31/12/2018 จงหยุดคิดถึงคนอื่นแล้วให้มันจบในปีนี้นะ
ถ้าจะต้องมีบางอย่างควรสิ้นสุดในปีนี้ ควรเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนของปีหน้า ก็คงมีแค่เรื่องนี้ที่อยากให้จบลง หยุดใจอ่อน ใจดี หรือคิดแทนคนอื่น ห่วงคนอื่นได้แล้ว ผลที่ได้มีแต่เป็นบ้านี่ไง

ช่วงนี้นอกจากความชอกช้ำที่ต้องมองเพื่อนเราเดินถอยหายไปทีละคนแล้ว ความอ้างว้างก็ทำให้จิตใจเราอ่อนแอจนคิดลบกับตัวเองอีกจนได้ ตอนนี้ก็เลยตกอยู่ก้นหลุมอีกแล้ว ลึกมาก อยากจะปีนขึ้นมาให้ทันต้อนรับปีใหม่ แต่ก็ดูเหมือนจะสูงเกินไป เลยยังนั่งโง่ๆ อยู่ที่เดิม คิดว่าถ้าดีขึ้นไม่ทัน ก็ค่อยพยายามเอาวันพรุ่งนี้แล้วกัน

การที่มีแฟนเก่าคนหนึ่งทักมานี่ก็ทำเอารู้สึกพังทลายเหมือนกันนะ เขาคือคนที่มีแฟนแล้ว ทักมาคุยแรกเริ่มจากวันเกิด แล้วก็ยังคุยมาเรื่อยๆ คุยเหมือนแบบมากกว่าเพื่อนแต่ก็ไม่ใช่แฟน พอโดนอ้อนมามากๆ ก็หงุดหงิด หงุดหงิดเพราะคิดว่าเห็นเราเป็นอะไร? ท่อนไม้? ตุ๊กตายาง? ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกเหมือนนอกจากจะบั่นทอนใจในแง่ของศีลธรรมแล้ว มันทำให้เรารู้สึกว่าเราไร้ค่า เป็นคนว่างๆ คั่นเวลาที่ตอนดึกใครนึกจะโทรหาเพราะว่าเหงา หาคนคุยไม่ได้ เรามีความหมายแค่นั้นเอง

เราตอบ เราคุยกับหลายๆ คน เพราะเราโอเคกับการที่มีเขาเป็นมิตรสหาย เราพยายามที่จะดูแลให้ได้ทุกคนนะ แม้ว่าความจริงแล้วเราจะทำตัวได้น่าเป็นห่วงมากกว่าในตอนนี้ พอเราคุยด้วย แล้วคนก็ดูจะพยายามทำให้มันดูมากกว่าปกติ แต่ก็รู้ว่ามันเป็นได้แค่นี้ เราก็รู้สึกแย่มากๆ คืออยากเทคแคร์ อยากแข็งแรงพอที่บางคนจะอ้อนแล้วเราไม่รู้สึกอะไร เราไม่อยากทำลายความรู้สึกดีๆ ด้วยการแว้ดออกไปว่า

"อยู่คนเดียวเหงามากก็โทรไปหาแฟนมึง
อยากอ้อนก็โทรไปหาเขา ไม่ต้องส่งข้อความมาบอกกู
ชีวิตกูถึงจะเหี้ย แต่ก็ไม่ได้อยากเหี้ยมากกว่านี้
โปรดเอาความเหงา ความ--เออ อะไรก็แล้วแต่ไปลงกับแฟนซะ
ถ้ารู้ว่าเค้าเป็นคนดี เค้าน่าถนอม มึงก็ควรไปดีกับเขา สัส!"
 อีกอย่างช่วงเวลาที่เราพังทลาย มันมีอีกคนที่ถึงจะปากหมา พูดจากับเราแต่ละคำไม่มีดี เขาเป็นคนกอดปลอบเราเองเวลานั้น กอดไปแล้วก็ด่าเราไป เวลาที่เราคิดว่าทำไมถึงต้องมาหาผลประโยชน์เล็กๆ กับเราด้วย เป็นคนคอยช่วยทำให้ความรู้สึกเจ็บๆ ความรู้สึกไร้ค่า ความรู้สึกผิดมันลดลง ถึงจะไม่ใช่แฟน และไม่มีหนทางไหนที่จะกลับมาเป็นแฟนกันได้ เขาก็ยังช่วยเราและไม่ทำกับเราแบบเดียวกัน เขาไม่ใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของเราเลย

ถ้าปีนี้จะมีเรื่องดีๆ บ้าง ก็การที่เขาช่วยเราผ่านจุดนั้น ถึงเขาจะไม่มีทางเข้าใจว่าในการป่วยเป็นแบบเรามันเป็นยังไง ทำไมถึงดีกว่านี้ไม่ได้ ทำไมถึงดูขี้แพ้ แต่เขาก็ยังไม่ตัดขาดจากเรา ไม่ทำเหมือนเราเป็นคนคั่นเวลา ถึงเราจะไม่ได้สำคัญ แต่เราก็ไม่ใช่แค่เศษทรายที่พัดมาแล้วก็ต้องปัดทิ้ง เรายังมีความหมายอะไรอยู่บ้าง เขาคือเรื่องดีเล็กๆ ที่ทำให้เราแข็งแรงขึ้นส่วนหนึ่ง

ปีหน้าถ้าทำได้ ก็ไม่อยากเป็นแบบนี้อีก ไม่อยากยังรู้สึกแบบนี้อีก ควรใจร้ายพูดออกไปตรงๆ แล้วเลิกคุย เลิกสนไปซะ เกลียดไปเลยก็ได้ เราผิดตรงไหนถ้าเราจะเกลียดใครบ้าง เราแทบไม่เกลียดใครแบบที่เรียกว่าชิบหาย ไม่อยากเผาผี มีไม่ถึง 5 คนหรอกมั้ง หรืออาจจะแค่ 2-3 คน กับคนที่ทำแย่ๆ กับเราเรายังไม่เกลียด แต่ตอนนี้ถ้าเราจะเกลียดใครไปบ้างก็ไม่น่าเรียกว่าน่าเกลียดแล้ว ถ้าการที่เราไม่เกลียดใครทำให้รู้สึกแย่และโดนทำแบบนี้ เราเกลียดเลยน่าจะสบายใจกว่า

เราอยากเลิกใจอ่อน เลิกคิดห่วงคนอื่น อยากจะคิดถึงตัวเองให้มากๆ ทำสิ่งที่ตัวเองรู้สึกต้องการและอยากทำ เอาแต่ใจไปเลย ในเมื่อปกติคนก็ชอบคิดว่าเราเป็นคนเอาแต่ใจ เพราะเราชัดเจนในตัวเอง งั้นก็เคลียร์ๆ ไปเลยดีกว่าว่าเราต้องการแบบไหน เราจะเอาแบบนั้น จบ

เพราะงั้น 2019 ปีหน้า จะไม่มีแบบนี้อีก จะเป็นคนเฟียซๆ ให้จริงอย่างที่คนอื่นคาดหวัง จะไม่นั่งอ่อนแอคิดว่าโดนทิ้ง โดนเท โดนปล่อยให้อยู่กับความทุกข์ ใครอยากเดินไปไหนก็ไปเลย พอกันที ถ้าอดีตมันไม่ดีพอให้ใครเห็นค่าเรา งั้นเราจะไปสร้างอนาคตใหม่เลยแล้วกัน 

บางทีถ้าอยู่แล้วมันต้องฝืน...มีขาแล้วก็เดินออกมาก็ได้นี่นา
SHARE
Written in this book
บันทึกสีเทาบนถนนลูกกวาด
บอกเล่าบันทึกเกี่ยวกับตัวเอง และการเดินทางผ่านถนนมืดๆ ที่ชื่อว่า "โรคซึมเศร้า"
Writer
LILITU
Vampire
Prof. of Being Dead insides. A Girl who obsessed with Death, Crime, Cat and Night Creatures. Nothing more...nothing less. [http://fb.com/lilith.in.the.moon]

Comments