มรสุมชีวิต (1)
ฉันเชื่อว่า...ช่วงชีวิตหนึ่งเราทุกคนน่าจะเจอสิ่งที่เรียกว่า 'มรสุมชีวิต' สำหรับตัวฉันแล้ว อาจจะเรียกได้ว่า ระยะเวลา 24 ปีที่เติบโตมา เจอเจ้าตัวนี้มานับไม่ถ้วน ส่วนหนึึ่งคงเป็นเพราะจิตใจที่อ่อนแอและไม่เด็ดเดี่ยว จึงยากที่จะผ่านพ้นไปได้โดยง่าย ครั้งนี้ก็เช่นกัน ฉันเจอมรสุมที่ทำงาน เรียกว่าได้ว่ามรสุมลูกนี้เคลื่อนที่แบบคลื่นใต้น้ำ เงียบๆ ไม่ส่งสัญญาณรอคอยวันปะทุุ ...

พี่ๆที่ทำงานหลายคน พยายามถามฉัน บอกฉันว่า " น้องเครียดใช่มั้้ย อย่าเครียดนะ งานอ่ะ ถ้าทำวันนี้ไม่เสร็จ พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ เดี๋ยวก็เช้าแล้ว " ฉันรับรู้และเข้าใจคำห่วงใยเหล่านั้น พร้อมปฏิบัติตาม แต่ร่างกายฉันกลับทรยศ ฉันนอนไม่ค่อยหลับมาหลายวัน พูดจากับคนอื่นน้อยลง ทานได้น้อยลง บางวันก็ไม่อยากทานอะไรเลย หันไปออกกำลังกาย เดินบนลู่ได้15 นาทีฉันก็เหนื่อยจนแทบไม่อยากเดินต่อ และคงไม่แปลกใจถ้าจะมีคนทักว่า "ทานข้าวบ้าง ผอมไปนะ" ...
ฉันพยายามปะติดปะต่อความเปลี่ยนแปลงของร่างกายที่เกิิิิิิดขึ้นจึึงเริ่มเห็นว่า แท้จริงแล้วมันเกิดจากจิตใจและความรู้สึึึึึึึึกของฉัน เพราะใจฉันเครีีียด ใจฉันกดดัน ใจฉันกังวล ไม่ปล่อยวาง พอสะสมนานวัััััันเข้า จึึงส่งผลและแสดงออกทางร่่่่่่างกาย ซึ่งอาจเรียกได้ว่่า " ใจป่วย..กายป่วยตาม "

#เดี๋ยวมาต่อนะ .. เวลาตอนเช้ากำลังทำร้ายฉัน


SHARE
Written in this book
ความคิด

Comments