เงียบๆดีกว่า
เราเคยจะพยายามอธิบายความเศร้าของเราให้เพื่อน หรือหมอฟังนะ 
แต่มันก็ไม่ได้เท่าครึ่งนึงของที่เรารู้สึกเลย เราไม่ชอบสายตาว่างเปล่าที่มองมาขณะเราอธิบาย
ว่าเหมือนชั้นรู้ ชั้นเข้าใจ

แต่ไม่..ความเศร้าของคนเป็นโรคซึมเศร้ามันไม่ใช่แบบคนธรรมดาๆทั่วไป
หยุดทำเหมือนว่า เธอแตะต้องความเศร้าของเราได้
หยุดทำเหมือน เธอรู้ว่าความเศร้าของเรารูปร่างหน้าตาเป็นยังไง 
เธอจะรู้ได้ไง
.
ในเมื่อตัวเราเอง ในบางครั้งเราก็ยังรู้สึกว่าความเศร้าของเรามันอยู่ลึกว่าปรกติมากกก
หลายๆครั้งเราก็ไม่สามารถ หยิบมันขึ้นมาดูแล เยียวยาได้
.
ตั้งแต่วันที่เรารู้ตัวว่าเป็นโรคซึมเศร้าเข้าจริงๆ 
เราไม่เคยล้อเล่นกับความเศร้าที่เป็นนั้นอีกเลย
มันทรมาน มันเศร้า มันไม่ตลก มันมืด มันดำ มันลึก
.
"ถ้าเราตายแกจะเสียใจมั้ย"
"เสียใจ...แกจะตายหรอ แกไปถึงขึ้นนั้นแหล้วหรอ"
...เราจริงจัง..
เราเงียบ...ยิ้มแหยๆ เป็นอีกครั้งที่ความพยายามของเราไม่เป็๋นผล
เราไม่สามารถที่จะอธิบายต่อได้ ได้แต่บอกว่า "เปล่า...ถามเฉยๆ"
.
เมื่อไหร่ที่เราลองจะเปิดใจคุยดูบ้าง ทุกครั้งสิ่งตอบรับจะออกมาในรูปแบบนี้
ทำให้เราเลือกกลืนสิ่งที่จะพูดลงไป...
.
จะยังคงมีแค่หมอ กับตัวเราเท่านั้นที่รู้ว่าเราคิดเรื่องการคิดฆ่าตายของเรามาโดยตลอด
ทุกครั้งที่เรามองทะเล มองแม่น้ำ เราได้แต่จินตนาการว่า ถ้าเราจมดิ่งลึกลงไปอยู่ในนั้น
เราจะเป็นยังไง เราจะผ่อนคลาย หรือเราจะทรมานวินาทีที่สำลักน้ำ...

หรือบางครั้ง เวลาที่เรานั่งกินเบียร์อยู่บน rooftop เราก็จะจินตนาการที่คนที่โดดลงมาว่า
จังหวะนั้น...ที่แรงโน้มถ่วงของโลกกำลังหน่วงวัตถุ วัตถุนึงล่วงลงสู่พื้น มันจะสนุก หวาดเสียว
เหมือนรถไฟเหาะที่เราชอบเล่นมั้ยนะ?
.
.
.
พอแล้วเราจะไม่พยายามอธิบายความเศร้าของเรา กับใครอีกแล้ว เราเหนื่อยย เหนื่อยเหลือเกิน
: (

SHARE
Writer
mayasworld
monster
Wanderluster / patient of MDD

Comments

yourmoon
1 month ago
ตัวเก่งมากแล้ว สู้ไปด้วยกันนะตัว♥️
Reply