ONE DAY


2 3 : 5 9

เสียงพลุ ปะทัด และเสียงเป่าปากของผู้คนด้วยความยินดีดังทะลุผ่านเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ ปลุกเราให้ลุกขึ้นมาจากความฝันอันสีจาง

สิ่งแรกที่คว้าไว้ได้คือโทรศัพท์มือถือที่ชาร์ตแบตค้างไว้จนเต็ม เมื่อเปิดมันขึ้นมาก็พบว่าอีกไม่ถึง 60 วินาทีนั้น จากเลขแปดจะเปลี่ยนเป็นเลขเก้า

ไม่รู้ว่าทำไมเราถึงรอเวลาให้ผ่านไปถึง 60 วินาทีกันนะ เพื่อแค่รอต้อนรับปีใหม่เหมือนกับที่ทุกๆคนทำงั้นเหรอ? ทั้งๆที่เราเองก็ง่วงเต็มทนและเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเรายังรู้สึกเบื่อหน่ายที่ผู้คนพากันตื่นเต้นกับวันนี้กันทั่วทุกมุมโลกในการเริ่มหนังสือเล่มใหม่และจบหนังสือเล่มเก่าหน้าที่ 365

หรือบางทีการที่เราตื่นขึ้นมา เพื่อรอเวลา 00:00 อาจจะอยากชื่นชมตัวเอง ณ เวลานั้นว่า...

เรานี่เข้มแข็งเนอะที่อดทนเรื่องราวต่างๆได้จนผ่านปีนี้ไปได้

บางทีวันปีใหม่สำหรับเราก็เหมือนกับเป็นจุดcheck point ให้เราพักหายใจหลังจากที่ฝืนกำลังมานาน

เราอยากหยุดหายใจตั้งแต่ก่อนหน้านั้น ตอนที่รู้สึกว่าโลกนี้ผลักเราออกไป

แต่เพราะเราไม่อยากสูญเสียสิ่งสำคัญไปจึงดื้อดึงฝืนแรงโน้มถ่วงมันเข้ามา เหมือนอุกกาบาตที่พุ่งเข้าใส่โลกทั้งๆที่รู้ตัวว่า จนต้องแตกสลายเพราะชั้นบรรยากาศ เราจึงได้ฝืนกำแพงความเศร้าเข้ามาเพราะถ้าเราหายไปสิ่งสำคัญนั้นก็จะหายไปจากตัวเรา ความคิดของเรา

เพราะมีเราที่จดจำเธอได้เพียงคนเดียว



0 0 : 0 0

ปีใหม่แล้ว ทุกคนดีใจแต่เรากลับจุุกที่หน้าอก ความง่วงหายไปเหลือแต่เศษเสี้ยวความทรงจำของวันนี้ในปีก่อน เราถึงจุดcheck pointแล้วนิ ถึงตกม้าตายตอนนี้แต่ก็ได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในทีี่ไม่่ไกลจากจุดเริ่มต้นเหมือนกัับว่าเราไม่ได้สูญเสียอะไรมากมายเลย

อยากถามว่าทำไมเขาต้องกำหนดวัน กำหนดเดือน กำหนดปี ปรุงแต่งช่วงเวลาให้จารึกความทรงจำไว้วันนั้น เดือนนั้น ปีนั้น

บางคนบอกว่าก็ดีนิ ในวันที่เรามีความสุขเมื่อผ่านมันมาจนครบปีบรรจบมาที่วันนั้นอีกรอบ เราจะได้ระลึกถึงมันถึงแม้วันนั้นในปีนี้มันจะเศร้าแค่ไหนก็ตาม

แต่ว่ามันกลับกลายเป็นทุกข์ทรมานสำหรับเรา ลองนึกดูสิในวันที่เรามีความสุขมากที่สุด เราย่อมอยากให้คนที่เรารัก คนที่เข้ามาเติมเต็มโลกของเราได้อยู่ฉลองกับเราในวันนี้ด้วย

แต่ถ้าหาก...จู่ๆปีถัดมาในวันเดิมๆ เขากลับไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้านะ เมื่อเรานึกถึงความสุขและบทเพลงที่เราร่วมบรรเลงมันด้วยกัน กลับเหลือคำร้องที่ไร้ทำนอง

มนุษย์บางจำพวกก็น่าสงสารนะ ที่จงรักภักดีกับวันเวลา รอคอยให้ชายเลี้ยงวัวกับหญิงสาวทอผ้าเจอกันแต่ต่างกันตรงที่ว่าคู่รักคู่นั้นเขายังได้เจอกันแม้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ กลับกันการรอคอยของมนุษย์จำพวกเรา เรารอเพื่อเจอกับความว่างเปล่าและบอบช้ำให้กับความทรงจำที่เรายึดติด

เพียงแค่คิดว่าปลายทางจะได้พบกับเธออีกครั้ง

แต่ถ้าถามว่าเสียใจมากไหมที่เป็นทุกข์เพราะเธอขนาดนี้

เราคงตอบว่าไม่เพราะการที่เรามีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้จนครบปี

อาจเป็นปฎิหาริย์ที่เธอมอบให้ก่อนจากไปก็ได้...




SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments