เสี้ยววินาที กับการคิดถึง
บางทีผมคิดว่า เวลาของเราเดินไม่เท่ากัน
เวลาของเขา เดินเร็วกว่าของผมไปไกลเกินจะจินตนาการ ใช่ไกลเกินจินตนาการ
แต่ผมก็ยังคงจินตนาการความรู้สึกของเขาอยู่เสมอ
ทั้งที่มันไม่มีทางเป็นไปได้
ทุกวินาทีที่ผมคิดถึงเขา มีทั้งเรื่องราวในอดีต ปัจจุบัน
และอนาคตที่อยากมีร่วมกันอีกครั้ง
มันผุดจึ้นมาได้ง่ายดายเหมือนกับเรื่องปกติ
ทั้งที่ตัวผมเองจินตนาการไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่นัก
ทุกครั้งที่ผมนึกถึงและคิดถึงเขาในตอนนี้ ผมคิดเพียงแต่ถ้าหาก เรากลับมาเหมือนเดิมอีกครั้งจะมีความสุขขนาดไหน อีกใจก็หัวเราะ พร้อมกับถอนหายใจ และพูดว่า   “มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก”                                ผมกล่าวตัดพ้อกับตัวเองครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้
ทุกครั้งที่ผมคิดว่า เขาจะกลับมาไม่ว่าเมื่อไหร่
ก็มักจะถูกความคิดที่คิดว่า ยังไงก็เป็นไปไม่ได้
กลบหายไปในเสี้ยววินาที ใช่มันแค่เสี้ยววินาที
แต่การยอมรับนี่สิ ผมไม่สามารถรับปากกับตัวเองได้
ว่าผมยอมรับ การปฎิเสธนั้น 
เลยทำให้ทุกวันนี้ มีเสี้ยววินาที ที่คิดถึงเขาต่างๆนานา
เกิดขึ้นมากมายภายใต้ความคิดอันแสนฟุ้งซ่านนี่
ครั้งนี้เขาหายไปนานที่สุดในชีวิตของผม ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง                                        นั่นยิ่งทำให้ผมอยากรู้เข้าไปอีก ว่าเขาจะมีเสี้ยววินาที “ที่คิดถึงผมบ้างสักนิดไหม” อีกครั้งที่คำว่า                “เป็นไปไม่ได้หรอก” ตามมาตอกย้ำตัวผม
แม้คำๆนั้น ที่ผมสร้างขึ้นไว้คอยปลอบและเลิกหวังกับตัวเอง จะคอยตามหลอกหลอนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ผมกลับค่อยๆยินดี ที่จะเริ่มคิดไปเองในเรื่องราวของเขา แล้วถูกคำว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก” กระแทกหน้าของตัวเองอย่างจังในทุกๆครั้ง
เหมือนกับผมพยายามที่จะหยุดความคิดของตัวเอง   ด้วยตัวเอง เลยอาจกลายมาเป็นแบบนี้                   แบบนี้หรือปล่าวนะ ที่เคยได้ยินว่า “ศิลปะคือการทำลาย”
การคิดจินตนาการต่างๆในเสี้ยววิ แล้วพังมันลงไปเ้วยฝีมือของตนเอง มันจะเป็นศิลปะได้หรือปล่าวนะ คงไม่เกี่ยวกันสักเท่าไหร่ 555555555
เพราะถึงแม้จะใช้คำว่าเสี้ยววินาที แต่ความจริงแล้ว มันต้องนานกว่านั้นอย่างแน่นอน มันเหมือนดูไวเกินความจริงในทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องราวของเขา แต่สำหรับผมมันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า นี่คงเป็นเวลา ที่เขาเคยก้าวข้ามมาแล้วงั้นละมั้ง คงเป็นคราวของผมบ้างแล้ว
อย่าเอาความรู้สึกของใคร มาเทียบเป็นตัวเลขเลย  ตัวเลขน่ะ มันมีวิธีการมากมายให้ได้ผลลัพธ์อย่างแน่นอน  แต่กับความรู้สึกคนนะหรอ “เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสิ่งที่ทำลงไปมันส่งผลมากน้อยแค่ไหน”
ถึงแม้เวลาที่เขาหายไปจากอ้อมกอดของผมตอนนี้ 
สิริรวมเป็นเวลา 2เดือนกว่าแล้วก็ตามที
มันช่างช้า จนทรมานอย่างบอกไม่ถูก
ผมอยากบอกเขาเหลือเกิน ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา
2เดือนที่ผ่านมาโดยไม่มีเขา มันช่างว่างเปล่า เคว้งคว้าง ทุกวินาทีที่ผมคิดถึงเขา โดยที่ไม่มีเขาอยู่                 มันเป็นอะไรที่รู้สึกแย่ รู้สึกผิดกับตัวเอง ถ้าในอดีตผมคิดถึงเขาแบบในบทความนี้                                    วันนี้ผมคงไม่ต้องมานั่งเขียนบทความที่แสนเศร้าเหล่านี้ให้คุณ                                                     “ขอโทษนะ กลับมาได้ไหม”   “เป็นไปไม่ได้หรอก”










หลังจากที่คุณหายไปกับป่าเขา ในภารกิจที่มีชื่อว่าค่ายอาสา ผมคิดถึงคุณทุกวันเลย อยากจะทักไปฝากข้อความทุกวัน แต่ก็ไม่กล้าทำ เพราะกลัวคุณจะไม่ชอบ ได้แต่ฝากข้อความสั้นๆวไว้ในแชทสีฟ้านั้น ที่แต่ก่อนมันเคยเป็นสีชมพู แล้วมาฝากข้อความที่แสนจะยาวเหยียดไว้ในนี้ หวังว่าคุณจะอ่านมันจบ ผมหวังแบบนั้น
FRIDAY 28 DECEMBER 2018 00:58 MIDNIGHT
เราไม่เคยเคาท์ดาวน์ด้วยกันเลยเนาะ ทั้งปีที่แล้วและปีนี้ นอกจากจะใกล้ปีใหม่แล้ว ก็ยังใกล้วันเกิดคุณไปอีก มันทำให้ผมคิดถึงตอนที่ทำของขวัญใหัคุณจังเลยนะ คิดถึงคุณเสมอ คุณความรัก

“ทุกปีตอนนี้ต้องหาให้เธอ”
และปีนี้ผมก็ยังคงหามันให้คุณเหมือนเดิม แม้คุณไม่ต้องการมันก็ตาม :)

อาวรณ์ - โพลี่แคท

SHARE
Written in this book
The Balloon
มันคือสมยานามของเธอ ที่เธอเป็นคนตั้งเอง หนังสือเล่มนี้ผมตั้งใจจะเขียนให้เธอ ตลอดเวลาที่ผมคิดอะไรออก และหวังว่าสักวันเธอจะอยากอ่านเรื่องราวที่ผมกำลังจะเขียน และสุดท้ายคือหวังให้เธอช่วยแต่งแต้มหนังสือเล่มนี้ แม้ตอนนี้เธอจะไม่อยู่กับผมแล้วก็ตาม
Writer
Risker
writer
ชอบอ่านในสิ่งที่ชอบ ชอบเขียนในสิ่งที่ชอบ เราแค่ทำในสิ่งที่ชอบ ที่มันไม่เดือดร้อนเรา และไม่เดือดร้อนใคร :)

Comments