เกิดเพราะหวัง
ครั้งหนึ่งที่เคยคาดหวัง ว่าจะรักษาคำพูด ใส่ใจการกระทำมากกว่านี้
เสียใจกับการคาดหวังที่ไปผูกไว้กับผู้อื่น
คนใกล้ตัวที่เราเรียกว่าพ่อ

กลับมาอยู่บ้าน รู้สึกถึงธรรมชาติ
บรรยากาศที่ขับเคลื่อนชีวิต
แต่จิตใจกลับอยู่ไม่เป็นสุข

ทำไมพ่อกับแม่ถึงพูดกันดีๆไม่ได้ 
เเค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ ถามตอบกันธรรมดา
ทำไมต้องตะวาดขึ้นเสียงด้วย 
สายตาที่มองกันอย่างอ่อนโยน 
ไม่หลงเหลืออยู่เลย
น้ำเสียงที่ดุดัน ถูกใช้ในประโยคบอกเล่าบ่อยครั้ง
เกินจำเป็น 

ตัวใกล้ แต่ทำไมใจอยู่แสนห่าง

ในตอนที่เรายังมีแรง ทำไมไม่ทำให้ดี
ผิดแล้วทำไมไม่ขอโทษ 
ทำไมต้องเก็บอคติไว้ในใจ
ทำไมไม่พูดไม่บอก จะทำอะไร
เราอยู่ด้วยกันสามคนรึป่าว 
หรือกลายเป็นอยู่คนเดียวไปแล้ว

ฉันต้องอยู่ยังไงให้มีความสุข 
เมื่อเจอแบบนี้ 

ไม่ชอบก็ยิ่งเจอ ไม่ชอบให้ตะวาด 
แค่อยากเป็นคนกลางที่ผสาน ทั้ง2 คน
ทำไม ต้องตะวาด มองเป็นเรื่องเล็กน้อย
ทำไมไม่มอง ความหวังดี 

ต่อให้มองในมุมมองความเป็นพ่อแม่เท่าไร
ฉันก็ไม่เข้าใจ 
คนคำสำคัญยิ่งต้องให้เกียรติ ยิ่งต้องเคารพกัน
ยิ่งต้องใส่ใจ ไม่ใช่หรอ

เป้าหมายที่วางไว้ อยากอยู่กินหมูกะทะด้วยกัน
ตอนนั้นอยากปาข้าวทิ้ง เขวี้ยงหม้อหุงข้าว
อยากทำให้ทุกอย่างมันพังไปให้หมด 
อยากกลับม.มันตั้งแต่ตอนนั้น 
ยกเลิกมันให้มันทุกอย่าง
 ทำแบบนี้เหมือนไม่ใช่คนที่รักกันปฎิบัติต่อกัน 

ทำไมต้องถืออคติ 

สุดท้าย
โกธรไป เราก็ทำแบบเขา 
บอกตัวเองให้ให้อภัย กินข้าวให้หมดจาน
แล้วหันไปมองหน้าแม่ 

เรายังมีแม่อีกคนนะ
ถ้าเราทำแบบนั้นอีกคนแม่จะอยู่ยังไง



เราก็ไม่อยากโตไปเป็นแบบคนที่เราไม่ชอบ
ในวันเด็ก 
อยากให้ครอบครัวเป็นครอบครัวมากกว่านี้

ยิ้มและมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่
อยู่กับมันให้ได้ ทำให้มันดีขึ้น
มึงจะผ่านไปได้ เอิน สู้ๆ





SHARE
Writer
Crcl
Learner - journey
หากจะรักอะไรสักสิ่ง หากจะทิ้งอะไรสักอย่าง

Comments