บ่ายวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกา
เวลาของชีวิตแต่ละคนมันต่างกันนะ
บางคนก็ว่า ปีนึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
บางคนกลับรู้สึกว่ามันเชื่องช้าเหลือเกิน
ทั้งหมดคงขึ้นอยู่กับว่าช่วงเวลานั้นเราเผชิญหน้าอยู่กับอะไร

ไม่มีใครอยากจมอยู่กับความทุกข์นานๆ
และไม่มีใครอยากให้ความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สำหรับฉัน เวลาของปีนี้มันพอดีแล้วล่ะ
ทุกข์บ้าง สุขบ้างปะปนกันไป
วันหนึ่งนั่งร้องไห้แทบขาดใจ
ใครจะไปคิดว่าอีกวันจะหัวเราะออกมาอย่างลืมอาย
ดังนั้น ปีนี้มันไม่ได้พิเศษมากกว่าปีไหนๆ

ใช่..ฉันคงรู้สึกแบบนั้นเหมือนปีที่ผ่านๆมา
ถ้าไม่มีวันนั้น....

วันหนึ่ง, เดือนพฤศจิกา
ในบ่ายแก่ๆของวันนั้น
วันที่สายลม แสงแดด หรืออะไรก็ตาม...

ทำให้ฉันได้พบเขา

เขาผู้เป็นเจ้าของความทรงจำที่กินพื้นที่ขนาดใหญ่ในหัวใจ
เขาผู้เป็นคนที่ฉันเฝ้ารอมาแสนนานอย่างไร้เหตุผล

สายตาคู่นั้นที่ไม่ได้มองมานานแสนนาน
วันนั้นมันกลับมาหยุดอยู่ที่ฉัน

รอยยิ้มที่ไม่เคยได้รับอีกเลยจากครั้งนั้น
วันนั้นเขามอบมันให้กับฉัน

คำพูดที่เราไม่เคยคุยกันอีกจากวันที่ไม่เข้าใจ
วันนั้นเขาคุยกับฉันอย่างมีไมตรี
 
แม้ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาแสนสั้น
กลับเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดีนะ
ราวกับว่า การรอคอยของฉันมันสิ้นสุดแล้ว

ฉันจึงคิดว่าปี 2018 มันช่างพิเศษ
เป็นปีที่ฉันได้รับคำตอบจากหลายคำถามในใจ
เป็นปีที่ฉันอยากให้อภัยตัวเอง
เป็นปีที่ฉันไม่อยากทำให้ตัวเองเศร้าเพราะความคิดถึงอีกแล้ว

ขอบคุณมากนะที่ผ่านมา
ขอบคุณที่กลับมาทำให้ฉันคืนอิสระให้ใจตัวเอง

ปีหน้าฉันจะมีความสุขให้มากกว่านี้
ให้มากเท่ากับความจริงใจในคำอวยพรของคุณ

ส่วนคุณก็ขอให้มีความสุขมากๆ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอให้ยัังมีรอยยิ้มเสมอ
รอยยิ้มที่เกิดจากความสุุขจริงๆ

ลาก่อน...เจ้าของความทรงจำของฉัน




SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments