บ่นไประหว่างทาง : ทำไมต้อง storylog ?


... ครั้งเเรกที่ผมรู้จักแพลตฟอร์มนี้ คงต้องย้อนไป 2 ปีก่อน ที่พี่สาวเป็นคนเเนะนำให้รู้้้้จัก ด้วยความที่เหมือนพึ่่่่่่่่่่่งออกจากไข่มาสู่่่่โลกโซเชียล (พึ่งจะสนใจ) ด้วยลักษณะเฉพาะตัวของแพลตฟอร์มนี้ที่ต่างจากแพลตฟอร์มที่คล้ายกันอย่างfacebook หากเปรียบกับมนุษย์เเล้ว ก็คงจะเป็น สาวฮิปสเตอร์นักเขียนที่ออกติสท์ๆ อยากพูดอะไรก็พูดและมีอารมณ์รักอกหักอยู่บ่อยๆ (อ้างอิงจากบทความที่ลงหน้าเพจfacebook) ซึ่งเป็นคาเเรคเตอร์ของเแพลตฟอร์มที่น่าสนใจต่างไปจากเเพลตฟอร์มอื่นๆ 

   เป็นที่ชัดเจนว่า storylog อุดมไปด้วยสังคมนักเขียนที่หลากหลายเเนว หลากหลายแบบ แต่ทุกอย่างที่เหมือนกันคือ การคอมเมนท์ที่มีความเกรงใจต่อกันเเละกันอยู่ ไม่มีการbully เหยียดเพศ ให้เห็นเลยตามที่รู้สึกเเละพบเจอมา และความคิดเห็นของเราที่อยู่ในบทความนั้น ดูเป็นส่วนตัวอย่างชัดเจน
   ต่างกับ facebook หรือ twitter ที่เมื่อคุณโพสไปบนฟีดข่าวเมื่อไหร่ ความเป็นส่วนตัวในโพสนั้นจะถูกทำให้กลายเป็นสาธารณะทันที และผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ที่ความเป็นส่วนตัวของผมจะโดนเเซว หยอกล้อหรือนินทา อีกอย่างก็คือ ผมอยากจะนึกเเล้วเขียน โดยที่มีคนติ คนชม พร้อมคำเเนะนำ ไม่ใช่การด่าเอาความสะใจ ซึ่งที่นี่ตอบโจทย์ได้ดีเพราะมีนักเขียนที่มีประสบการณ์อยู่เยอะ น่าจะให้คำเเนะนำในการพัฒนาของผมได้ดีเลยทีเดียว

สุดท้ายของการบ่นครั้งนี้ก็คงต้องขอบคุณผู้สร้างแพลตฟอร์มนี้ และ ผู้เขียนทั้งหมดในนี้ ที่ร่วมกันสร้างชุมชนที่น่าอยู่นี่ขึ้นมา ขอบคุณมากๆครับผม 

SHARE
Written in this book
บ่นระหว่างทาง
บ่นก็คือบ่น
Writer
19PM
Traveler/Amateur photographer
Everything is travel and photo.

Comments