One Hundred Days Of Solitude
มันเป็นวันที่หนึ่งร้อยที่พ่อตายพอดี ความตายของพ่อราวกับเข็มเล่มเล็กคอยทิ่มตำหัวใจของคุณมาตลอด มีความหม่นเศร้าเกาะกุมอยู่ทุกเวลาอย่างไม่อาจแสดงออก แม่ไม่เคยอนุญาตให้คุณได้มีโอกาสเศร้าในแบบของคุณ เธอครอบครองเอาความเศร้าสาหัสนั้นไว้เสียเองทั้งหมด

คุณนึกถึงคำพูดของเบนในหนังเรื่อง burning
แต่พอไม่มีน้ำตา เราก็ไม่มีหลักฐานว่ามันคือความเศร้าใช่ มันคือแบบนั้น เป็นความรู้สึกกึ่งผิดกึ่งเฉยชาที่คุณไม่อาจร้องไห้ได้หนักและสาแก่ใจกว่านี้

มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคนรักตายจาก ความเชื่อเรื่องการหวนกลับมาเยี่ยมเยียน วิญญาณที่มีห่วง สัมผัสลึกลับบางอย่างในรูปของกลิ่นหรือเสียงซึ่งทำให้คิดถึงคนที่เพิ่งตายจาก หากคุณกลับไม่เคยได้รับสิ่งนั้น มีเพียงแม่และพี่สาวของพ่อได้สิทธินั้นไป ทั้งคู่ได้กลิ่นของพ่อและฝันถึงหลังจากพ่อตายได้ไม่กี่วัน

วันที่หนึ่งร้อยเป็นเช่นวันธรรมดาทุกวัน เป็นวันทำงานอีกวันหนึ่ง คุณคิดถึงพ่อเหมือนที่เคยคิดถึง หากบางครั้งคุณเองก็หลงลืมคิดว่าพ่อยังอยู่ พ่อไม่ได้ตายในช่วงดึกเมื่อร้อยวันก่อน และเข็มเล่มเล็กก็เริ่มทิ่มแทงหัวใจคุณอีกครั้ง ตอนที่จำได้แล้วว่าพ่อตาย

หนึ่งร้อยวันผ่านผันอย่างรวดเร็วราวติดปีก คุณ แม่ และน้องชายคงมีชีวิตต่อมาอยู่อย่างเดิม เป็นหนึ่งร้อยวันที่อาจไม่โดดเดี่ยวสักเท่าไหร่ มีเพียงพ่อที่จากไป นั่นคงเป็นหนึ่งร้อยวันแห่งความโดดเดี่ยว เนื่องจากพ่อตายจากไปเพียงลำพัง จากไปอย่างเงียบเชียบและเบาสบาย

One Hundred Days of Solitude 
SHARE
Writer
Vickran
VICTOR
Just reader

Comments