของซูบารุให้จริงๆ โดยมาขอความช่วยเหลือจากแฟนหนุ่มให้มาช่วย เพราะมีลุงคนหนึ่งสัญญาจะบอกข้อมูลแต่ต้องแลกเปลี่ยนกับบางอย่าง อีลุงคนนี้ก็คือพ่อของซาโอรินั่นแหละ ลุงแกค่อนข้างโรคจิต เก็บกด มีประเด็นกับเด็กสาววัยรุ่นเพราะมีลูกที่รังเกียจตัวเอง ซึ่งสุดท้ายก็เอาคอนแทคต์มาได้ แล้วมาหาทาคาโอะจนได้เจอกับอัตสึโอะ ส่วนตอนจบของเส้นเรื่องนี้ก็คือ ทัชชี่กับซูบารุ สลับตัวกันเล่นละคร ทัชชี่คือเด็กหล่อ ส่วนซูบารุคือเด็กอ้วน ที่อยากเจอพ่อ จริงๆอยากจะฆ่าพ่อ เพราะพ่อทำให้แม่ป่วยทางจิต แต่ก็ได้อัตสึโกะช่วยเอาไว้ได้ แล้วพ่อลูกก็ปรับความเข้าใจกัน ซูบารุก็ตายไปอย่างสงบ (แต่จริงๆแล้ว ซูบารุน่าสงสารนะ แต่เพราะอะไรไปอ่านดู)

ส่วนเพื่อนสนิทยูกิกับอัตสึโกะก็กลับมาเข้าใจกัน สนิทกันมากขึ้น ไม่ได้คิดลบต่อกันแล้ว แต่ทั้งสองกลับเริ่มเมนใส่ซาโอริเด็กใหม่ ซึ่งไม่รู้ว่าเมินจริงหรือซาโอริมโนก่อนฆ่าตัวตาย 

เอาเป็นว่ารวมๆของเรื่องนี้ที่เห็นชัดๆก็คือ มนุษย์ล้วนมีด้านมืดในจิตใจแต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะจัดการกับมันได้หรือเปล่า เพราะถ้าจัดการไม่ได้ มันก็อาจจะกลับมาทำร้ายเราเหมือน "กงกรรมกงเกวียน" ก็เป็นได้ เหมือนเช่นที่ทุกตัวละครได้รับผลที่ทำไป สรุปก็คือ ใครทำอะไรก็จะได้สิ่งนั้นแทนกลับมา เป็นกรรมที่เกิดจากการกระทำของเราเอง ธรรมะเฉย

คะแนน
น่าติดตาม 6/10 (อาจเพราะนิยายสไตล์ญี่ปุ่นมันไม่ค่อยเร้าอารมณ์ แต่รวมๆก็คือดีนะ)
ตื่นเต้น 5/10 (ถ้าในแง่ของความระทึกเพราะเป็นแนวสืบสวน บอกเลยว่าโนๆๆ แต่ถ้าในแง่ของการดื่มด่ำเรื่องจนมาถึงเฉลย มันก็โอเคแหละ)
แง่คิด 9/10 (คิดว่าได้เยอะเลย ถ้าตัดเรื่องความรำคาญของตรรกะป่วยๆออกไป มันทำให้เห็นมุมมองของมนุษย์ได้เยอะขึ้น)
ความสนุก 7/10 (ภาพรวมคือโอเคเลยนะ แต่อาจจะไม่ถูกจริตคนที่อ่านแนวตื่นเต้นๆมาก่อน แต่ถ้าชอบความเสียดสี เรื่องนี้ก็สนุกเลยล่ะ)

ปอ.ลิง. แนวการคิดและความคิดของตัวละคร อ่านแวบแรกก็รู้เลยว่าคนเขียนไม่ใช่ผู้ชายแน่ๆ (ตอนแรกยังไม่รู้ว่าคนเขียนคือใคร) เพราะการบรรยายเรื่องมันคือชะนีม.ปลายที่พบเห็นได้ในชีวิต จริง อาจารย์มินาโตะถ่ายทอดดีมากในจุดๆนี้ แถมมีท่อนเสียดสีที่โดนใจหลายจุดมากๆด้วย เลิฟ 
SHARE
Writer
LiuTEJA
Someone
write and share stories

Comments