เป็นแค่อดีต
เชื่อว่าทุกคนคงมี poppy love เป็นของตัวเอง

แต่สำหรับเรา เราคิดว่าถ้าหากจะใช้คำนั้นกับความสัมพันธ์แบบนี้ มันก็ดูจะไม่ค่อยตรงสักเท่าไหร่

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในช่วงของการเรียนม.ต้น

เป็นช่วงเวลาสั้นๆ 3 ปีที่ทำให้เรียนรู้อะไรได้มากมายหลายอย่าง

บางคนก็เข้ามาเพื่อให้จดจำ 

แต่บางคน...

ก็ทิ้งไว้แต่รอยแผลเป็นที่ไม่มีทางจะรักษาได้


เราเคยคบกับเพื่อนคนนึง เป็นช่วงเวลาปีกว่าที่ดีมากๆเลยนะสำหรับเรา

คู่ของเราก็เหมือนคู่อื่นๆทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ไม่ได้ถูกจับตามองจากเพื่อนๆในชั้นด้วยซ้ำ

เราก็คบกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนวันนึงเราก็เริ่มรู้สึกว่า บางอย่างมันเปลี่ยนไป

อาจจะเป็นเพราะนิสัยของเรารึป่าว... หรืออาจจะเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบในตอนนั้นก็ไม่รู้

จริงๆแล้ว แฟนเราก็เป็นผู้หญิงคนนึงที่นิสัยดีมากๆเลยหล่ะ ใจดีมากๆจนบางทีเราก็แอบหวง

เธอเป็นคนที่ผอม กินน้อย แล้วก็ไม่ค่อยห่วงสุขภาพ (ไม่สบายและหยุดเรียนอยู่บ่อยๆ)

แต่นิสัยอย่างนึงที่เราพยายามจะจูนเข้าหาแต่ยังไงก็ไม่สามารถทำได้จนเป็นเหตุให้เราต้องแยกกันก็คือ

การเก็บปัญหาเอาไว้คนเดียว

แฟนเราเป็นคนไม่ค่อยชอบพูด แต่เธอเป็นคนที่ถึงจะไม่เคยพูดว่าเครียดเรื่องอะไรอยู่ ไม่สบายใจ หรือ ไม่พอใจเรื่องอะไร มันจะออกทางสีหน้า

เราทะเลาะกันบ่อยมากเพราะเรื่องพวกนี้ บวกกับนิสัยงี่เง่าของเราทั้งสองคนด้วย

ปกติแฟนเราจะค่อนข้างเป็นคนยอมคน แต่พอถึงจุดๆนึง อาจจะเรียกง่ายๆว่า จุดอิ่มตัว มันก็ทำให้ทุกอย่างมันจบลงได้ง่ายๆ

เราจบกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

เพราะ...ทุกอย่างมันจบลงที่คำว่า พอ...
SHARE
Written in this book
It is just our memory.
Writer
14116120_
writer
nothing..... just finding my soul. talk with me by twitter @14116120_

Comments