ไวน์แก้วสุดท้าย
ดื่มแก้วนี้หมดแล้ว เรามาตายด้วยกันเถอะ

เธอพูดโพล่งขึ้นมาแบบนั้นในคืนที่พระจันทร์มืดหม่นที่สุด เราสบตากันท่ามกลางแสงเทียนสลัว ดวงตาอ่อนหวานปนโศกของเธอดึงดูดให้มองซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันดูไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย บริสุทธิ์ และเปราะบางราวกับว่าแม้กระทั่งความตายของผีเสื้อก็ทำให้เธอเสียน้ำตาได้ เพราะเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนไหวถึงเพียงนั้น การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ถึงได้โหดร้ายนัก


รอยแผลเป็นจางๆที่ข้อมือหลายต่อหลายรอยทับซ้อนกันไปจนนับไม่ถ้วน เธอไม่ได้พยายามปกปิดสิ่งเหล่านั้นด้วยซ้ำ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือจากใครเลย คลื่นพายุดำทะมึนในดวงตาคู่นั้นไม่เคยสงบลงสักวัน มันมีแต่หยาดฝนแห่งความเศร้าและสายลมเหงาที่โหมกรรโชก 

แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังโหมกระหน่ำรุนแรง

"เอาสิ"

คำพูดนั้นหลุดมาจากปากฉันอย่างง่ายดาย คล้ายกับว่ามันสะท้อนออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ และเธอก็เผยรอยยิ้มอ่อนหวานบริสุทธิ์ 

"ดีจัง ฉันคิดว่ามันคงโรแมนติกน่าดู ถ้าเราได้กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราด้วยกันสองคนนะ"

เธอว่าอย่างนั้นแล้วจิบไวน์อย่างเชื่องช้า ดวงตาเปล่งประกายช่างฝัน สวยงามราวกับภาพวาดที่เธอวาดหรือบทกวีที่เธอเขียน ฉันคิดว่ามันคงจริงที่ว่าคนอ่อนไหวมักจะสร้างงานศิลป์ได้ดี เพราะหัวใจของพวกเค้าไวต่อความรู้สึก 

"แกว่าหลังจากนี้เราจะเป็นยังไง"

ฉันนึกสงสัย เพราะความตายคือตั๋วเที่ยวเดียว จึงไม่มีใครเคยกลับมาบอกว่ามันเป็นยังไง คนที่ยังอยู่ตรงนี้ก็ได้แต่คิดคาดเดากันไปต่างๆนานา

แล้วเธอล่ะ? คนอย่างเธอจะคิดว่ายังไงนะ?

"ไม่รู้สิ เราคงกลายเป็นซากเน่าๆก่อนจะกลับคืนสู่ผืนดิน หรือไม่ก็กลายเป็นเถ้าธุลีที่ปลิวไปในอากาศ"

นั่นสินะ เธอก็ยังคงเป็นเธอ
แม้กระทั่งเรื่องความตายเธอก็มองว่ามันสวยงาม

"อืม ถ้าได้เป็นเถ้าธุลีก็คงดีเหมือนกัน เราจะได้ปลิวไปได้ทุกที่ที่เราอยากไป"

เราหัวเราะให้กันอีกครั้ง

ลมเย็นชื้นพัดมาวูบหนึ่ง แสงเทียนไหววับวูบวาบทาบทับบนใบหน้าหวานโศก ช่างดูงดงามอะไรอย่างนั้น ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางความฝันไม่รู้จบ

"ถามได้ไหมว่าทำไมแกถึงอยากตาย"

"เพราะเราเป็นฆาตรกร"

ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแม้ในตอนที่ฉันพูดแบบนั้น 

"ครั้งที่หนึ่ง เราฆ่าเด็ก 6 ขวบ"

เด็กหกขวบที่อยากเป็นนักร้อง เธอฝึกร้องเพลงทุกวัน เธอบริสุทธิ์ปราศจากมลทินของวัยผู้ใหญ่ ดวงตาใสแจ๋วมองตรงไปข้างหน้าเพื่อค้นหาหนทาง

และฉันฆ่าเธอ

ฉันกระหน่ำแทงเธอด้วยคำว่า 'เป็นไปไม่ได้' และฉันสับร่างของเธอเป็นชิ้นๆ ซุกซ่อนไว้ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา เมื่อมันพัดพาไปนานพอ ร่างนั้นก็สลายหายไป

"ครั้งที่สอง เราฆ่าเด็กม.ปลาย"

เด็กม.ปลายที่เชื่อมั่นและศรัทธาในรักแท้ แววตาของเธอระยิบระยับด้วยความฝัน รอยยิ้มของเธออ่อนหวานเมื่อได้พบกับคนรักราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย
และฉันฆ่าเธอ

ฉันทุบเธอด้วยก้อนอิฐหนาหนักที่ชื่อว่า 'ความเป็นจริง' ทิ้งเธอไว้ในซากปรักหักพังของความรัก รักแท้มีแค่ในเทพนิยาย ไม่มีทางเป็นจริง

"และครั้งที่สาม เราฆ่าเด็กมหาลัยจบใหม่"

เธอคนนั้นยืนตัวตรงและก้าวเดินอย่างสง่างาม เธอเชื่อว่าสิ่งที่เธอตั้งใจเรียนมาตลอดสี่ปีนั้นจะเป็นประโยชน์ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ชอบมันเลยก็ตาม เธอวาดหวังไว้ว่าหลังจากที่ตั้งตัวได้ มันคงถึงเวลาทำสิ่งที่อยากทำ

และฉันฆ่าเธอ

ฉันใช้เชือกเหนียวแน่นที่ชื่อว่า 'ความโลภ' รัดคอเธอจนขาดอากาศหายใจ ฝังเธอไว้ใต้ผืนดินของหนี้สินมากมาย เวลาที่จะโผบินไปตามฝันไม่มาถึงตลอดกาล

"แต่ตอนนี้เรากำลังจะฆ่าเป็นครั้งสุดท้าย"

ฆ่าผู้ใหญ่น่าสมเพชคนหนึ่งที่ติดอยู่ในคุกแห่งชีวิต ผู้ใหญ่ที่มีแววตาว่างเปล่าปราศจากความฝันหรือความรัก เหนื่อยอ่อนเกินกว่าจะดิ้นรน

"เราหวังว่ามันจะจบๆไปซะที เราเหนื่อยแล้ว" 

ฉันกระดกไวน์ดื่มอีกหนึ่งอึก--จริงๆแล้วนี่เป็นสถานการณ์ไม่ปกติสำหรับฉันเลย การที่มานั่งดื่มไวน์กับเพื่อนสมัยมหาลัยที่ไม่สนิทแบบนี้มันไม่ปกติสำหรับฉันสักนิด

แต่มันคงไม่มีความหมายอะไรหรอก

 "ไม่ว่าอะไรก็ดูไม่มีความหมายเลย"

"ใช่ไหมล่ะ โลกนี้มันโหดร้ายเนอะ" 

เธอเทน้ำเมาสีแดงเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว ดวงตาวาววามด้วยน้ำตา ตรงข้ามกับฉันที่เรียบทื่อ

"เหรอ แต่เราว่ามันว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย"


ถ้าฉันได้กลายเป็นเถ้าธุลีก็คงดี



SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขยันเขียน
รวมมเรื่องสั้นของเก๊าเอง จับฉ่ายกันไปเลย 55
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38

Comments

kkkkkkung
7 months ago
เราฆ่าจิตใจและความฝันเราไปแล้ว มันน่าหดหู่เหมือนกันนะคะเวลาที่ใครมาถามว่าเคยฝันอยากเป็นอะไร แต่เรายังโชคดี โชคดีที่ยังคงหายใจ โชคดีที่ใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไมีมีฝัน ไม่มีคนรัก ไม่มีศัรทธา แต่มีสิ่งที่รัก และอยากเห็นเขาเติบโตไปเรื่อยๆ โตไปเป็นคนที่ต่างจากเรา โตไปเป็นนกที่บินสูง...
Reply
Sunflower38
7 months ago
โอ้ อย่างน้องก็ยังมีสิ่งที่รักนะคะ :)
Deux
7 months ago
เหมือนชีวิตจริงชัดๆ
Reply
Sunflower38
7 months ago
กอดให้กำลังใจนะคะ 555
AMIKA
7 months ago
ชอบจังเลย ไม่ได้เข้ามาตั้งนาน กลับมาอ่านของคุณทานตะวันแล้วน่าจะได้แวะมาอ่านอีกบ่อยๆ
Reply
Sunflower38
7 months ago
โอ้ ขอบคุณที่ชอบค่ะ แวะมาเลยยย มามะๆ 555
oumbuny
7 months ago
ดีจัง แทงใจดำตรงบรรทัดที่เล่าว่า ฆ่าเด็กคนหนึ่งที่มีความฝัน..
... ฝังตัวเอง
ใช้คำดีจัง 
เอาอีกๆ 

Reply
Sunflower38
7 months ago
ไปลองหาอ่านในคลังงานเก่าๆเรานะ เผื่อเจอเรื่องอื่นถูกใจ 555
Itsora
7 months ago
เราเองก็ฆ่าเด็กคนที่อยากเป็นนักร้องมาเหมือนกัน :)
Reply
Sunflower38
7 months ago
หวังว่าจะมีเด็กอีกคนเกิดขึ้นค่ะ คราวนี้ถ้าเกิดขึ้นมาแล้ว รักษาเค้าไว้ดีๆนะคะ