ฝนตกลงมาอีกครั้ง ตกลงมาในคืนธันวาที่เงียบงัน
ฉันรู้ได้ในทันทีว่าตัวเองแตกสลายซ้ำอีกครั้ง

ในวินาทีที่ได้ยินพยาบาลคนนั้นพูดว่า พ่ออาจจะต้องกลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก
 
แล้วความทรมานนั้นก็พลันผุดขึ้นมา เป็นหนึ่งในความทรมานที่กัดกินหัวใจเมื่อต้องรับรู้ว่าคนที่เรารักกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ความเงียบงันค่อยๆกลืนกินฉันเข้าสู่วงล้อมของเก้าสิบเปอร์เซ็นในความเป็นไป และในวงล้อมนั้นก็ค่อยๆปล่อยกระแสธารเยือกเย็นจนฉันสั่นสะท้าน

ฉันเหน็บหนาว หนาวราวกับยืนอยู่กลางทะเลบ้าคลั่ง

ฉันหายไปจากตรงนั้น...เนิ่นนาน

แต่แล้วจู่ๆแสงไฟสีแดงตรงหน้าห้องฉุกเฉินกลับดึงฉันให้กลับมาเผชิญความเป็นจริง

ฉันมองเห็นพยาบาลคนนั้นอีกครั้ง เธอกำลังจดอะไรบางอย่างลงในแฟ้มงาน

ฉันจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น ด้วยความโกรธ ชิงชัง กระทั่งว่าอยากจะทำลายเธอโทษฐานที่กล้าพูดถึงชะตากรรมของพ่อต่อหน้าแม่

ดวงตาฉันร้อนผ่าว พร่าเลือน เพราะคราบน้ำฝน... หรือหยาดน้ำตา...

ฉันไม่สามารถแยกแยะความหนาวเหน็บที่เกาะกุมอยู่บนใบหน้านั้นได้เลย

.

.

.

ฝนตกลงมาอีกครั้ง ตกลงมาในคืนธันวาที่เงียบงัน เหมือนอย่างเช้ามืดวันนั้น...



“ฉันคิดถึงพ่อ...”
SHARE
Writer
Chomsuk
N .POLARIS
เธอผู้เขียนความรู้สึกเป็นตัวอักษร

Comments