เพราะฉันเรียนรู้ที่จะรักอย่างไม่รอคอย
ชีวิตของคนเรามันเริ่มต้นใหม่อยู่เสมอ เหมือนวันสำคัญที่วนมาทุก ๆ ปี เราต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง และมอบความรักเท่าที่ควรจะรักให้กับคนที่สมควรจะได้รับเพื่อรักษาใจของตัวเอง และถ้าพูดถึงความสุขแท้ในเรื่องของความรัก ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เราได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง ความรักของเราไม่ได้จำกัดแค่คำว่าคนรัก
- เราเจ็บปวดเพราะความความหวัง ไม่ใช่เพราะความรัก

- หยุดตั้งคำถามว่าความรักคืออะไร ทำไมถึงต้องรัก เพราะคำตอบก็คือ คำว่ารัก อยู่ดี

- อย่ากลัวการก้าวเดินบนทางคนเดียว เพราะมันจะทำให้เราได้เห็นโลกใบใหม่ และแข็งแกร่งในแบบที่ไม่ต้องมีใครปกป้องได้

- การจากลาไม่ได้ทำให้เราสูญเสียเสมอไป พูดง่าย ๆ ว่าการจากไปบางครั้งมันดีกว่าการยังอยู่ และเราได้เรียนรู้ที่จะจากกันเพื่อรักษาสิ่งดี ๆ ไว้ ไม่ใช่แค่สถานะคนรัก กับสถานะเพื่อนก็เช่นกัน

- การซื่อสัตย์ต่อหัวใจและความรู้สึกเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่ในตอนสุดท้ายเราก็ต้องเลือกทำในสิ่งที่เหมาะสมและถูกต้องอยู่ดี การซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้ว่า เรายังเป็นมนุษย์อยู่เท่านั้น และเพราะความเป็นมนุษย์นั่นแหละที่จะบังคับให้เราต้องทำสิ่งที่ควรทำในบทสรุป ซึ่งเราได้เรียนรู้ที่จะหักห้ามใจ และปล่อยวาง

- ความผูกพัน ความดี หน้าตา รูปร่าง เงินทอง เกียรติยศ หน้าตาในสังคม เป็นองค์ประกอบส่วนหนึ่งของชีวิตจริง มันอาจจะแลกความสุขบางอย่างในชีวิตได้ แต่แลกความรักไม่ได้ ไม่มีทางเลยที่จะแลกได้ เราได้เรียนรู้ว่า อย่าเลือกใครเพียงเพราะองค์ประกอบอื่นในชีวิต แต่ต้องมองให้เห็นความรัก

- ถ้ามันคือความรัก เราจะไม่ต้องรอรักจากใคร ไม่ตั้งคำถามต่อความรัก ไม่ต้องเรียกร้องอะไร เพราะความรักจะดึงคนสองคนมาหากันจนได้ ไม่ว่าจะมีอะไรขวางก็ตาม ในคำว่าความรัก จะไม่มีคำว่า ฝืน หรือ ไม่ใช่ มันจะมีแต่คำว่า ยอมรับ และสบายใจ

- ความรักสำหรับเรา คือความรู้สึกที่มันบริสุทธิ์มากกว่าเรื่องอะไรที่มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์นะ เรื่องอย่างว่าคือองค์ประกอบแค่ส่วนหนึ่ง แต่การรู้สึกรักใครสักคน มันไม่ใช่แค่การได้คบกัน เรื่องบนเตียง หรือแต่งงาน มันคือการได้เห็น รวมไปถึงยินดีต่อความเป็นไปในชีวิตของเขา มันไม่ใช่แค่คำว่า คนรัก มันคืออะไรก็ได้ เพื่อน พ่อแม่ หรือใครสักสักที่เป็น Only one ทั้งในชีวิตจริง หรือในความรู้สึก รวม ๆ แล้วมันคือคำว่า Everything ถ้าเรารู้สึกรัก เขาเหล่านั้นที่เรารัก จะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในแบบที่เราเองจะไม่ทรมานใจกับการทำอะไรเพื่อเขา และเราจะทำอะไรก็ได้เพื่อรักษาใจของเราและเขา อย่างไม่ต้องพยายาม (เช่น ความรักของพ่อแม่ทำให้ พ่อและแม่ยอมทำงานเหนื่อยเพื่อให้ลูกสบาย) การรักษาระยะเพื่อให้เขาได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข คือสุขแท้ของการครอบครองความรักโดยที่ไม่ครอบครองใจใคร

- พอโตขึ้นกว่าเดิมก็ได้เรียนรู้ว่า การตัดใจ คือการรักษาความรู้สึกสูญเสียที่เป็นเบสิคที่สุดของโลก เราโตมาพร้อมกับคำว่า คาดหวัง ความหวังและความผิดหวังมาพร้อมคำว่ารักเสมอ เมื่อไรที่ยังเป็นความหวัง เราหักใจได้โดยง่าย แต่ถ้าเราเปลี่ยนความหวังเป็นความคาดหวัง เราจะเจ็บปวดมากทันทีเพราะเราจะไม่เรียนรู้ที่จะเผื่อใจ ที่จริงแล้วความผิดหวังมันตามจี้เรามาอยู่ตลอดตั้งแต่เริ่มรักแล้ว การตัดใจก็หรือการหักใจ คือการเซฟความรู้สึก เมื่อไรที่รู้สึกสูญเสีย เจ็บปวด แล้วเรียนรู้ที่จะหักใจได้ไวเท่าไร เราก็จะสัมผัสคำว่าความสุขได้เร็วเท่านั้น

- และสุดท้าย.. ใครสักคนที่เป็น The best only one ของเรา เขาก็จะเป็นอยู่อย่างนั้น ในชีวิตจริงเราอาจจะรักเขาไม่ได้ หรือไม่มีวันรักกันได้ ด้วยเหตุผลต่าง ๆ (เช่น แอบรักดารา) แต่ในส่วนลึก ๆ ของความรู้สึก เขาก็จะอยู่ในนั้นไม่เปลี่ยนไป ตราบใดที่มันเป็นความรู้สึก มันจะไม่มีวันเป็นเรื่องผิด แต่มันคือเรื่องราวดี ๆ เพราะคนคนนึงจะเป็นแรงบันดาลใจ ให้เรารู้สึกเบิกบาน

บางครั้งความรักดี ๆ ไม่ใช่การเรียกร้องความรักจากใครแต่เป็นการเริ่มต้นด้วยการรักตัวเอง

เราไม่ได้หมดศัทธาในความรัก เราเชื่อในคำว่า พรหมลิขิตเสมอ วันนึงพรหมลิขิตคงจะพาคนที่ใช่มาในเวลาที่เหมาะสมเอง และวันนั้นเราจะไม่รู้สึกว่าต้องพยายาม ไม่ว่าจะพยายามรักใครสักคน หรือพยายามทำให้ใครสักคนมารัก วันนี้เราจะใช้ชีวิตของเราไปเรื่อย ๆ แบบไม่เฝ้ารอ เพราะโลกนี้ยังมีอะไรให้ได้เรียนรู้อีกเยอะ

“Whoever is happy will make others happy too”วันหนึ่งเราเองก็จะพบคนคนนั้น และถ้าเขาใช่ เขาจะมาได้ถูกเวลาเอง
SHARE
Writer
pantantawan
Writer
ดอกทานตะวันผู้หันมองพระอาทิตย์

Comments