ไดอารี่น้องแพน #5  Treat others as you want to be treated
ให้ปฏิบัติต่อคนอื่นแบบเดียวกับที่ตัวเองอยากถูกปฏิบัติด้วย
แพนก็อยากจะเชื่ออยู่หรอกนะ

แต่ทำไมหลายๆอย่างที่พยายามทำต่อคนอื่นมันถึงไม่ได้กลับมาอย่างเดียวกันล่ะ
ตัวอย่างเช่นเรื่องมารยาทพื้นฐานของมนุษย์ในการกระจายเสียง

เวลาแพนจะฟังเพลงในที่ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย แพนก็ใช้หูฟังตลอดนะ เพราะเข้าใจว่าคนอื่นไม่ได้ชอบฟังเพลงแบบเดียวกับแพน ไม่ได้ต้องการฟังเพลงนั้น ณ ตอนนั้นเหมือนกับแพน จึงจะไม่รบกวนคนอื่นด้วยสิ่งที่แพนอยากฟัง
แต่ในชีวิต ทำไมรู้สึกว่าหลายคน ไม่สนใจในข้อนี้ อยากเปิดอะไรก็เปิด บางทีก็ดังจนแพนไม่ได้ยินเพลงของตัวเอง 

แพนเกรงใจเขา แต่เขาไม่เกรงใจแพน

บางทีเป็นงานฉลอง เปิดเพลงเสียงดังเพื่อความสนุกสนานก็เข้าใจ แต่บางทีก็เปิดดังจนคนนั่งข้างกันต้องตะโกนคุยกัน 
งานเลี้ยงที่ควรได้เฮฮาสังสรรค์ ก็กลายเป็นนั่งกินข้าวปวดหูเป็นหมู่คณะ
แล้วแบบนั้นจะเปิดเพลงดังให้ได้อะไรขึ้นมา

แพนก็ได้ข้อสรุปเพียงว่า คนกลุ่มนั้นเขาชอบกันแบบนั้น  
เพราะฉะนั้นสิ่งที่เขาปฏิบัติต่อคนอื่นก็คือสิ่งที่เขาอยากถูกปฏิบัติด้วย 

แต่เอาจริงๆ ถ้าแพนเปิดเพลงในแบบของแพนกรอกหูเขาบ้าง พวกเขาก็คงไม่ชอบนักหรอก

พิมพ์ไปพิมพ์มาก็คิดได้ คำกล่าวที่ว่า ให้ปฏิบัติต่อคนอื่นแบบเดียวกับที่ตัวเองอยากถูกปฏิบัติด้วย มันเป็นการกระทำด้านเดียว คือตัวเรา มันไม่ได้บอกว่าจะได้สิ่งเดียวกันกลับมา

แพนจะโต้ตอบก็ได้อยู่หรอก แต่เป็นคนมีมารยาทไง ก็ได้แต่ทนไปสิ
ถ้าคำด่าในใจแปลงเป็นเงินได้ แพนคงรวยกว่าบิลเกต 

อารมณ์เสีย

SHARE
Writer
LaureaParma
Un-realist
All we can ever do is try

Comments