น้ำหนักของความรับผิดชอบ
ปีใหม่แล้ว จะเป็นคนใหม่ คนที่ดีกว่านี้ เก่งกว่านี้ มีความรับผิดชอบมากกว่านี้นั่นคือคำสัญญาที่ฉันเขียนลงในการ์ดใบเล็ก แล้วยื่นให้แม่ในวันสิ้นปีที่ผ่านมา

ฉันไม่เชื่อใน "คำสัญญา" เพราะฉะนั้น มันเลยเหมือน เป้าหมาย ที่ฉันเอาไว้บอกตัวเองมากกว่า ว่าในปี 2019 นี้ ฉันจะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิม เป็นฉันคนเดิม แต่อยู่ในเวอร์ชั่นที่ดีกว่า

จริง ๆ มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่บอกตัวเองแบบนี้ ปีที่แล้วก็บอก ปีก่อนหน้านั้นก็บอก ปีก่อน ๆ นั้นอีก ฉันว่าฉันก็บอกตัวเองแบบนี้นะ แต่ว่าทำให้ผลลัพธ์มันเห็นเป็นรูปเป็นร่าง เป็นเรื่องเป็นราวน่ะ ยากกว่าการบอกตัวเองร้อยเท่าได้

ยิ่งกับตัวฉัน ที่สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตนี้คือ "การเอาชนะตัวเอง" มันเลยยิ่งเป็นเรื่องที่ยากเข้าไปใหญ่

แล้วเมื่อปีที่แล้ว เป็นปีที่ฝนเข้า พายุกระหน่ำ เข้ามาในชีวิตฉัน เป็นปีที่พอสิ้นปีแล้วได้มานั่งคิด ๆ กับตัวเองแบบจริงจังว่า เฮ้ย ทั้งปีที่ผ่านมา เราเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง เราตอนนี้ กับเราเมื่อตอนต้นปี มีอะไรที่แตกต่างกันบ้างรึเปล่านะ

แล้วก็ได้คำตอบว่า "ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนเลย"

นั่นแหละ ที่มาของแรงฮึด จนไปเขียนคำสัญญาให้แม่ไปแบบนั้น เพราะรู้สึกว่า ไม่ได้ละ 365 วันที่ผ่านมา ฉันเป็นคนเดิม ๆ ที่ไม่ได้อัพเกรดเวอร์ชั่นเป็นคนที่ดีกว่าได้ไง!

แต่จะอาศัยแรงฮึดของการเริ่มต้นใหม่ในช่วงปีใหม่อย่างเดียว ก็เกรงว่าโครงการ "อัพเกรดฉันให้ดีกว่าเดิม" จะพังไม่เป็นท่าเหมือนปีที่ผ่านมา จึงต้องหาตัวช่วย นั่นก็คือ
แรงกดดัน จาก ความรับผิดชอบเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเอาแต่บอกตัวเองเงียบ ๆ สัญญากับตัวเองอยู่ในใจ คือทั้งโลกมีเรารู้อยู่คนเดียวว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้คืออะไร เมื่อนั้นมันจะยากมาก ในการที่เราจะทำสำเร็จตามที่ได้บอกตัวเองเอาไว้จริง ๆ 

คนจิตแข็งแกร่ง ชอบเอาชนะตัวเองบางคนยังไม่สามารถ แล้วจิตใจบอบบางที่พ่ายแพ้ให้ด้านมืดตัวเองเป็นอาจิณอย่างเรา มีหรือจะสู้ไหว

เมื่อไหร่ก็ตามที่กิเลสทั้งหลายมาเยือน จิตมารเข้าครอบงำ ไม่ว่าจะเป็นความขี้เกียจ และเหตุผลอีกร้อยล้านข้อที่สามารถสรรหามาเป็นข้ออ้างให้ตัวเอง "สบายวันนี้ ลำบากวันหน้า" สุดท้ายก็จะไปจบที่ ตูไม่ลำบากสักวัน!

แต่เมื่อไหร่ที่เราประกาศออกไปค่ะ บอกให้คนที่เรารัก คนที่เราให้ความสำคัญ คนที่ "เราจะไม่ยอมเสียหมาให้เห็น" ให้คนเหล่านี้ได้รับรู้เอาไว้ว่า คอยดูนะ ฉันจะลุกขึ้นมาปฏิวัติ!

เมื่อนั้นเราจะรับรู้ได้ถึง "แรงกดดัน" ทันที

และเจ้า "แรงกดดัน" นี้แหละ ที่จะบีบบังคับเราให้มี "ความรับผิดชอบ" ต่อคำพูดของตัวเอง เพราะฉันจะไม่ยอมเสียหมาเด็ดขาด!

สำหรับตัวฉัน คนที่มีอิทธิพลที่สุดในชีวิต คือ คุณแม่ค่ะ ฉันไม่ได้เป็นลูกที่ดีเวอร์ เป็น Amazing Daughter อะไรนะคะ เพียงแต่ฉันจะมีความรู้สึกตลอดว่า ฉันไม่อยากทำให้เขาผิดหวังในตัวฉันค่ะ
เพราะฉะนั้น ฉันเลยเลือกประกาศเจตนาของฉันให้แม่รับรู้ เพื่อให้ฉันคอยเตือนตัวเองได้ว่า เธอต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองนะ เขารอดูเราอยู่

ตลอดช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา จนถึงวันนี้ ฉันยังคงรู้สึกได้ถึง "น้ำหนักของคำพูดที่ฉันให้แม่ไว้" และมันก็ทำให้พฤติกรรมของฉันเริ่มเปลี่ยนแปลง แต่...นี่ก็เพิ่งจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ฉันหวังว่าฉันจะไม่เคยชินกับ น้ำหนักนี้ จนเผลอละเลยสิ่งที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้...
ฉันหวังว่าฉันจะรู้สึกถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบในทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมา...
ฉันหวังว่าเมื่อสิ้นปี 2019 มาถึง ฉันจะเป็นคนที่ดีกว่านี้ได้จริง ๆ

ฉันรู้ว่าตัวเองทำได้ และฉันต้องทำให้ได้!! ฉันเชื่อแบบนั้น
SHARE
Writer
WaranS
Memory Keeper
Just another story of life... Just another me...

Comments