โปสการ์ดเจ้าปัญหา
เราไปเที่ยวน่านมา
และได้ซื้อโปสการ์ดเก็บไว้
เป็นรูปภาพวาดฝาผนัง
ที่มีตัวอักษรโบราณ
ถ้าอ่านดีๆจะอ่านออกมาเป็นชื่อเราพอดี
และที่สำคัญคือมันเป็นแผ่นสุดท้ายในร้าน
แต่เราดันลืมเอาโปสการ์ดออกมาจากถุงของฝาก
แล้วน้องเราก็เอาถุงนั้นไปทิ้งทั้งถุง
ซึ่งโปสการ์ดก็ได้ลงไปในถังขยะรวมเรียบร้อย
ตอนเรารู้ว่าโปสการ์ดนั้นได้ถูกทิ้งไปแล้ว
เราก็รู้สึกแปลกๆ
มันจะเรียกว่าโกรธก็ไม่ใช่
มันไม่ได้รู้สึกร้อนๆข้างในเหมือนเมื่อก่อน
จะเรียกว่าเสียใจได้ไหม
ก็ไม่แน่นะ
จะเรียกว่านอยด์เหรอ
เอ..ไม่รู้สิเราไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร
แต่เรากลับเข้ามาในห้อง
นั่งยองๆ
เอามือจับพื้น
นั่งคิดว่าเอ..เราควรโกรธเหรอ
ตอนนี้เรารู้สึกอะไรอยู่
ถามว่าเราโวยวายไหม
ก็ไม่นะแค่แบบถามว่าทำไมไม่ดูให้ดีๆก่อนทิ้ง
เรานั่งอยู่แบบนั้นนานมากๆ
จนแม่เดินมาจับผมแล้วพูดว่า
คิดซะว่าไม่ได้ซื้อมานะลูก
แล้วน้องก็เดินมาขอโทษ
แต่เรากลับตอบทุกคนไปว่า
ไม่เป็นไรไม่ได้โกรธแต่ขอเคลียร์ตัวเองแปบนึง
คือเอาจริงๆตั้งแต่เป็นซึมเศร้ามา
เราก็รู้สึกแปลกๆตลอด
มันเหมือนเราเริ่มจับอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้
แต่มันควบคุมได้นะ
เอ้ะงงไหมนะ
แบบว่าเราไม่รู้ว่าตอนนี้มันเรียกว่าความรู้สึกอะไร
แต่เราสามารถบอกให้ตัวเองหยุดได้
แล้วค่อยๆคิดไตร่ตรองถึงเหตุผลได้
ถ้าเป็นเราคนเก่าก็คงงอนไปแล้วล่ะมั้ง
แต่เราตอนนี้ไม่นะ
เราคิดว่ามันก็เป็นความผิดเราด้วยที่ไม่ยอมเอามาเก็บให้ดีๆ
แล้วน้องเราก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย
อย่างที่เคยพูดไปในเรื่องก่อนๆแหละ
เราตั้งใจว่าจะทำวันนี้ให้เหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต
ถ้าสมมติว่าพรุ่งนี้เราไม่มีชีวิตอยู่
เราคงเสียใจที่โกรธน้องตัวเองในเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้
แค่โปสการ์ด 2 ใบ
แลกกับความสัมพันธ์ของเรากับน้อง
มันก็คงไม่คุ้มเท่าไหร่หรอกว่าไหม
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา
น้องเราก็อยู่กับเราตลอด
ถึงแม้เราจะสัมผัสไม่ได้
แต่เราก็ได้ยินเสียงน้องเราเสมอ
ช่างมันละกันเนอะ
ไว้ไปใหม่อีกรอบก็ได้
แล้วพาน้องไปด้วยกันน่าจะดีเนอะ
😉




SHARE
Writer
qmiisr
reader and sleeper
มนุษย์ปล.ผู้บิดเบี้ยวและเด๋อด๋า ชอบถ่ายรูปท้องฟ้า และรักโกโก้เป็นชีวิตจิตใจ อยากท่องเที่ยวรอบโลกแล้วเขียนหนังสือดีๆสักเล่ม🌻

Comments