#STORY YENYUL : when I meet you again


06:00 AM
ครืดด~
เสียงแจ้งเตือนทำให้ร่างเล็กของเยนารู้สึกตัว เปลือกตาบางกระพริบถี่ๆเพื่อปรับจุดโฟกัส เยนาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จแบตไว้อยู่หัวเตียงมาเปิดดูข้อความที่เพื่อนรักส่งมาให้

🐶: ไอเยนเพื่อนรัก รีบมานะกูเหงา


06:10 AM
ครืดด~
🐶: เพื่อนตื่นนน จงตื่นมาหากูววว



ได้แต่ส่ายหัวให้กับความรีบเร่งของเพื่อนตัวเอง มักจะเป็นแบบนี้ตลอด ถ้านัดกันไปไหนมาไหน ทั้งๆที่ก็นัดกันตอนเจ็ดโมงครึ่งแต่ก็ยังอุสส่ามาปลุกเขาตั้งแต่หกโมง ยอมใจจริงๆเลยว้อยยยย

ถึงจะบ่นยังไงแต่ขาเจ้ากรรมก็เดินเข้าห้องน้ำไปแล้วเรียบร้อย ก่อนจะอาบน้ำก็ได้พิมพ์ตอบข้อความเพื่อนรักกลับไปให้มันได้ชื่นใจเสียหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าเขาเมินแชทอีก วุ่นวาย!


🐣: ตื่นละ อาบน้ำแปป
🐣: มึงถึงโรงเรียนละหรอ?

🐶: เย้ปโป้~
🐶: แม่กูรีบ เลยมาส่งกูเร็ว
🐶: มึงเสร็จแล้วมารับกูด้วยนะ กูจะรออยู่เซเว่นใกล้ๆโรงเรียนคนเดียวอย่างเหงาๆ

🐣: เออๆ รอไปก่อนกูอาบน้ำแปปเดียว

🐶: เค


พอตกลงเรื่องสถานที่นัดเจอกันแล้วเสร็จสรรพเยนาก็จัดการกับตัวเองโดยใช้เวลาที่มีอยู่อย่างจำกัด ปกติก็ไม่ได้เป็นคนอาบน้ำนานอะไรหรอก แต่ถ้ามีคนมาเร่งก็จะรู้สึกว่าเวลามันกระชั้นชิดกว่าที่เคยเป็น

สิบนาทีผ่านไปพร้อมกับที่เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะออกจากบ้านก็ไม่ลืมที่จะบอกแม่และขอตังค์ค่าเติมน้ำมันรถด้วย ปิดเทอมแล้วก็ไม่ได้ขับไอขาวลูกรักเลยวันนี้เลยกะจะพาลูกไปอุ่นเครื่องซะหน่อย






"ไม่เจอกันเป็นปีมึงก็ยังเตี้ยเหมือนเดิมเลยน้า" ยูจินพูดทักทายเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นปีด้วยน้ำเสียงกวนเบื้องล่าง ก่อนจะเดินเข้าไปกอดเพื่อนตัวเล็กด้วยความคิดถึง
"มึงก็เหมือนกัน ไม่เจอตั้งนานก็ยังปากเรียกตีนเหมือนเดิม" เยนาตอบกลับอย่างกวนๆพร้อมกับทำท่าชูกำปั้นใส่เพื่อนตัวสูงตามความเคยชิน

ถึงจะกัดกันเหมือนหมาขนาดไหนแต่พวกเราก็รักกันดี เยนามียูจินเป็นเพื่อนสนิทคนแรกและคนเดียว แต่จะว่าแบบนั้นก็ไม่ค่อยจะถูกนัก

ที่จริงก็ไม่ได้คบกันแค่สองคนหรอก แต่ยังมีเพื่อนที่คบกันเป็นกลุ่มอยู่อีกสามสี่คน เพียงแต่ว่าเขากับยูจินโตมาด้วยกัน เรียนอนุบาลมาด้วยกันยันจบมัธยมปลายเลย มิตรภาพอันแสนยาวนานนี้เลยทำให้รู้จักกันดีกว่าใครเพื่อน

"เราเข้าไปได้แน่นะ" เขาหันไปมองอีกคนที่ตอนนี้กำลังสนใจโทรศัพท์มากกว่าเขาซะอีก
"เออดิ เนี่ยกูถามไอแชนละ มันบอกเขาเปิดให้คนนอกเข้าไปได้" พูดเสร็จยูจินก็โชว์บทสนทนาของตัวเองกับเพื่อนอีกคนให้เขาดูว่าที่บอกนั้นเป็นเรื่องจริง ได้รับการคอนเฟิร์มมาจากลูกผู้อำนวยการแล้วซะอย่าง แค่นี้ก็ไม่มีอะไรที่ต้องกังวลแล้ว
"โอเค กูเอารถเข้าไปจอดในโรงเรียนได้อยู่ใช่ไหม"
"กูคิดว่าได้นะ"
"เอาดีๆดิ้"
"เอออ เข้าได้ว้อยย เอาเข้าไปโลด"





พอมาถึงบริเวณโรงเรียนเยนาก็อดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ เขาไม่ได้กลับมาโรงเรียนตั้งปีนึงเต็มๆ อะไรๆในโรงเรียนก็ดูแปลกตาไปเสียหมด ไล่ไปตั้งแต่เปลี่ยนเสาธงใหม่ไปจนถึงสร้างอาคารใหม่กันเลยทีเดียว
"อะไรวะ พอพวกเราจบไปอะไรก็ดูใหม่ไปหมด ตอนเราอยู่ละมีแต่ของพังๆ ขนาดโต๊ะเรียนกูเป็นรูยังไม่ซ่อมให้เลย" ยูจินเองก็ไม่ต่างเขาเท่าไหร่ เอาแต่บ่นพึมพำว่าเป็นลูกเมียน้อยของโรงเรียนบ้างละ เพราะเป็นเนื้อร้ายในโรงเรียนบ้างละครูเลยไม่รัก จนเขาได้แต่หัวเราะตามน้ำไป
"จบไปแล้วยังจะมาบีบน้ำตาอีกมึงอ่ะ"
"กูก็บ่นไปงั้นแหละ อ้าว.. คุณครูโซยู สวัสดีค่ะ" ระหว่างที่เดินมาได้สักพักก็เจอเข้ากับคุณครูประจำชั้นตอนมอหกซะงั้น เลยมีโอกาสได้เข้าไปพูดคุยถามไถ่ชีวิตในรั้วมหาลัยตามประสาครูที่เป็นห่วงลูกศิษย์

"มากันสองคนเองหรอ"
"เปล่าค่ะ ที่เหลือจะตามมาทีหลัง"
"อ้อจ่ะ สบายดีกันใช่ไหม จบไปแค่ปีเดียวทำไมดูสวยขึ้นกันจังเลย" พอโดนชมหน่อยคนถ่อมตัวอย่างเยนาก็ไม่พูดอะไรมีแค่ยิ้มเขินกับพูดขอบคุณเบาๆ เท่านั้น

แต่อย่างยูจินเนี่ย มันหลงตัวเองเป็นที่หนึ่งมีหรอที่มันจะไม่ทำตัวหน้าหมั่นไส้จนเรียกหมัดเล็กๆจากครูโซยูได้
"แงง หนูแค่ล้อเล่นเองง่ะ" 
"ฮ่าๆ แล้วนี่จะอยู่จนจบงานเลยไหมพวกเธอน่ะ" พอหยอกล้อกับลูกศิษย์คนโปรดเสร็จก็เข้าสู่โหมดจริงจังสักที
"น่าจะอยู่ถึงประมาณนั้นนั่นแหละค่ะ"
"โอเคจ่ะ ยังไงก็ตั้งใจเรียนกันด้วยน้า ไว้ว่างๆมาเยี่ยมครูอีกนะ"
"ได้ค่ะครู"





ขบวนพาเหรดกำลังเคลื่อนเข้ามาในโรงเรียน ทั้งสองคนจึงย้ายตัวเองไปยืนดูอยู่บริเวณข้างสนามแทน 

ขึ้นชื่อว่าการแข่งขันกีฬาภายในจะขาดไม่ได้เลยคือการเดินขบวนพาเหรด ไว้ว่าจะขบวนของโรงเรียนจนไปถึงขบวนของแต่ละคณะสี เรียกได้ว่าจัดเต็มเล่นใหญ่กันทั้งนั้น 

ขณะที่เยนากำลังยืนดูความอลังการของขบวนอยู่นั้นยูจินก็สะกิดให้เขาหันไปดูใครสักคนที่กำลังถือป้ายโรงเรียนอยู่ เมื่อเพ่งมองจนแน่ใจว่าเป็นคนที่เขารู้จักดีก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างชื่นชม


น้องก็ยังน่ารักอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย


"น้องยูริมึงนี่ยิ่งโตยิ่งสวยหว่ะ ผ่านไปปีเดียวสวยขึ้นขนาดที่ว่าได้ถือป้ายโรงเรียนเลยนะ" ยูจินพูดออกมาอย่างเพ้อๆ เขาก็คิดเหมือนยูจินนั่นแหละ น้องยิ่งโตยิ่งสวย สวยมากจริงๆ
"น้องไม่ใช่ของกูเหอะ อย่าพูดมั่วเกิดน้องได้ยินแล้วจะไม่สบายใจเอา"
"มึงกับน้องก็จบกันได้ดีอยู่นะ น้องคงไม่ถอดส้นสูงมาฟาดมึงหรอกมั้ง"
"ดีก็จริงแต่น้องมีแฟนใหม่ไปแล้วมึงอย่าลืม" พอพูดจบเยนาก็เกิดอาการหน่วงขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาก็ยังคงคิดถึงน้องอยู่ตลอด ถึงแม้ว่าตอนเลิกกันเขาจะเป็นคนบอกเลิกน้องเองก็ตาม
"อย่าร้องไห้นะมึง ตรงนี้คนเยอะกูอายเขา" 
"กูไม่ได้ขี้แยเหมือนมึงนะไอเหี้ย"



🐹: พี่เยน เมื่อกี้เหมือนเค้าเห็นพี่เลย พี่มาโรงเรียนใช่ไหม?


เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมๆกับที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพอดี กำลังจะกดโทรออกไปหาเพื่อนแต่พอเห็นว่าเป็นใครส่งข้อความมาหัวใจก็พลันเต้นแรงเสียไม่ได้



น้องยูริ แฟนเก่าเขานั่นแหละ


เกิดอาการตัวค้างขึ้นมาทันทีจนทำอะไรไม่ได้ ยูจินที่อยู่ข้างๆเขานั้นพอเห็นอาการเพื่อนตัวสูงจึงสะกิดเรียกเยนายึกๆ

"มึงเป็นไร รีบโทรหาไอแชนดิ มันจะแดกหัวกูอยู่แล้วเนี่ย"
"น้องทักมา"
"ห้ะ.. ใครทักมานะ"
"น้องทักกูมา.. เมื่อกี้"
"น้องยูริ?"
"อือ" 
"ก็ตอบน้องไปดิ เดี๋ยวกูโทรหาไอแชนเองก็ได้"


พอยูจินบอกว่าจะโทรหาเพื่อนอีกคนแทนเขาก็หันมาสนใจโปรแกรมแชทในโทรศัพท์ กดเข้าแชทที่ยังคงเป็นสีชมพูเหมือนเดิมอยู่อย่างนั้น แม้แต่ชื่อแชทก็ยังคงอยู่

เจ้าความรัก'โจยูล❤️

รวบรวมความกล้าก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างลุ้นๆ ถ้าเกิดน้องแค่ทักมาถามเพื่อเป็นมารยาทล่ะ เขาควรจะคาดหวังได้ไหมว่าน้องยังคงคิดถึงเขาอยู่เหมือนกัน


🐣: ใช่ๆ พี่เองแหละ เห็นพี่ด้วยหรอ?

🐹: อื้อ วอนมันสะกิดให้เค้าดูว่าใช่พี่กับพี่ยูรึเปล่า

🐣: อ้ออ แล้ว.. ที่ทักมามีแค่นี้หรอ

ใจจริงอยากจะชวนน้องคุยมากกว่านี้ แต่เขาก็กลัวจะทำให้น้องลำบากใจ ก็เลยเลือกที่จะถามอะไรที่มันดูกลางๆที่สุดไว้ก่อน 

🐹: คือ ที่จริงเค้ามีเรื่องให้พี่ช่วย พี่ว่างไหมคะ?

🐣: ว่างสิ ว่าแต่เราอ่ะจะให้พี่ช่วยอะไร

🐹: เค้าต้องกลับมาแข่งวิ่งต่อ
🐹: แต่เค้าไม่มีรถกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน

🐣: อ้อ งั้นเดี๋ยวพี่พากลับบ้าน พี่เอารถมาด้วย

🐹: ขอบคุณค่ะ😊

ทั้งสองคนกำลังเดินไปที่รถของเขาซึ่งจอดอยู่ด้านข้างหอประชุม แอบจอดในที่ของคุณครูด้วยแต่ก็ช่างเถอะ ใครสนกันล่ะในเมื่อวันนี้เขาไม่ได้มาที่นี่ในฐานะนักเรียนแต่เขามาที่นี่ในฐานะศิษย์เก่า

พอได้เดินมากับน้องแค่สองคน ความรู้สึกเดิมๆก็ไหลย้อนกลับมาให้เขาได้คิด แต่ก่อนตอนคบกันมันก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมเขาถึงขอยุติความสัมพันธ์กับน้องด้วยก็ไม่รู้

อีกเรื่องที่เขาอยากรู้เกี่ยวกับน้องตอนนี้คือทำไมน้องไม่ทักไปหาแฟนน้องกัน แค่กลับไปเปลี่ยนชุดใกล้ๆทำไมแฟนของน้องไม่พาไป แต่ถึงจะอยากรู้ขนาดไหนเขาก็ไม่กล้าถามน้องหรอก กลัวว่าหัวใจตัวเองนี่แหละจะรับไม่ไหวถ้าน้องพูดถึงแฟนคนปัจจุบันให้เขาได้ยินน่ะ

แต่ด้วยความอยากรู้ปนสงสัย เขาจึงตัดสินใจตามหยั่งเชิงน้องดู ถึงจะกลัวคำตอบแต่มันก็ไม่ค้างๆคาๆแบบนี้น่านะ
"แล้ว..แฟนของยูลไม่ว่างหรอถึงให้พี่มาส่งอ่ะ"
"เลิกกันนานแล้วค่ะ จะสามเดือนแล้ว"
"อ่า.. พี่ขอโทษนะ"
"พี่จะขอโทษเค้าทำไมกันเล่า"
"ก็ที่ถามอะไรเมื่อกี้ไง"
"พี่ไม่ได้ผิดอะไรนี่คะ"
"ผิดที่เคยบอกเลิกเราไง"
"...."
"พี่ขอโทษจริงๆนะ"
"เค้าไม่ได้โกรธพี่ซะหน่อย"
"ขอบคุณนะที่ไม่โกรธพี่"
"อื้อ"

หลังจากที่น้องเปลี่ยนชุดและล้างหน้าล้างตาออกจนสะอาดแล้ว เยนาก็พาน้องกลับมาส่งที่โรงเรียนอย่างปลอดภัย พอแต่งหน้าหนาๆแล้วดูโตขึ้นมาก แต่พอหน้าสดน้องกลับน่ารักสมวัย ไม่ว่าจะลุคไหนน้องก็ยังดูดีทั้งนั้น

เยนาเดินแยกออกจากน้องทันทีที่กลับมาถึงโรงเรียน เมื่อกี้ยูจินส่งข้อความมาถามหาเขาว่าหายไปไหน สงสัยเพื่อนที่เหลือน่าจะมากันครบแล้วละมั้ง เยนาจึงเดินกลับไปข้างสนามตามเดิม

"ไอเยนนน มาหอมหัวหน่อยเร็ว" อึนบีอ้าแขนรอให้เขาเข้าไปกอดพร้อมกับหอมตรงหัวของเขาตามที่พูดเอาไว้จริงๆ
"มึงไปไหนมา" ยูจินถามขึ้นหลังจากที่อึนบีปล่อยให้เขาเป็นอิสระ
"พาน้องกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน"
"น้องไหนวะ มึงมีน้องด้วยหรอ" แชยอนถามขึ้นมาบ้าง
"น้องยูลน่ะ"
"อ้อออ แฟนเก่ามึงนี่เอง"
"แล้วแฟนน้องไปไหนทำไมมึงถึงเสนอหน้าไปกับน้องได้"
"น้องเลิกกับแฟนแล้ว"
"หืมม" 
"อือ ตอนนี้น้องโสด" เขาพูดยิ้มๆ แอบโล่งใจที่น้องไม่มีใครในตอนนี้
"อย่าบอกนะว่าจะรีเทิร์น?"
"อือ ก็อยากอยู่"
"เอาหว่ะเพื่อน ครั้งนี้ก็อย่าปล่อยน้องหลุดมือไปอีกล่ะ เข้าใจไหม?"
"เออ"





พอกลับมาถึงบ้านก็จวนจะสองทุ่มเข้าไปแล้ว ก่อนกลับยูจินชวนไปกินชาบูหม้อไฟเปิดใหม่ใกล้ๆโรงเรียนเลยทำให้กลับค่ำ ยังดีที่แม่เขาไม่ได้ว่าอะไรเพราะนานๆทีถึงจะได้ออกไปข้างนอก

เยนาเดินไปถึงเตียงก็กระโดดขึ้นไปนอนอย่างคนหมดแรง วันนี้ถือว่าสาหัสพอสมควร ไหนจะตอนที่ต้องตื่นเช้าเพื่อไปรับยูจิน ไหนจะต้องไปส่งน้องกลับบ้าน แล้วไหนจะตอนที่ไปนั่งดูน้องแข่งวิ่งอีก แต่ก็ถือว่าวันนี้เป็นวันที่ดีอ่ะนะ

เอืื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์คู่ใจขึ้นมา กดเข้าโปรแกรมแชทที่คุยกับน้องค้างไว้ก่อนที่จะกลับจากร้านชาบู พอพิมพ์ยึกๆเสร็จก็กดส่ง รออีกคนตอบกลับมาอย่างเดียว

🐣: พี่ถึงบ้านแล้วนะ

🐹: โอเคค่ะ ดีมาก

🐣: แล้วนี่กินข้าวยัง

🐹: เรียบร้อยค่ะ วันนี้เพื่อนในห้องนัดกันไปกินเลี้ยงตอนจบงานอ่ะ

🐣: อ้อ โอเค ดีแล้ว
🐣: เออนี่ ยูล

🐹: คะ?

🐣: ตอนนี้ถ้ายังไม่มีใคร
🐣: จะเป็นอะไรไหมถ้าพี่จะขอจีบเราอีกครั้ง

🐹: พี่คิดดีแล้วใช่ไหม
🐹: ถ้าพี่คิดดีแล้วจะกลับมาคุยกันอีกก็ได้
🐹: เค้าแล้วแต่พี่นะ

🐣: พี่คิดดีแล้ว คิดตั้งแต่ที่ได้เห็นหน้าเราอีกครั้ง
🐣: คิดมาตลอดว่าถ้ามีโอกาสอีก..
🐣: พี่จะไม่ปล่อยมือเราไปไหนอีกแล้ว







ขอบคุณค่ะ :)






SHARE

Comments

J_story
5 months ago
อีสัสๆๆๆ ทำไมเขินนนน .ตบหน้า
Reply