มีแต่คิดถึง...
มีแต่คิดถึง.. มีแต่คิดถึง..
อยู่ทุกครั้งที่มองดาว~~~

   เริ่มต้นเดือนกุมภาพันธ์ทีไร เศษเสี่ยวความรู้สึกโรแมนติกภายในใจ
ก็มักจะโหยหาย-คิดถึงวันๆนึงที่มีอยู่เฉพาะในเดือนนี้อยู่ทุกครั้งครา..
.
.
ใช่แล้วครับ วันๆนั้นก็คือ วันวาเลนไทน์ 
.
.


   ย้อนกลับไปวันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว
เด็กหนุ่มอายุ18 ธรรมดาๆคนนึง ที่มีคนที่แอบชอบตามประสาเด็กมัธยมปลายทั่วๆไป ได้เริ่มดำเนินกิจวัตรประจำวันตามหน้าที่ โดยการ ตื่นนอน   อาบน้ำ   รับประทานอาหารและไปโรงเรียน 
.
   แต่แล้วในขณะที่ไปโรงเรียนนั้น เขาดันพบกับตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้ ตัวแปรที่ได้เข้ามาทำให้วันวาเลนไทน์ ที่ควรจะเป็นเหมือนทุกๆปีของเด็กชายคนนั้นเปลี่ยนไป..
.
   ตัวแปรที่ว่านั้นคือ เด็กชายหนุ่มต่างห้อง ที่ได้คบหาดูใจกับเด็กหญิงต่างห้อง มาตั้งแต่ทั้งสองอยู่มัธยมต้น โดยเด็กชายคนนั้นได้ทำการเชิญชวนเด็กหนุ่มให้ไปซื้อดอกไม้กับตนเพื่อที่ตนจะได้เอานำไปเซอร์ไพร์เด็กหญิงต่างห้องคนนั้น เนื่องในโอกาสของวันแห่งความรัก
.
เหตุการณ์จะไม่มีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นเลย ถ้าหากเด็กหนุ่มคนนั้นกล่าวปฏิเสธ
มันควรจะเป็นอย่างนั้น...แต่ไม่ ก็เพราะว่าเด็กหนุ่มได้พบเจอกับตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้ ได้พบกับเหตุการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ได้พบกับความรู้สึกบางสิ่งที่ควบคุมไม่ได้
.
ความรู้สึกที่ว่านั่นคือ หากคนที่เขาแอบชอบมานานเกือบปีเต็มนั้น ได้รับช่อดอกไม้จากเด็กหนุ่มคนนี้แล้ว เด็กสาวคนนั้นจะเกิดปฏิกิริยาอย่างไร? จะแสดงสีหน้า-แววตาที่ได้มองมาที่เขาอย่างไร ?
.
รู้ตัวอีกที เด็กหนุ่มคนนั้นก็มีช่อดอกไม้สีขาวช่อหนึ่งไว้เป็นที่ครอบครองเรียบร้อยเสียแล้ว
.
เป็นที่แน่นอนว่า เมื่อเด็กหนุ่มถือช่อดอกไม้เข้าไปหาหมู่ผองเพื่อน เพื่อนๆหมู่นั้นก็ต่างรู้กันโดยทั่วไปว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะนับมันให้ใคร พวกเขาไม่สงสัยเลยว่าเด็กหนุ่มซื้อมันมาได้อย่างไร
แต่พวกเขากับสงสัยว่า เด็กหนุ่มจะนำไปให้เด็กสาวคนที่แอบชอบได้อย่างไรต่างหาก
.
.

เหตุการณ์การเรียนในตอนเช้าก็ผ่านไปด้วยดี แต่ทว่าเด็กหนุ่มกับยังหาโอกาสที่จะมอบช่อดอกไม้นี้ไม่ได้เสียเลย 
.
ห้องพักประจำชั้นของคนเด็กสาว คนที่เด็กหนุ่มคนนั้นแอบชอบอยู่ห่่างกันราว 10 เสาไฟฟ้า
เด็กหนุ่มพิจารณาได้ว่า มันไม่ใชเรื่องง่ายเลย ที่เด็กหนุ่มจะถือช่อดอกไม้ เดินผ่านเสาไฟฟ้า 10 ต้น
.
เด็กหนุ่มเลยทำเชิญชวนหมู่เพื่อนที่สนิท ไปทำการสำรวจระยะทาง สิ่งกีดขว้าง รวมถึงสิ่งที่ดูคล้ายจะไม่ปกติ ที่อาจเป็นบ่อเกิดของตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้อีกก็ได้
.
การสำรวจนั้นเป็นไปอย่างราบลืื่น จนถึงที่หมาย เด็กหนุ่มและผองเพื่อนนั้นไม่เจอกับเด็กสาว
ด้วยการที่ผองเพื่อนของเขา มีความสัมพันธ์กันกับเพื่อนชายของเด็กสาวอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว
จึงได้สอบถาม จนได้ความว่า เด็กสาวกำลังเดินทางมาที่นี้ 
.
จากการได้ยินเช่นนั้น ภายในใจของชายหนุ่มได้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ เกิดความรู้สึกที่ว่า ถ้าได้เจอเด็กหญิงคนนั้นแล้ว จะเกิดอะไรต่อไป จะมีตัวแปรอะไร ที่มาทำให้เด็กหนุ่มไม่ได้มอบช่อดอกไม้ให้ไปหรือเปล่า
.
เมื่อเด็กหนุ่มเกิดความรู้สึกเช่นนั้น เขาก็ได้หันกลับ ไปยังห้องพักประจำชั้นของตน เพื่อพักผ่อน และรอคอยให้ความรู้สึกนี้หายไป
.
.
เหตุการณ์การเรียนในตอนบ่ายผ่านไป เด็กหนุ่มก็นึงขึ้นได้ว่า เขายังต้องมีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำให้ได้ก่อนกลับไปพักผ่อนที่บ้านเหมือนในทุกๆวัน 
.
เด็กหนุ่มได้ถือดอกไม้ เดินผ่าน 10 ต้นเสาไฟฟ้า และรอคอยโอกาส ที่จะได้มอบช่อดอกไม้ช่อนี้
.
ราวกับฟ้าเห็นใจ ในขณะที่รอได้สักพัก เด็กหนุ่มเห็นเด็กสาวเดินกำลังเดินผ่านมาทางเขา
ขณะนั้นเอง ภายในใจกลับเกิดความรู้สึกนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ควบคุมไม่ได้
.
แต่ทว่า ในครั้งนี้ เขาจะไม่หลบหนีความรู้สึกนั้นอีกแล้ว เขาจะสู้กับความรู้สึกนั้น เพราะภายในลึกๆเขารู้ดีว่า นี่อาจเป็นวาเลนไทน์ครั้งสุดท้ายแล้ว ที่เขาจะได้มีโอกาสได้ทำแบบนี้ ได้เจอกับเด็กสาวคนนี้
.
เพียงหนึ่งกระพริบตา เด็กหญิงก็ได้อยู่ตรงเด็กหนุ่มแล้ว เด็กหนุ่มเรียกชื่อของเธอ พร้อมกับนึงถือถ้อยคำได้เต็ม แต่แล้วเขากลับนึกมันไม่ออก เหล่าประโยค-คำพูดที่ได้เตรียมพร้อมมาอย่างดีนั้น
เด็กหนุ่มกลับพูดเพียงว่า...

เรามีอะไรจะให้..

เด็กหนุ่มสบสายตากับเด็กสาว เด็กหนุ่มมองเขาไปในดวงตานั้น เขากับรู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน คล้ายจะเศร้ามอง แต่ก็สดใส คล้ายจะเย็นชา แต่กลับรู้สึกอบอุ่นใจ 
.
อาจเป็นเพราะแสงแดงอ่อนๆ อาจเป็นเพราะสายลมพัดผ่าน อาจเป็นเพราะสีหน้านิ่งเฉยที่พอเห็นใกล้ๆกลับเกิดความรู้สึกแปลกๆแบบนั้นกับเขา
.
เด็กสาวรับช่อดอกไม้ แล้วกล่าวขอบคุณกับเขา ในตอนนั้นเด็กหนุ่มไม่อาจรู้ได้เลย ว่าคำขอบคุณคำนั้นจะเป็นประโยคสุดท้ายที่เขาจะได้ยินจากเด็กสาว นับตั้งแต่เหตุการณ์ในครั้งวันนั้นผ่านมา
.
เด็กหญิงได้จากไปแล้ว แต่ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นนั้นกลับไม่จางหายไปเลย...


หวังว่าเธอคงสุขดี..
อยู่ตรงนั้นเจอสิ่งดีดี.


 นับจากเหตุกาณ์ครั้งนั้น ผมก็ไม่ได้เจอกับเธอแบบใกล้ชิดแบบนั้น อีกเลย
แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคงรับรู้เรื่องราวต่างๆที่เกี่ยวกับเธอ มากจาก story ig ของเธอและพี่ชายเธอ


เฝ้าแต่คิดถึง.. ได้แต่คิดถึง.. 
นึกทีไรก็ยิ้มทุกที..

อาจเป็นเพราะแสงจันทร์สาดส่อง..
.
อาจเป็นเพราะความชื้นสัมพันธ์ยามดึกดื่น..
.
อาจเป็นเพราะพบเจอกับสิ่งที่ไม่สุขใจ..
.
แต่ถึงแบบนั้น พอได้คิดถึง นึกถึง เรื่องต่างๆ เหตุการณ์ต่างๆที่ได้เกิดขึ้นกับเธอ-เกี่ยวกับเธอ หรือความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นกับผมในวันนั้น 
ผมก็มักจะมีความสุขทุกที 
.
.
.



.

.






ปล.สุดท้ายแล้ว
Happy Valentine's Day ล่วงหน้าละ
อาจดูเหมือนคาดหวังไปหน่อย แต่เราหวังว่าคุณจะได้อ่านนะ
:D

SHARE
Written in this book
วันที่คิดถึงคุณ
แค่ความคิดถึงของบุคคลทางขวา..
Writer
048
a missing man
only we know

Comments