03.01.19
แฟนคนแรก"เป็นแฟนกันได้ไง , ไปรักกันตอนไหน" เป็นคำถามหลังจากที่เราเปิดตัวแฟนให้คนอื่นได้รู้
เพราะเราทำงานที่เดียวกัน โต๊ะใกล้กัน เพื่อนออฟฟิศแก็งเดียวกัน แต่เราทำงานที่นี้มา 2 ปีกว่าละ ส่วนเค้าเพิ่งเข้ามาแค่ 3 เดือน เอาเวลาไหนไปรักกัน?
...เราโสดมาตลอด 25 ปี ก็มีคนคุยเรื่อย แต่ไปไม่รอดเพราะเราไม่ชอบตอบแชท ไม่ชอบคนที่พบปะในโซเชียลเท่าไหร่ ชอบคนจริงๆ ที่เคยคุย ได้ทานข้าว อย่างน้อยก็รู้จักกันจริงๆสักหน่อย  แต่ช่วงอายุ 24-25 เริ่มคิดว่าเราต้องลองไปออกเดทมั่งแล้ว เพราะเริ่มอยู่กับตัวเองมากเกินไป 

...แล้วก็ชอบอยู่คนเดียว
จากที่เคยชอบสังสรรค์กับเพื่อนกับพี่ๆในออฟฟิศ ก็ปลีกตัวออกไปดูหนังคนเดียว ไปทานข้าวคนเดียว อ่านหนังสือเป็นวันๆ หมกตัวในห้อง ออกกำลังกายอยู่ในห้อง ไม่ก็ออกไปวิ่งหรือปั่นจักรยานบ้าง แล้วก็ลองโหลดแอฟหาคู่ 555 ตอนแรกก็คุยกันสนุกๆ แหละ มีไปเจอบ้าง ห้างใกล้ๆที่อยู่เรา ก็ยังไม่โอเค คุยกับคนที่น้องสาวแนะนำให้อยู่ 2-3 เดือนเค้าก็หายไป สรุปคือเค้าบอกว่าเราดูเหมือนไม่ชอบเค้า เราเฉยๆ กับเค้ามาก ไม่เคยโทรหาหรือแชทไปหาก่อน เค้าหายไปเรายังไม่เคยโทรหรือทักไปเลย  ในช่วง 3 เดือนที่คุยแชททุกวัน เจอกันสัปดาห์ละ 1- 2 ครั้ง เค้าแก่กว่าเรา 5 ปีได้มั้ง หน้าตาดี หุ่นดี และเราก็เริ่มหวั่นไหวแล้วล่ะ ใน 100% ก็ให้สัก 2% เราพร้อมสานต่อ ถ้าจะคุยไปอีกสักพัก แต่อยู่ดีๆ เค้าก็หายไป.... อืมม เราก็เลยช่างมันเถอะ ก็มาโฟกัสกับการอยู่คนเดียวอีก จิตใจว่างเปล่ามีความสุขกับตัวเองอีกครั้ง .... แต่ได้ไม่นาน

... แล้วเธอก็เข้ามาด้วยบุคลิกขี้เล่น เป็นกันเอง ถึงทำงานคนละส่วนกันแต่โต๊ะเราอยู่ตรงกันข้าม ก็จะมองเห็นตลอด ยิ้มร่าเริงมาทุกวัน ครั้งแรกที่เจอคือเธอเดินยิ้มเข้ามารอสัมภาษณ์ที่ออฟฟิศ แล้วไม่รู้ทำไมในใจมันบอกกับตัวเองว่า "ยิ้มให้ขนาดนี้เนื้อคู่เราป่าววะ" พอได้สติ ก็บอกว่าไม่ๆ ไม่หล่อ ไม่โอเค 55555 เธอยิ้มเก่งและสดใส กลายมาเป็นเพื่อนในแก็งอีกคน อยู่มาวันหนึ่งเธอเดินร้องไห้มาทำงานก็สาย ปกติจะมาเช้าตลอด เราก็ถามว่าเป็นอะไร ตาแดงๆ เธอก็ไม่ตอบ เราก็เลยพูดเองว่าคงไม่สบายสินะ เธอก็พยักหน้า วันนั้นก็ไม่ได้ถามอะไร สรุปคือเธอทะเลาะกับแฟนเรื่องแฟนที่คบมาเกือบ 10 ปีนอกใจ (ครั้งแล้วครั้งเล่า) แน่นอนว่านิสัยเราไม่เข้าใจ ปลอบใจใครไม่เป็น คำพูดดีๆ เราไม่มีให้เธอเลย สุดท้ายวันที่เธอเลิกกับแฟนเธอส่งข้อความมาหาเราว่า อยู่ไม่ได้แล้ว เค้าไม่เลือกเรา ตอนวันเสาร์เกือบๆ เที่ยงคืน เธอบอกว่าขนของออกมาแล้วจะไปบ้านพี่ชาย พอเราโทรกลับไปก็ไม่ติดอีกเลย เธอโทรมาอีกทีดึกมากแล้วบอกว่าอยู่กับพี่ชายแล้ว เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเรา เราก็เป็นห่วงในฐานะเพื่อนจริงๆ เพราะเธอก็ไม่เคยมาปรึกษาปัญหาอะไรกับเรา เราก็ไม่รู้จะช่วยยังไง 

ตัดมาตอนเช้าวันอาทิตย์...เราได้ยินเสียงออกมาจากโทรศัพท์อู้อี้ๆ เราก็เอามาดู อ้าวเธอโทรมาเหรอ (ผ่านทางข้อความเฟสบุ้ค) เราก็รับมาแล้วก็ถามว่ามีอะไร เธอก็บอกว่าเราเป็นคนโทรไป หืออฉันโทรไปตอนไหน ด้วยความง่วงก็จะกดวางแล้วคว้ำโทรศัพท์ไว้ สายตาก็ไปเห็นไม่มีปุ่มวาง ไม่มีเวลา พอได้สติเอามาดูมันวิดีโอคอลนี่!!! ก็เลยเอาฮาโหลใหม่ เห็นเธอกำลังหัวเราะเพราะหน้าสดเรา สภาพตอนนั้นคือเมาขี้ตามากกกกก แล้วก็คุยกันแปปนึง เราก็รีบวาง เธอชวนเราไปหาหอพักใหม่ เราก็กำลังหาอยู่พอดี ก็เลยนัดกันออกไปหาหอพักในวันอาทิตย์นั่นแหละ และมันก็เป็นจุดเริ่มต้น.....เดี๋ยวมาต่อพรุ่งนี้


เมื่อวานหลังจากไปอ้วกออกมาอีกรอบก็เหมือนจะไม่สบาย กินอะไรไม่ลง กลับห้องรีบอาบน้ำ กินข้าว กะจะนอนไวไว ซัดยานอนหลับไปอีกชุดตอน สองทุ่มครึ่ง แต่ก็นอนด้วยความทรมานเพราะมันรู้สึกจุกๆที่คอ นอนหลับไปตอนสามทุ่ม ตื่นมาเกือบเจ็ดโมงเช้า อาการดีขึ้นนะ ....แต่ยังไม่หาย ยังจุกๆ อยู่...


-งานแพลนปีนี้จะเริ่มฝึกเขียนคอนเทนต์ จริงๆ ชอบเขียนบทความมากๆ แต่พอไม่ได้เขียนนานๆ มันลืมคำหลายๆคำไปเลย หนังสือก็ไม่ได้อ่านเท่าไหร่ แต่ก็จะลองดู !
-จะฝึกทำ SEO ให้สำเร็จ 


SHARE
Written in this book
Love Story
ความรัก...มันเป็นข้อความลึกๆของใจ
Writer
Kiiip
Writer
ให้เธอแชร์ความช้ำในหัวใจมาให้ฉัน ... ใส่มันลงแทนที่ในหัวใจที่เธอปวดร้าว

Comments