แมว 9 ชีวิต (Binkyeong) -3-
.
.
.
.
.
.
หากคำอธิษฐานเป็นจริง ฉันหวังว่าในทุกๆวันจะมีความสุข...
.
.
.
หากคำขอพรสมปรารถนา ฉันขอใช้ทั้งชีวิตตอบแทนมัน...
.
.
.
หวังว่าพระเจ้าจะได้ยินคำขอที่ต่ำต้อยหาได้เทียบธุลีดินไม่



ถึงฉันจะเป็นลูกของจักพรรดิผู้ที่มีบารมีคับฟ้า แต่ก็เป็นได้แค่เด็กคนหนึ่งที่ไม่เอาถ่าน 

ผิดกับพวกพี่น้องที่ทั้งเก่งกาจ ...ทุกคนมีแววความเป็นอัจฉริยะเผยออกมาหลังอายุ 10 ปี

ยกเว้นฉัน



"เฮ้ยเร! ว่างๆไปหยิบกระบี่มาสู้กันหน่อยดิ๊"

"แกมาซ้อมหมากรุกเป็นเพื่อนฉันที"

"ถ้าไม่ทำอะไรก็ไสหัวไปไกลๆ เกะกะ"

"ไปให้อาหารม้าที"



ประโยคกดขี่เดิมๆจากพี่น้องที่ได้ยินจนชิน แต่ลึกๆแล้วฉันรู้สึกโกรธ อยากตอบโต้พวกเขาบ้าง...

...แต่มันก็เป็นแค่ความคิด เพราะความจริงแล้วฉันไม่กล้าแม้แต่จะปฎิเสธเสียด้วยซ้ำ



หลังเสร็จกิจเป็นเบี้ยล่างให้กับพวกพี่น้องจนหนำใจ ฉันมักไปเล่นกับพวกเจ้าเหมียวที่หลังปราสาท บางทีก็แอบเอาอาหารในครัวไปให้พวกมัน ยังดีกว่าจะต้องเอาไปทิ้งล่ะนะ

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีบางอย่างแปลกไป

แมวตัวหนึ่งกำลังท้อง!

ฉันดีใจมากที่จะได้เห็นลูกแมว ในหัวจินตนาการไปต่างๆนาๆ ความสุขที่กำลังก่อตัวขึ้นจู่ๆก็มีความคิดวูบหนึ่งเข้ามาในหัว ...แล้วมันจะอยู่รอดไหม?

ระหว่างที่ฉันไม่อยู่มันจะทำยังไง...

จะไม่โดนตัวอะไรทำร้ายใช่ไหม...


เย็นวันนั้นฉันจึงไปหาท่านพ่อ ไปขออนุญาตเลี้ยงพวกมันในวัง 

แต่คำตอบที่ได้มันทำให้ฉันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมาก...

"เร! เจ้าควรเอาเวลาทำเรื่องไร้สาระฝึกฝนวิชาให้มันเป็นประโยชน์กับตัวเจ้า!! เจ้าเห็นไหม? ในบรรดาลูกข้าคนที่ไม่มีอะไรเลยก็คือเจ้า! หากครั้งหน้าเจ้าพูดเรื่องไร้สาระให้ข้าได้ยินอีกข้าจะสั่งห้ามไม่ให้ออกนอกเขตพระราชวัง"
.
.
.
สิ่งที่ฉันหวังมักไม่เป็นไปตามที่คิด 

หรือจริงๆแล้วเพราะเป็นฉัน... ฉันที่ไม่ควรได้รับความสุขเลยแม้แต่น้อยกันนะ...




คืนวันปีใหม่ ทุกๆคนจัดงานสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน อาหารต่างๆมากมายตั้งตระหง่านสะท้อนแสงไฟสีสวยที่ประดับเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ เสียงดนตรีคลอไปกับบรรยากาศอันหนาวเหน็บมันทำให้หลายๆคนรู้สึกอบอุ่น แต่ไม่ใช่กับฉัน

ผลจากคำพูดของคนเป็นพ่อทำให้ฉันไม่อยากเจอใคร การหมกตัวอยู่แต่ในห้องคงจะดีที่สุด

ความหนาวทำให้ฉันลุกขึ้นเดินไปจุดเตาผิง อิงเอาความอุ่นจากมันเงียบๆ อากาศแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงพวกแมวที่อยู่ข้างนอก ...ป่านนี้มันจะเป็นยังไงบ้างนะ...



คืนนั้นฉันเผลอหลับไปขณะที่ยังอยู่หน้าเตาผิง ความอบอุ่นทำให้อาการตึงเครียดจากเรื่องแย่ๆเริ่มผ่อนคลายลง ซุปข้าวที่หนึ่งในแม่ครัวคนสนิทนำมาให้มีรสชาติที่ดี มันทำให้ฉันหลับสบายเลยทีเดียว ...เป็นคืนวันสิ้นปีที่สุขใจในแบบของฉัน

ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็มีบางอย่างมาไถไปมาอยู่ที่ข้างตัวแล้ว

เป็นเจ้าแมวที่กำลังตั้งท้องนั่นเอง แต่มันอยู่ในห้องของฉัน
มันอาจจะกำลังหาที่อุ่นๆอยู่ บังเอิญฉันดันเปิดหน้าต่างห้องเอาไว้ มันเลยเข้ามาข้างในได้
ฉันปล่อยให้มันนอนอยู่ข้างตัว ลูบมันด้วยความเอ็นดูอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นเราก็หลับไปพร้อมกัน...
.
.
.
.
แสงรุ่งอรุณรับขวัญวันปีใหม่ เป็นเช้าที่สดใสเสียจริง

แต่ใครจะรู้ว่าเช้านี้ฉันได้รับของขวัญชิ้นพิเศษจากพระเจ้าอย่างที่คาดไม่ถึง


วันที่ 1 เดือน1 เป็นวันเกิดของมินกยอง มันเป็นลูกแมวเพศเมียตัวเดียวที่เหลือรอด โชคร้ายที่ตัวอื่นๆมีร่างกายที่ไม่แข็งแรงนัก พวกมันจึงตาย... แต่ในโชคร้ายก็ยังมีโชคดี ฉันตั้งชื่อมันตามชื่อที่ฉันชอบ 

วันนั้นเป็นวันปีใหม่ที่แสนจะวุ่นวายของฉัน เรื่องที่เลี้ยงมินกยองฉันได้ไปไหว้วานให้แม่ครัวคนสนิทช่วยพูดกับพ่อ

มันได้ผล!


ถึงจะเลี้ยงในเขตพระราชวังแต่มันก็อยู่ได้แค่ส่วนโรงครัว มินกยองเป็นที่รักใคร่ของเหล่าบรรดานางสนมรักสัตว์ มีคนไปเล่นกับมันทุกวันอย่างไม่ขาดสาย แต่มันก็มักจะมาหาฉันทางหน้าต่างอยู่เป็นประจำ เราเล่นกันทั้งในห้อง ทั้งนอกวัง เป็นอย่างนี้อยู่ทุกวัน 

ทุกครั้งที่ฉันได้เล่นกับมินกยอง เหมือนฉันเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก
.
.
.
.
แต่ความสุขมันได้แผ่กระจายออกไป จนความอิจฉาริษยาสามารถรับรู้ได้

มันเกลียดชังความสุข


ผ่านไป 1 ปี 6 เดือน นับตั้งแต่มินกยองเกิด ตัวของมันเริ่มออกลายสีส้มอย่างเห็นได้ชัด มินกยองเป็นแมวที่ตัวยาว แต่พอเวลามันขดตัวจะกลมเป็นลูกบอลทันที ความน่ารักของมันทำให้ฉันติดแจจนไม่ได้สนใจใคร

พวกพี่น้องที่หมั่นไส้พวกเราแกล้งมินกยองแทนที่จะเป็นฉัน วิธีการแกล้งที่แสนจะโหดร้าย มนุษย์ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสัตว์ประเสริฐแต่กลับรังแกสัตว์ที่ไม่มีทางสู้ ตั้งแต่เอาเท้าเขี่ยๆเหมือนจะเตะ ไปจนถึงจุดไฟลนหาง ร้ายที่สุดคือให้ม้าเหยียบขาของมินกยองจนขาหัก ฉันไม่เคยเลือดขึ้นหน้าแบบนี้มาก่อนในชีวิต พี่ชายที่ตกจากหลังม้าฉันปล่อยเขาไว้อย่างนั้น แล้วพามินกยองหนีเอาไปไว้ในเพิงร้างใกล้ๆกับที่แม่ของมันเคยอยู่ 

เย็นวันนั้นพี่ชายและบรรดาพี่น้องเอาเรื่องทั้งหมดไปฟ้องพ่อ แต่มันไม่ใช่ความจริง เรื่องเท็จเหล่านั้นทำให้ฉันถูกขังอยู่ในห้องข้อหาทำร้ายพี่ชายโดยการปล่อยม้าพยศ ซ้ำร้ายพวกเขายังเอาข้าวเอาน้ำมาให้ฉัน แต่มันเต็มไปด้วยเศษมูลสัตว์ผสม น้ำผสมขี้ดิน ...ฉันกินมันไม่ได้ ความคิดที่จะปีนออกนอกหน้าต่างต้องหยุดไปเพราะมีทหารยามเฝ้าอยู่ด้านล่าง ฉันจึงทำได้แค่เจาะหลังคาให้รูรั่วรองน้ำฝนกินประทังชีวิตไปวันๆ

เมื่ออาหารไม่ตกถึงท้องทำให้ร่างกายฉันเริ่มอ่อนแอ... เรี่ยวแรงที่มีเหลืออยู่น้อยนิด สิ่งแรกที่ฉันคิดคือความเป็นอยู่ของเจ้าแมวสีส้มแสนรัก ขาของมันเจ็บอาจจะทำให้มันออกไปหากินอย่างยากลำบาก แต่ก็ดีกว่าอยู่ที่นี่โดยไม่มีฉันคอยดูแล ...ที่นี่ก็เหมือนกับนรกบนดินของแมวตัวหนึ่งเท่านั้น

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เหมือนแสงสว่างดวงเล็กๆในบรรดาความมืดส่องเข้ามาหาฉัน 



มินกยองกำลังใช้เท้าหน้าทั้งสองข้างตะกุยหน้าต่างรัวๆ รวมถึงเท้าที่มันเจ็บด้วย



ฉันรีบใช้เรี่ยวแรงที่ยังเหลืออยู่เปิดหน้าต่างเพื่อให้มันเข้ามา ทันทีที่เปิดมินกยองรีบกระโจนเข้ามาหาฉันด้วยความดีใจ มันนัวเนียฉันอยู่สักพักแล้วก็เงยหน้ามองฉัน ...ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยเห็นน้ำตาแมวก็วันนี้ ...เพิ่งรู้ว่าสัตว์ก็ร้องไห้เป็น

มินกยองมาหาฉันทุกวัน และคาบผลไม้ติดมาด้วยเสมอ เอาจริงๆมันเป็นแมวที่ฉลาดมาก ถ้าเป็นมนุษย์มันก็คงฉลาดกว่าฉันล่ะนะ แต่ถึงยังไงมินกยองก็เป็นแมว และมันจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตที่ฉันมี 



คำอธิษฐานเป็นจริงแล้ว ...ความสุขที่ฉันมีคือมินกยอง...



.
.
.
"ดูซิฉันจับได้ตัวอะไร~"

เสียงพี่ชายตะโกนดังลั่นจนทำให้ฉันสะดุ้งตื่น ด้วยความงัวเงียฉันเห็นเขาถืออะไรสักอย่างสีส้มๆ...

นั่นมัน...มินกยอง!!

"เอาคืนมา!!"

"โว้วๆ ใจเย็นๆน้องสาว"

สักพักบรรดาพี่น้องก็กรูกันเข้ามา อีก 7 คนที่เหลือทำหน้าเหมือนสมเพชฉัน... ฉันในสภาพอิดโรย ผมเผ้าฟูกระเซิง เนื้อตัวเหม็นจากการที่ไม่ได้อาบน้ำมาเกือบ 3 อาทิตย์

"นังเด็กโสโครก! สมน้ำหน้า ฮ่าๆๆๆ" เสียงพี่สาวคนที่ 4

"นี่พี่ เราออกไปจากห้องนี้ดีกว่า ...เหม็นอ่ะ" เสียงน้องสาวคนสุดท้อง

"ปล่อยมินกยองเดี๋ยวนี้!!" 

ฉันตะโกนด้วยความเดือดดาลอย่างมาก ความกล้าที่จะปกป้องเพื่อนที่ฉันรักทำให้ฉันเดินหน้าเพื่อจะไปชิงตัวกลับมา แต่ก็ถูกพี่ชายคนโตเอาเท้าดันตัวไว้

"ถ้าแกเข้ามาใกล้อีกนิด ฉันจะให้แกชิมรสชาติแมวย่างแน่ๆนังเร!"
"ถอยออกไป"

ฉันจำใจต้องถอยเพราะไม่งั้นมินกยองตาย... บ้าชิบ! ฉันดันเปิดไฟเตาผิงทิ้งไว้!

"อย่างนั้นแหละ~ ค่อยว่าง่ายหน่อย...ว่าไหม"

"ปล่อยมินกยองไปซะ!! แล้วจะทำอะไรกับฉันก็เชิญ"

"ปล่อยหรอ ...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

พี่ชายระเบิดหัวเราะเสียงดังท่ามกลางบรรดาพี่น้อง แต่พี่สาวคนที่ 2 ก็เข้ามาห้ามไว้

"นี่ อย่าหัวเราะเสียงดังสิ! เดี๋ยวพวกข้างนอกก็ได้ยินเอาหรอก!"

เธอเป็นคนฉลาด...แต่ความฉลาดของเธอกลับใช้มันในทางที่ผิด
ทุกคนในที่นี้มีความสามารถ แต่พวกเขากลับใช้มันเพื่อทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า

"อืมม...นั่นสินะ"

"เราเปลี่ยนเป็นเสียงร้องอย่างอื่นแทนดีกว่า!"

จู่ๆพี่ชายคนโตก็ยื่นมินกยองมาตรงหน้าฉัน... พร้อมกับรอยยิ้มที่น่ารังเกียจ

"บีบขาข้างที่หักของเจ้าแมวนี่ซะ...อ๊ะ! ไม่สิ...ขาของมินกยองสินะ"

"!!!"

"ถ้าแกบีบให้มันร้องเสียงดังได้ ฉันจะปล่อยมันไป"
"แต่ถ้าไม่...."

อสูรกายในร่างมนุษย์มองไปยังเตาผิง เป็นอันรู้กันว่าถ้าฉันไม่ทำตามที่เขาสั่ง ...นั่นคือจุดจบของมินกยอง

ความคิดพิศดารของพี่ชายทำให้บรรดาพี่น้องที่เหลือรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าพวกเขาคือพี่น้องของฉัน...ทำไมพวกเราถึงได้แตกต่างกันขนาดนี้...

ฉันไม่มีทางเลือก...ฉันต้องเลือกรักษาชีวิตของมินกยองไว้...มินกยองจะต้องปลอดภัย
.
.
.
.


...หากคำอธิษฐานเป็นจริง ฉันหวังว่าในทุกๆวันจะมีความสุข...

...หากคำขอพรสมปรารถนา ฉันขอใช้ทั้งชีวิตตอบแทนมัน... 



ทันทีที่ฉันกลั้นใจบีบอุ้งมือที่กระดูกหักเข้าเต็มแรง กรดูกหักครั้งแรกเป็นสิ่งที่พี่ชายจงใจทำ แต่ครั้งนี้ฉันกลับทำมัน...ด้วยตัวของฉันเอง 

เสียงร้องโหยหวนดังจนใจฉันแทบแหลกสลาย เมื่อฉันลืมตาขึ้นมันทำให้ฉันเห็นน้ำตาของเธออีกเป็นครั้งที่ 2 ...มินกยองผู้น่าสงสาร ฉันไม่น่าเอาเธอมาเกี่ยวข้องด้วยเลย...

ในใจฉันคิดว่าเมื่อพี่ชายปล่อยมินกยอง ฉันจะรีบอุ้มเธอไปยังระเบียงและกระโดดลงไป... แมวน่ะถ้ามันตกจากที่สูงมันไม่ตาย กลับกันแล้ว...มนุษย์...ไม่พิการก็เสียชีวิต


แต่ทุกอย่างดันผิดกับที่เรคาดไว้ มินกยองกระโดดออกจากมือพี่ชายอย่างเร็ว ด้วยความว่องไวทำให้มือข้างนั้นของเธอไปโดนไฟจากเตาผิงเล็กน้อย มันไหม้จนขนที่เป็นสีส้มบริเวณนั้นดำเกรียม แมวส้มผู้น่าเวทนาร้องเสียงหลงด้วยอารามตกใจ แต่มันก็ยังเจ็บไม่เท่าคนที่ไว้ใจกันต้องมาหักหลัง...มินกยองมองไปยังเรและขู่เสียงดังฟ่อ มันไม่ไว้ใจเธออีกต่อไป

"มินกยอง! หนีไป!"

เรทำท่าไล่มินกยองให้ออกไปจากห้องนี้ สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายทำให้พวกพี่น้องของเรต่างไล่จับมินกยองไปทั่วห้อง พี่ชายคนโตคุมตัวเรอยู่ทำให้เธอไปไหนไม่ได้

แมวน้อยที่ใจสลาย เหลือบไปเห็นโถน้ำมันสำหรับเติมเชื้อเพลิงตะเกียงอยู่ใกล้ๆกับประตูทางเข้า ไม่รอช้ามินกยองรีบวิ่งไปทางนั้น จัดการถีบจนน้ำมันในโถไหลไปทางเตาผิง ทันทีที่น้ำมันไหล ไฟจากเตาผิงค่อยๆลุกท่วมอย่างช้าๆ พี่น้องของเรที่เหยียบน้ำมันเข้าไปต่างก็โดนไฟลาม พี่ชายที่คุมตัวเรเห็นอย่างนั้นก็ไม่สนใจใครแล้ว เขาตั้งใจจะหนีออกนอกห้องแต่กองไฟที่บังทางประตูทำให้ไม่มีใครหนีไปไหนได้ น้องสาวคนสุดท้องที่โดนย่างสดวิ่งมั่วจนในที่สุดก็ทะลุหน้าต่าง ตกลงไปคอหักตาย คนอื่นๆที่เหลือไม่ถูกไฟคลอกตายก็กระโดดออกนอกหน้าต่างตามกันไป ...ไม่มีใครรอดชีวิต แม้แต่ตัวพี่ชายเอง...


ในห้องเหลือแค่เรกับมินกยอง...

เรรู้ว่าตัวเองเหลือเวลาอยู่ไม่มาก เธอรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปกับมินกยอง จะขอโทษตอนนี้หวังว่าคงจะไม่สายเกินไป...

"มินกยอง... ฉันขอโทษนะ..."


"แง๊วว!!!"

ขณะนี้ในสายตาแมวผู้น่าสงสาร เรก็ไม่ต่างจากพวกพี่น้องของเธอนัก ตอนที่ถูกม้าเหยียบมินกยองจำได้ว่ามันเจ็บมาก เพียงแต่ตอนนี้มันเจ็บเสียยิ่งกว่าเจ็บ เธอคิดไม่ถึงว่าเรจะทำแบบนี้

เรได้แค่หวังว่า สักวันหนึ่ง...
มินกยองจะยกโทษให้เธอ... 





เพียงไม่กี่อึดใจก็มีทหารยามกรูกันเข้ามาในห้อง ต่างช่วยกันดับไฟและพาตัวเรที่หมดสติออกไปข้างนอก ยังดีที่เธอไม่ได้เหยียบเข้ากับน้ำมันเลยทำให้ไฟไม่ลามมาถึงเธอ


ส่วนแมวน้อยมินกยอง... ผู้น่าสงสาร...
.
.
.
เลือกที่จะกระโดดลงไป...
.
.
.
.
เอาหัวลงพื้น
.
.
.
.
.
พร้อมกับบาปที่ได้ฆ่าคนทั้ง 8 คน 
และตัวเอง


.
.
.
.
.
.
.


ฮือออ เกิดเป็นมินกยองมันช่างน่าสงสาร ตอนเขียนเหมือนตัวเองเป็นพวกพี่น้องของเรอ่ะ รู้สึกบาปมาก รังแกแมว5555555555 

ตอนต่อไปเรในร่างเยบินจะทำยังไง แล้วแมวน้อยมินกยองจะยอมกลับมาเชื่อใจได้อีกครั้งหรือไม่ รอติดตามกันตอนหน้านะคะ ไรท์จะรีบปั่นก่อนเปิดเทอมแน่นอน! และคาดว่าตอนหน้าจะเป็นตอนจบของฟิคแมว 9 ชีวิตแล้วค่ะ

อ่านจบแล้วรู้สึกยังไงกันอย่าลืมคอมเม้นท์บอกกันนะคะ ทุกๆคอมเม้นท์ทุกๆการกดหัวใจทำให้ไรท์มีกำลังใจเขียนต่อไปได้ ขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกๆคนด้วยนะคะที่อ่านฟิคของเค้า ฮือออ //ปาดน้ามทาร์

รักรีดทุกคนนะคะ❤

เลิฟยูว.
SHARE
Written in this book
แมว 9 ชีวิต [ฺBinkyeong]
ว่าด้วยเรื่องของแมวกับคน
Writer
MrsDERR
FicPRISTIN & GLStory
/ช่วงไหนหายไปคือโดนวิชาเอกเสพความตายไปแล้ว /แวะเข้าไปพูดคุยกันด้าย ทวงฟิคด้าย ด่าอิฮซซให้ฟังก้อด้าย

Comments

HHOOOM
4 months ago
รอเลยจ้าาา
อย่างน้อยก็มีฟิคต่อลมหายใจของไฮ /ล้องไห้
Reply
chaeim
4 months ago
สรุปมินกยองช้ำใจกระโดดลงไปตายเหรอ โห...เศร้า อ่่ะ แมวสาวช้ำรัก แล้วสรุปในปัจจุบันมินกยองเป็นอะไรอ่ะ รออ่านต่อนะคะ มาต่อให้จบนะ จะรออ่านค่ะ
Reply