ถ้อยคำในโมงยามไร้กาล
ถ้อยคำเปรยปลิวไปทั่วห้อง

พรั่งพรูออกจากริมคู่ปากของเราสอง

ทั้งอักษรและสระถูกกอปรขึ้นเป็นโครงร่าง

ผวนผันด้วยเสียงวรรณยุกต์

พริ้วบิดตามหวีดหวิดร่อง ในห้องเปล่า

เราค่อยเติมเวิ้งว้างแห่งนี้ด้วยบทสนทนา

เรื่องเล่าถูกเรียงร้อยด้วยกรุ่นกลิ่นห้วงคำนึง

บ้างเกิดด้วยกราดเกรี้ยว บ้างเกิดจากหวาดกลัว

บ้างเป็นความรักและหัวเราะร่า บ้างพลัดพรากและจากลา

ทว่าชีวิตอันไร้ที่มา ถูกหลอมหล่อ ณ ที่นี่

เราค่อยปอกลอกตนที่ละชั้น

หั่นเฉือนตัวตนจากอดีตในทรงจำสู่ปัจจุบันกาล

แล่สับความเจ็บปวดจากห้วงรักจากหลากพันเรือนหน้าที่พานพบ ให้เราเจอและจากจร

ราวเรื่องที่ระยำยํ่ายีโดยชีวิต และในบางคราที่ชีวิตก็ถูกโขกสับด้วยมือเรา

บ้างก็สวมบทบาทผู้มาดร้ายจ้องล้างผลาญ

บ้างก็เป็นราชาผู้ครองชัย บ้างก็โจรร้ายผู้ปลิ้นปล้อน 
บ้างก็ครองธรรมในดีงามและบ้างก็เลวระยำ

หน้ากากที่เราต่างสวมใส่ค่อยถูกปลดออก ชั้นแล้วชั้นเล่า

ผ่านคำสารภาพเคล้านํ้าตา

ผ่านถ้อยคำสัตย์ซื่อในแววตา

ผ่านโอบกอดในอกอุ่นและจูบหวานปนขมขื่น

เราจึงเปลือยเปล่าในที่สุด

ล้อนจ้อนหลังเปลื้องปลดต่อหน้ากัน

เมื่อคำสารภาพนานาหมดสิ้น

เหมือนคำพิพากษาถูกปลดระวาง

เมื่อเราต่างพบว่าทั้งพระเจ้าและปีศาจ เป็นเพียงภาพฉายของตัวเราเอง

เป็นเพียงเงาร่างหนึ่งในทั้งหมดที่เราขนานนามว่า "ฉัน"



ที่รัก จักรวาลทั้งห้วงจึงเปิดออกเมื่อหัวใจเราพองโต

เราไม่อาจรักได้ด้วยหัวใจที่คับแคบ

หัวใจประเภทนั้นมีไว้เพียงผู้เล่นบทพระเจ้าและปีศาจ คนดีและคนเลาระยำ ผู้กระทำและถูกกระทำ

เมื่อเราเลิกเล่นบนกระดานที่เราทั้งสองขีดเขียนขึ้น

ล้มล้างเกณฑ์กฏและข้อห้ามที่เรายกว่าสูงส่งกว่าห้วงอารมณ์เปราะบางของมนุษย์

เราจึงเป็นอิสระ



และไม้ดอกที่ชื่อว่าความรักจะผลิบานจากดินผืนนั้น

ปลูกจากเมล็ดหัวใจที่ร้าวรานและนํ้าตาจากความชอกชํ้า

ทว่านั่นคืออิสรภาพ



ที่รัก ที่นี่ไร้ซึ่งเวลา

เพราะถ้อยคำของเราสัมพัทธ์กัน

มันไม่เกี่ยวเนื่องกับเข็มสั้นยาวที่เดินบนหน้าปัดนั้น

ไม่เกี่ยวกับการขึ้นและตกของดวงอาทิตย์

ไม่เกี่ยวกับความมืดหรือสว่างของวันและคืน

ที่นี่ไร้ซึ่งสามห้องของกาล

ไม่มีสิ่งที่ล่วงมาแล้ว ไร้สิ่งที่กำลังจะมาถึง รวมทั้งไม่มีที่นี่ หรือ ณ บัดนี้

ทุกสิ่งคดเคี้ยวซับซ้อนอยู่ในวงกตเดียวกัน

เป็นสิ่งเดียวกัน

ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ทว่ามีชีวิตชีวา



ร่างรูปของเราสองเพียงเวียนว่ายอยู่ในกระแสเหล่านี้

โดยไร้จุดเริ่มต้นและสิ้นสุด



นานจนเป็นนิรันดร์ทว่าสั้นจนคล้ายกับไร้กาล



ที่รัก



ผมปรารถนาให้บทสนทนาระหว่างเราสัมพัทธ์กันในขนานคู่

ทั้งในโลกนี้และโลกไหนก็ตาม

SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments