มาโอ การผจญภัยของแมว(ไม่)โง่กับพ่อมดระดับ๗๑
 
#มาโอการผจญภัยของแมว(ไม่)โง่กับพ่อมดระดับ๗๑ #วรรณกรรมเยาวชน #พัณณิดาภูมิวัฒน์ #สำนักพิมพ์เขียนดี

..

ถึงคุณ

.

ท้องฟ้าของเมื่อวานกับวันนี้จะแตกต่างกันมั้ย ฉันในเมื่อวานกับวันนี้จะแตกต่างกันหรือเปล่า ทุกสิ่งทุกอย่างเรากำหนดเอาเองทั้งนั้น โลกแค่หมุนไปเรื่อยๆ คุณว่าจริงมั้ย ทั้งหมดก็แค่หนึ่งวันในทุกวัน และฉันอ่านหนังสือไปในทุกวันที่โลกหมุน

.

ตั้งแต่อ่านหนังสือเมืองเล็กความรักจบไป ฉันกลับมาคิดถึงตัวเองอีกครั้ง คิดถึงหนังสือ หนังสือ และหนังสือ หากวันหนึ่งฉันไม่อยู่หนังสือของฉันจะเป็นไงบ้าง หลายวันมานี่เริ่มคิดว่าฉันควรปล่อยหนังสือบ้างดีไหม ฉันจะเก็บไว้เพื่ออะไร ขายออกไปบ้างเพื่อซื้อหนังสือเล่มใหม่ แต่สุดท้ายยังทำใจม่ายยด้ายยย!!!

.

ฉันยังปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดี มีเหตุผลร้อยแปดไม่อาจตัดใจได้ เฮ้อ...ถอนหายใจหลายเฮือก ฉันล่ะหน่ายตัวเอง ช่างเถอะเมื่อถึงเวลาคงมีหนทางของมันหรอก สิ่งที่ฉันจะทำตอนนี้คือการอ่านให้ได้เยอะที่สุด เพราะความสมดุลระหว่างฝั่งซื้อมากับอ่านไปช่างแตกต่างกันเหลือเกิน ทำไมถึงเป็นคนเช่นนี้หนอ ฉันเริ่มเล่มแรกของปีด้วย “มาโอ” ไม่จริง!!!คุณอย่าเพิ่งเชื่อฉัน จะพูดให้ถูกเป็นอีกเล่มหนึ่งต่างหาก จะให้ถูกกว่านั้นอีกคือฉันอ่านหนังสือพร้อมกันหลายเล่ม

.

ไม่ๆๆห้ามซ้ำเติมกันเด็ดขาด ไม่ว่าจะโดยการจิ้มหน้าผากหรือทำตาขวางใส่ ปิดปากของคุณซะด้วย เพราะตาฉันเริ่มวนเป็นวงแบบการ์ตูนแล้วล่ะทีนี้ เป็นไปตามคาดไมเกรนเริ่มเคาะตรงหน้าผากฉันเบาๆ ในวันรุ่งของปี จะบอกว่าฉันนอนตั้งแต่ปี๖๑เพิ่งมาตื่นเอาตอนสายของปี๖๒เองนะ เหมือนเจ้าหญิงนิทรามั้ยอ่ะ หลับข้ามปีเชียวน้า อันนี้ไม่เกี่ยวกับไมเกรนหรอกเป็นนิสัยน่ะ

.

ฉันอ่าน มาโอ/ บันทึกนกไขลาน/ สัญญาณสังหรณ์/ บิเบลียบันทึกไขปริศนาร้านหนังสือ/ บทเรียนชีวิตจากแฮร์รี่พอตเตอร์

มาโอชนะเลิศเย้ๆๆ จบก่อนแน่อยู่แล้ว เพราะเป็นเล่มที่เล็กกว่าเล่มอื่น ส่วนบทเรียนชีวิตฯ จำนวนหน้าไม่เยอะหรอกแต่เป็นหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเอง ตอนแรกไม่รู้หรอก พออ่านไปเอ๋...หนังสือแบบนั้นฉันต้องให้เวลากับการละเลียดมากอยู่สักหน่อย

.

ฉันใช้วิธีอ่านสลับไปมาทั้งหมดนั่นแหละ ออกเดินทางกับมาโอไปยังดินแดนปีศาจ/ ช่วยตามหาแมวกับโทรุ โอกาดะ/ เฝ้าร้านหนังสือเก่ากับโกระ/ เรียนรู้ความลับเกี่ยวกับตัวเลขไปกับโมนา/ พร้อมกับหวนระลึกถึงความทรงจำขณะอ่านแฮร์รี่พอตเตอร์ครั้งแรกเมื่อนานมาแล้ว สนุกจริงจังมาก เอ้ย!!!ฉันว๊าปอยู่

.

แต่อ่านแบบนี้ก็ไม่เลวเลยคุณลองดูสิ นี่คือปฏิบัติการทลายกองดองอันเป็นปัญหาหย่ายยยระดับโลกของหนอนผู้เขมือบตัวหนังสือเป็นอาหาร เป็นมิตรคู่ใจและเป็นอะไรต่อมิอะไรในชีวิตอีกเยอะแยะ ฉันมุ่งมั่นเป็นอย่างยิ่งว่าจะอ่านให้หมดโดยพลันก่อนการซื้อครั้งใหม่จะเริ่มอีกครั้ง

.

แต่...แต่...แต่ แป่ววววพลาดอีกแล้วเผอิญฉันไปพบความน่าสนใจของ “ยักษ์ใต้พิภพ” เข้าอีกล่ะ น่าเอาหัวโขกโต๊ะซะจริ๊งงง

.

อย่างมาโอฉันได้มาตั้งแต่คราวงานหนังสือรอบก่อนล่าสุด ที่ชื่อ “อ่านอีกครั้ง” ความมุ่งมั่นในครั้งนั้นเพื่อเจอคุณลวิตร์กะคุณเพ่คุ่น(ปราบดา) สรุปเจอเพ่คุ่นหล่ออยู่บนเวที คุณลวิตร์ป่วยวันที่ฉันไปซะได้ โธ่ๆๆ ฉันปลื้มเธอมากเลยแหละ ฉันว่าฉันเคยบอกคุณไปแล้ว คุณรู้จักเธอหรือเปล่า เธอมีหลายชื่ออยู่นา พัณณิดา-ลวิตร์-ปัน-เคียว ทั้งหมดคือเธอ พัณณิดา ภูมิวัฒน์

.

เล่มมาโอถือเป็นการตามรอยด้วยการย้อนอ่านงานสมัยแรกของเธอ ก็ฉันน่ะพอปลื้มคนไหนจะขนขวายหาเก็บอ่าน เธอคนนี้เป็นหนึ่งในสุดยอดแห่งความปลื้มปริ่ม อย่างที่มักพูดบ่อยๆ คือ ต่อให้เธอเขียนเรื่องราวตั้งแต่กไก่ถึงฮนกฮูก ฉันก็อ่าน อาการหนักมิใช่น้อยฉันน่ะ

.

วรรณกรรมเยาวชนเล่มนี้นอกจากน่ารักแล้ว ยังให้ตกความคิดด้วยความง่ายที่ไม่ง่าย ผ่านตัวละคร พ่อมด/ ปีศาจ/ แมว ตามแบบฉบับผู้เขียน มีกลเกมส์การเมืองการปกครอง และลักษณะผู้คนให้มองเห็นทั้งสองด้าน ในวังวนของสงครามความเกลียดชังและผู้บริสุทธิ์

.

ฮาริฮาร์น เป็นเด็กที่เกิดในวัน “ไฟ” ซึ่งถือเป็นกาลกิณี ถูกขับออกจากหมู่หรือฆ่าให้ตาย

“ข้าเกิดมาได้ห้าปีสงครามก็เริ่มรุนแรง ข้าซึ่งไม่มีค่าอะไรอยู่แล้วในบ้านก็ได้ขึ้นไปบนเกวียนกับคนอื่นๆ เพื่อหนีพวกทหาร แต่ในที่สุดทหารก็ไล่ตามกระชั้นเข้ามา เกวียนหนักเกินไป เขาจึงโยนของที่ไร้ค่าที่สุดลงมา ข้าเป็นสิ่งแรกที่แม่ของข้าเองทิ้งลงมา

.นับแต่นั้นมาข้าก็รู้ว่า คนเราเจ็บปวดเมื่อถูกเกลียดชัง ข้ารู้แต่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้คนเจ็บปวด” (น.๑๑๒)
 
.

ไซแลนไดท์

เป็นทหารไร้ชื่อ ไม่มีปากเสียง พวกทหารปีศาจเห็นว่าเขาโง่เขลา เหมาะแก่การเป็นเครื่องมือ จึงยกเขาขึ้นสูง เลื่อนตำแหน่งเร็วมากเพราะเขาไม่พูด ทำแต่งานอย่างเดียว แต่เมื่อเขาได้รับตำแหน่งแม่ทัพภาค
เขาก็เห็นว่าถึงเวลาที่จะฉีกหน้ากากของตนออก...กลายเป็น “โจรกบฎ” (น.๓๘)
.
 
ที่มาโอพูดว่า “มีแต่คนที่เต็มไปด้วยความเกลียด และใช้สิ่งนั้นเป็นเครื่องมือเพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ” (น.๑๒๒) ข้อนี้ฉันว่ามาโอผิด ในกรณีไซแลนไดท์กับรุสโซ ใช่อยู่หรอก แต่ฮาริฮาร์นไม่ใช่ซะหน่อยข้าผู้เป็นมนุษย์ขอเถียงเจ้าในเรื่องนี้นะมาโออออ(#ทีมปีศาจโดดเดี่ยว) ในใจปีศาจตนนั้นไม่ได้มีความเกลียดชังเขาแค่ต่อสู้เพื่อผู้บริสุทธ์

.

ตัวละครทั้งหมดฉันรักฮาริฮาร์นมากที่สุดคุณเข้าใจถูกแล้วล่ะ มันแบบเดียวกับที่ฉันรักทอม มาโวโล่ ริดเดิ้ล และสเนป พวกเขาน่าสงสารและโดดเดี่ยว ฉันเทหมดใจให้ปีศาจผู้ถูกขับในเรื่องนี้ ถึงรุสโซจะบอกว่า

.

“ฮาริฮาร์นไม่ใช่คนฉลาด วันหนึ่งเขาอาจตายไปเสียก่อนเพราะทุ่มเทตัวเองโดยไม่คิด” (น.๑๒๓)

ก็เถอะ อย่างน้อยเขามีความขาวมากกว่ารุสโซกับไซแลนไดท์แล้วกันเหอะ

.

ไซแลนไดท์เป็นแบบพวกอยากเปลี่ยนโลกที่เราเห็นอยู่แหละน่า คุณเคยเห็นสิลองสังเกตุหน่อย

“ไซแลนไดท์มีปัญญาดีกว่า เขารู้ว่าสงครามไม่ได้หยุดได้ด้วยความซื่อตรง แต่หยุดได้เพราะคนที่อยากให้มันหยุดโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ แม้จะใช้ความรุนแรงก็ตาม เขาทำตามความเชื่อนั้น ยินดีใช้วิธีการทุกอย่าง ยอมให้มีการกบฏและคงถึงกับยอมให้มีการสู้รบอีกครั้งเพื่ออุดมการณ์จะพลิกแผ่นดินของเขา

.แต่ก็นั่นแหละ เขานำความคิดของเขามาใช้อย่างไม่บริสุทธิ์

เขาล่อลวงคนอื่นให้ทำตามความคิดตน และตัวเขาเอง...ข้า(รุสโซ)สาบานได้ เขาชอบความยิ่งใหญ่ และสักวันคงอยากเป็นราชาเช่นกัน” (น.๑๒๓) 
.

ตัวพ่อมดรุสโซเองก็ใช้ความเกลียดของตัวเองเป็นเครื่องมือด้วยเหมือนกัน เขาเจ้าเล่ห์ได้แนบเนียนจึงแก้แค้นกษัตริย์ปีศาจด้วยยุทศาสตร์ทางการเมืองไม่เสียเลือดเสียเนื้อว่างั้น มาคิดได้เพราะปีศาจโดดเดี่ยวของฉันนั่นเอง

.

...หากคิดแก้แค้น จะมีคนมากมายต้องเจ็บปวด และบางทีอาจจะรวมถึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย...(น.๑๒๖)

.

คุณเห็นหรือเปล่าฉันรักคนไม่ผิดแสนจะปลื้มใจในตัวฮาริฮาร์น เรื่องนี้ต้องยกความดีให้มาโอด้วย เพราะเจ้าแมวนั่นล่ะทำให้รุสโซได้คิด



รุสโซยังมีปมเกี่ยวกับพ่อ ตกอยู่ในเงื้อมเงาของความเป็นลูกจิ้งจอกสงคราม จนน้องชายของเขาบอกว่า

.

“พี่ไม่ต้องเหมือนพ่อก็ได้ พี่ก็เป็นพี่ พ่อก็เป็นพ่อ ไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน” (น.๑๓๘)

.

เด็กชายผู้ถูกมองว่าปัญญาอ่อน (แต่เด็กนั่นเปล่าหรอกแค่เขาไม่เหมือนคนอื่นนิดหน่อยเอง เช่นว่าชอบเช่าม้าเข้าป่าไปดูดอกไม้ ไปเก็บก้อนหิน ไปจับแมลง แค่นั้นเอง) ได้ช่วยปลดปล่อยพี่ชายของตัวเอง ให้เขายอมรับความเป็นตัวตนของเขาและยอมเปิดใจให้กับแมวตัวดำตาสีฟ้า

.

อ่านเล่มนี้แล้วทำให้ฉันคิดถึงคู่พี่น้องในเรื่องผู้เสกทรายขึ้นมาอ่ะ รู้สึกถึงความใกล้เคียง อยากกลับไปอ่านอีกจังคิดถึง คิดถึง

.

“นี่ไม่ใช่เพียงหนังสือเล่มเล็กจิ๋วที่ว่างเปล่าหรอกนะ เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เห็นโลกมากขึ้น”

จริงมั้ย เปล่าฉันไม่ได้คิดประโยคนี้เองหรอก เป็นความคิดของมาโอน่ะ คล้ายๆ แบบนี้แหละ

.

“นี่ไม่ใช่การเดินทางที่ว่างเปล่าหรอก เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เห็นโลกได้มากขึ้น” (น.๑๒๙)

.

วรรณกรรมเยาวชนไม่ใช่แค่เพื่อเด็กหรอกน่า ห้ามคิดแบบนี้เด็ดขาดรู้ไหม คุณอ่านได้ หนังสือทุกเล่มมีความหมายเสมอ เมื่อเรามองเห็นความหมายที่ลึกซึ้งกว่ารื่นรมย์

.

ฉันรักลวิตร์รักตัวละครของเธอ ฉันอยากให้คุณรู้จักเธอด้วยอีกคน

วันนี้หนาวขี้เกียจอาบน้ำจัง ที่คุณอยู่หนาวมั้ย

๒ มกราคม ๒๕๖๒

SHARE
Written in this book
เล่มนี้ที่ฉันอ่าน
บันทึกเป็นเรื่องราวบอกเล่าผ่านหนังสือ
Writer
Takaing_Doa
Reader and Writer
เพราะอ่านฉันจึงเขียน

Comments

nananatte
6 months ago
มาโอมันมี 2 ภาครึเปล่าคะ?
พอดีว่าที่บ้านมีเล่มเดียว หน้าปกเป็นลายเส้นแบบการ์ตูน และไม่คุ้นว่าได้อ่านเนื้อเรื่องที่คุณ Takaing_Doa เล่าเลยอ่ะ

ป.ล. เรากรี้ดคุณพัณณิดาเช่นกันค่ะ ตอนนี้บนหัวเตียงก็มี Stone Warrior วางอยู่ อ่านในเน็ทจบไปแล้วแหล่ะ แต่ก็อ่านแบบหนังสือด้วย 555
Reply
Takaing_Doa
6 months ago
555 ได้ค่ะจะค่อยๆ อ่านไปนะคะ เก่งจังเขียนจบเรื่องได้ นี่ฝันอยู่ค่ะว่าจะเขียนมั่ง

บลัดกะสตอรี่ เยี่ยมจริงค่ะ ดราก้อนดิลิเวอรี่ก็สนุกดีน้า เบเกอรี่ยังดองยุจ้า
 ป.ล.คุยกันจริงจังมากกกกกกก555
nananatte
6 months ago
ยินดีที่ได้รู้จักค่า :-)
Takaing_Doa
6 months ago
เช่นกันค่า