เธอที่มองพระอาทิตย์


ฉันมองเธอ
เธอที่กำลังจ้องมองดวงอาทิตย์ด้วยแววตาเป็นประกาย
ความรัก ความศรัทธาล้นทะลักดวงตาของเธอพุ่งขึ้นสู่ดวงอาทิตย์
‘โอ… พระอาทิตย์ พระผู้เป็นเจ้า แสงของท่านช่างสว่างสดใส’ ฉันคาดว่านี่คงเป็นสิ่งที่เธอคิด และคาดอีกว่าเธอคงคิดแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ ฉันนับถือเธอ คิดอยู่เสมอว่า “พระเจ้า”จะต้องภูมิใจในตัวเธอ เธอผู้รับใช้ เธอผู้ศรัทธา เธอผู้เป็นแม่ แสงของพระอาทิตย์จะคอยนำทางเธอไปสู่ความสุขอันยิ่งใหญ่ เหมือนที่เธอเชื่อ เหมือนที่คนอื่น ๆ เชื่อ



หากแต่ไม่ใช่ฉัน
ฉันผู้มองพระอาทิตย์เป็นเพียงดวงอาทิตย์ ฉันผู้ถือกำเนิดในวันเดียวกับพระบุตรแห่งพระเจ้า แต่น่าตลกที่ฉันดันกลายเป็นปีศาจ น่าตลกที่ฉันถูกสร้างโดยพระองค์แต่ดวงอาทิตย์ของพระองค์กลับฉายภาพฉันเป็นบุตรแห่งซาตาน
“สิ่งนี้ไม่ยุติธรรม!” ในวันนั้นฉันตะโกนบอกดวงอาทิตย์ แสงสว่างของมันตอบกลับมาว่าเป็นเพราะฉันเลือกเอง หากแต่ฉันไม่เคยต้องการเลือกเป็นปีศาจ ฉันต้องการใช้ชีวิตที่สวยงามภายใต้แสงสีเหลืองทองไปกับเธอ การตอบเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการโยนความผิดให้กับฉัน กีดกันฉันออกห่างจากแสงสว่าง ออกห่างจากผู้คน และออกห่างจากเธอ แต่ฉันไม่เคยต้องการแยกจากเธอเลย

ตั้งแต่เด็กฉันคือความหวังและพระอาทิตย์ดวงที่สองของเธอ เรามีความสุขภายใต้การนำทางของแสงสว่าง ฉันยังจำวันนั้นในวัยเด็กได้ วันที่เธอกอดฉัน เธอมองหน้าฉัน เธอยิ้มให้ฉัน ช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามไม่มีที่เปรียบ ความสุขแสดงผ่านลักยิ้มและริ้วรอยที่หางตาของเธอทำให้ฉันเผลอเชื่อไปว่าสำหรับเธอในโลกนี้มีเพียงแค่ฉัน ไม่มีผู้คน ไม่มีรถยนต์ขวักไขว่ ไม่มีตึกสูงใหญ่ ไม่มีแม่น้ำ ไม่มีภูเขา ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีแม้แต่พระอาทิตย์...
มีเพียงฉันกับเธอ
ในวินาทีนั้นฉันบอกกับตัวเองว่านี่ต่างหากคือทุกอย่างที่เธอต้องการ ฉันสามารถเป็นพระอาทิตย์ให้กับเธอได้ เพราะสำหรับฉันเธอก็เปรียบดังพระอาทิตย์เช่นกัน

เวลาที่พัดผ่านกลับทำให้ฉันรู้สึกแตกต่าง ฉันเริ่มไม่เหมือนเดิมภายใต้แสงอาทิตย์ ร่างกายเริ่มแตกต่างอย่างน่าประหลาด ทุกครั้งที่มองไปในกระจก ภาพที่สะท้อนออกมาคือฉันคนเดิม หากแต่ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่สิ่งเดิม ฉันไม่ใช่หนึ่งในบุตรของพระองค์อีกต่อไป ฉันรู้อยู่ในใจถึงสิ่งที่เป็นฉันที่แท้จริง ‘ปีศาจ!’ ฉันคิด
แสงแดดที่ฉันเคยโปรดปรานกลับกลายเป็นสิ่งแสลง ฉันกลัว กลัวว่าแสงอาทิตย์จะตัดสินฉัน กลัวว่าหากฉันออกไปยืนกลางถนนแล้วเงาของฉันจะกลายเป็นรูปปีศาจโสมม ความกลัวนี้ทำให้ฉันมองดวงอาทิตย์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ตาของฉันหรี่ลงทุกครั้งที่จ้องมองไปยังดาวฤกษ์ดวงนั้น ฉันเริ่มชิงชังมันเช่นเดียวกับที่เริ่มชิงชังพระองค์ ดวงอาทิตย์อยู่มายาวนานเกินไป เช่นเดียวกับพระเจ้า น่าตลกที่เอกภพมีดาวฤกษ์นับล้านดวงแต่เรากลับเลือกที่จะศรัทธาในพระองค์ พระอาทิตย์เป็นแค่ก้อนความร้อนที่ปล่อยแสงมามากเกินไป มากเสียจนบดบังแสงจากดาวฤกษ์ดวงอื่น ๆ มากเสียจนผู้คนเชื่อว่าแสงอาทิตย์คือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว เหอะ! หากแสงที่กีดกันปีศาจเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียว ฉันก็ไม่ขอที่จะอยู่กับมัน ฉันรู้ว่าฉันเป็นปีศาจ แต่การกีดกันฉันออกจากแสงของพระองค์ กระทำฉันราวกับฉันไม่มีค่า พระองค์ก็ไม่ต่างอันใดกับฉัน ปีศาจที่พระองค์เกลียดนักเกลียดหนา ฉันขอเลือกอยู่นอกแสงอาทิตย์ เลือกปฏิเสธดาวฤกษ์ปีศาจนี่
หากแต่เธอ… เธอผู้ศรัทธา เธอผู้ให้กำเนิด คือสิ่งที่ฉันต้องการ
แม้ไร้ดวงอาทิตย์หากแต่เธอคือพระอาทิตย์ดวงใหม่ของฉัน ฉันรู้ทุกครั้งที่มองไปในตาของเธอ ทุกครั้งที่เธอจับมือฉัน ทุกครั้งที่เรามีเรื่องตลกแล้วหันมาหัวเราะด้วยกัน ฉันรู้ว่าไม่ว่ายังไงเธอก็จะเลือกฉันเป็นพระอาทิตย์ของเธอ
“ไม่” คือสิ่งที่เธอตอบ
เธอไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ ดวงตาของเธอที่มองฉันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความชิงชัง ความผิดหวัง ความขยะแขยง เธอไม่แม้แต่จะสัมผัสตัวฉัน กอดฉัน ปลอบประโลมฉัน ฉันยิ้ม “ไม่เป็นไร” ฉันบอก ฉันรู้ว่าฉันกำลังร้องไห้ แต่ฉันไม่ได้ร้องเพราะเธอไม่เลือกฉัน แต่เพราะเธอไม่เคยเข้าใจฉัน ลูกปีศาจของเธอเอง เธอหนีฉันไป กลับไปมัวเมาในแสงอาทิตย์ ฉันมองปีศาจในกระจก น่าตลกที่ฉันกลับไม่เคยเกลียดปีศาจนี่ แต่ที่ฉันกำลังร้องไห้คงเพราะฉันหวังให้เธอรักปีศาจนี่เหมือนที่ฉันรักตัวฉันเอง
และนั่นคือวันสุดท้ายที่เราได้คุยกัน


ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่
แต่นี่เป็นอีกครั้งที่ฉันมองเธอ
เธอที่กำลังจ้องมองดวงอาทิตย์ด้วยแววตาเป็นประกาย
ฉันเห็นแววตาที่งดงามนั่น ฉันรู้ว่ามันเป็นประกายสวยงามที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

และฉันก็รู้อีกว่านี่เป็นแววตาที่เธอจะไม่มีวันใช้กับฉันอีกต่อไป
SHARE
Written in this book
บทกวีของอินเทอร์เน็ต
บนอินเทอร์เน็ต ฉันหวังว่าเรื่องของฉันจะเป็นบทกวี
Writer
Tarandtar
นักเขียนคนโปรดของคุณ
เหมือนกับคุณ, เกิดและเติบโตบนอินเทอร์เน็ต - และพยายามจะเป็นศิลปะ * Pls leave any kind of comment

Comments