เหมือนอย่างที่คิดไว้เลย
รูปร่างของความเศร้าและความผิดหวัง
ที่เขานึกขึ้นในใจเมื่อ4เดือนก่อน

ในตอนนี้ 
รูปร่างเหล่านั้นกำลังค่อยๆก่อตัว
จนเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
มองผ่านๆก็รู้ได้ไม่ยาก ว่ามัน
เหมือนอย่างที่คิดไว้เลยเป็นเรื่องที่น่าสนใจ
เพราะก้อนความเศร้าที่อยู่ตรงหน้า
ภายในนั้นกลับอ่อนโยน อ่อนหวาน
สดใส สวยงาม 
เขาเรียกสิ่งเหล่านั้น
ว่า ความสุข 
สิ่งนั้น
ตัวเขาเมื่อ4เดือนก่อน
ไม่ได้นึกถึงและไม่ได้มองเห็นมันเลย
แม้แต่น้อย

ตอนนี้ ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
ใครคนใดที่เอาแต่คิดถึงกลุ่มก้อน
ของความเศร้าเสียใจแบบเมื่อก่อน

เขาถอดถุงมือที่ใส่มานานออก 
เพื่อหวังจะสัมผัสและรู้สึกถึงความสุข
อย่างจริงใจ 
เขาหันมาพยายามสร้างก้อนความสุข
ให้ใหญ่ขึ้นๆๆด้วยมือคู่นั้นของเขา
และพร่ำบอกกับตัวเองว่า
ไม่ว่ายังไงก็ต้องรักษาและประคองมันไป
เพราะนี่ไม่ใช่ก้อนความสุขของเขา
เพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว
มันคือความสุข ของเขา และเธอ
ที่ช่วยกันสร้างมันมาด้วยกัน
ไม่น่าเชื่อว่าจะใหญ่โต สวยงาม ได้ขนาดนี้

เวลาผ่านไป
จึงเข้าใจว่าสิ่งนั้นมันเกิดขึ้นได้เพราะอะไร
และเพราะใคร
เขาคนเดียวคงสร้างความสุขได้
ไม่ใหญ่โตเท่านี้
ดี ดีเหลือเกิน
อย่างกับฝัน




แต่ตอนนี้

ก้อนความสุขนั้นกำลังบูดเบี้ยว
ปกคลุมไปด้วยความเศร้า เสียใจ ผิดหวัง

มันเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้สาเหตุ
ทำไมจู่ๆถึงเป็นอย่างนี้ไปได้

และเเล้ว
คำตอบชัดแจ้งอยู่ในหัว 
แต่ย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
จนเขานึกขึ้นได้
ว่าในอดีต
มือคู่นั้นของเขา
ที่เคยสร้างก้อนความเศร้าเหล่านี้มาก่อน
ใช่สิ ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่ได้ต่างกันเลย
เขาเป็นคนทำให้ความสุขที่สร้างมา
พังแทบจะไม่เหลือแล้ว

เป็นอีกครั้งจนได้
ที่เขาเผลอสร้างมันขึ้นมา
สิ่งที่เขากลัวที่สุด
ความเศร้าและเสียใจ

เจ็บใจเป็นบ้า
เชื่อใจตัวเองมากไปเลยถอดถุงมือนั่น
ทั้งๆที่รู้ว่าทำไมถึงต้องใส่มันไว้

ได้เเต่คิดในใจ
เหมือนอย่างที่คิดไว้เลย
พอแล้ว 
ต่อไปนี้จะไม่สร้างอะไรขึ้นมาอีกแล้ว
เขาสิ้นหวัง และไม่เหลือเรี่ยวแรง
ทั้งร่างกายและหัวใจ

เขามองมันด้วยความเสียใจ
เธอมองมันด้วยความเสียใจ

เขารู้สึกผิดที่ทำมันลงไป
เขาไม่กล้าถามเพราะเธอเสียใจอย่างหนัก

เธอเศร้า เธอเสียใจ เธอโกรธ เธอผิดหวัง

เหมือนอย่างที่คิดไว้เลย
ตามใจตัวเองมากไปก็เป็นอย่างนี้

ระหว่างที่เขากำลังโทษตัวเอง
มือสองข้างกำลังค่อยๆปัดมวลความเศร้านั้นออกไป ออกไป

นั่นคือมือของเธอนั่นเอง

ใช่แล้วยังมีวิธีนี้อยู่ 
ช่วยกัน
เหมือนที่ช่วยกันสร้างความสุขนั้น
นำความเศร้านั้นออกไปด้วยกัน
เหมือนตอนที่สร้างความสุขด้วยกัน

และแล้ว 
เขาและเธอก็ขจัดความเศร้านั้นออกไปได้
เหลือไว้ซึ่งก้อนความสุข ที่พร้อมจะให้
เขาและเธอ ได้สร้างมันต่อ 
ด้วยกัน อีกนานแสนนาน
ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย
จบ


อย่างกะนิทานแน่ะ
แต่อันที่จริง
ก็พิมเรื่อยเปื่อยก่อนผมจะไม่มีแรงเหลือที่จะพิมพ์หรือเอาอะไรในสมองออกมาเป็นตัวหนังสือ

ไม่รู้จะบอกกล่าวอะไรกับใครแล้ว
ทำตัวเองทั้งนั้น แบบนี้ทุกทีสิน่า
เก่งมากเรื่องทำคนเสียใจ
รองจากนี้ก็คง เรื่องมากกับโลเล มั้ง
ที่เก่ง 





SHARE
Writer
now02am
คิดถึง
เธอบอกให้ฉันบ่นบ้าง จะได้เรียบเรียงอะไรที่อยู่ในหัว

Comments