วันที่ 142 : ฝันดีที่ได้ลดยา กลับต้องฝันเฟื่องถึงความตาย
วันพุธที่ 16 มกราคม 2562

     วันจันทร์ที่ผ่านมาเราได้ไปหาคุณหมออีกระลอก คราวนี้เราเจอคุณหมออีกคน เป็นคุณหมอผู้ชาย สูงอายุ เป็นอาจารย์ของหมอคนเก่า หมอบอกว่าลองลดยาดูไหม จากเเต่เดิมที่ต้องกินเต็มเม็ด ต้องมากินเเบบครึ่งเม็ดเป็นเวลา 2 เดือนก่อนที่จะมาพบกับคุณหมอคราวหน้า

     เมื่อวาน ช่วงค่ำเราได้มีโอกาสไปงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนร่วมรุ่น กินเครื่องดื่มมึนเมาก็เรียกได้ว่าเยอะเเหละ ปกติไม่เคยกินเยอะขนาดนี้ ร่างกายมันเริ่มโซซักโซเซ กว่าจะประคองร่างกลับหอได้ก็เเทบจะเลยเที่ยงคืน กว่าจะเข้านอนได้ก็ใกล้รุ่ง

     ระหว่างนั้นเราเกิดอาการเเพ้เเอลกอฮอล ร่างกายมีผื่นขึ้น เเละเริ่มตื่นๆหลับๆ เราฝันถึงชายคนหนึ่ง อยู่ในความมืด เขาเอาสิ่งของมีคมที่เรามองได้เเวบหนึ่งก็คือมีดปลายเเหลม เขาพุ่งเข้ามาเเทงเราอย่างรวดเร็ว เราไม่มีเเม้เเต่เสียงร้องออกไป
     บ่อยครั้งที่เรามักจะฝัน เเละสิ่งที่เราฝันก็ชอบที่จะเกิดขึ้นจริง

    เราไม่เเน่ใจว่ามันเป็นผลจากการลดยา จากของมึนเมา หรือจากอาการเหนื่อยล้า หากเเต่เพียงว่าในอนาคตมันจะต้องเกิดเราสามารถทำใจกับมัันได้หรือไม่?

     โอเค...ทบทวนความรู้สึกตัวเอง ขอย้อนกลับไปที่ครั้งหนึ่งเคยอ่านหนังสือของอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ อาจารย์เคยไปท่องเที่ยวที่ประเทศอินเดีย ทำการจารึกธรรม ระหว่างทางอาจารย์พบเจอกลุ่มคนวัยรุ่นหวังที่จะเข้ามาทำร้ายอาจารย์ อาจารย์เขียนบอกไว้ประมาณว่า อาจารย์รู้สึกดีล้นพ้นเป็นอย่างยิ่งหากความตายของอาจารย์เกิดขึ้น เพียงเพราะว่าสิ่งศักสิทธิ์อยากให้มันเกิด อาจารย์เชื่อว่าทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล้วนมีความหมายเเละหากความตายจะมาเยื่อนย่อมมีความหมายในเชิงสั่งสอนตัวเอง

     สอนว่าเรายังมีห่วงอีกไหม ถ้าอยู่ๆความตายเรียกหาเรา

     ถ้าจะมีอะไรเสียดาย คงเสียดายที่ยังไม่มีเเฟน ไม่ได้ทำตามความฝัน ไม่ได้เลี้ยงเเมว ไม่ได้อ่านหนังสือดีๆ ได้เขียนหนังสือ ได้ไปเที่ย; ได้ไปใช้ชีวิต ได้ไปดูโลก รถยนต์เรายังขับได้ไม่คล่องเลย ไหนจะกีตาร์ที่จะพึ่งหัดเล่น เเล้วไหนจะกล้องฟิล์มที่เราพึ่งซื้อมา ไหนจะรถจักรยานยนต์ที่ยังควบคุมความเร็วได้ไม่ดีนัก โอ้โห...มีอีกหลายอย่างจริงๆ

     หากเพียงเเต่ว่า เราคงต้องยอมรับ หากเราต้องจากไปจริง เราอยากให้งานศพเราจัดอย่างเรียบง่ายมากที่สุด อยากให้ตีพิมพ์บทความของเรา ขอเพียงเท่านี้เเหละ

     บางทีชีวิตเราก็สามารถหลบซ่อนภายใต้ตัวหนังสือเหล่านี้ได้ เหมือนที่ กนกพงษ์ นักเขียนรางวัลซีไรต์ได้บอกกับ อุรุดา โคลวิน เเฟนสาว

     'การเขียนจะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง'

     ทุกสิ่ง ว่างไว้ข้างนอก ต่อให้ร่างกายจะเป็นอย่างไร การเขียนจะเยียวยาจิตใจของเรา :)
SHARE
Writer
ChaLermm
คนอยากเขียน
เรื่องสั้น ข้อคิด ความคิด หนังสือ การเดินทาง เเละเหตุการณ์ที่พบเจอ.

Comments

Lalynlana
5 months ago
เราเป็นกำลังใจให้นะคะ มีอะไรเรายินดีรับฟังเลยค่ะ

Reply
ChaLermm
5 months ago
ขอบพระคุณมากครับ​ :)