ยามยิ้ม
 บกรถอย่างขมักเขม้น
ยามหน้าอาคารคนหนึ่งทำหน้าที่อย่างจริงจัง
มือขวาถืออุปกรณ์ มือซ้ายขยับซ้ายขวา ละม้ายคล้ายคลึงกับการเต้นรำทุกครั้งที่เดินผ่าน

โดยปกติยามจะใส่หน้ากากกันฝุ่น ส่วนใหญ่มักไม่ได้เห็นสีหน้าเท่าไหร่นัก
ฝุ่นควัน และมลพิษในถนนของประเทศกรุงเทพช่างมากมายกระจายขจร
สายตาของคนทำงานที่เหลือบผ่าน คงจะเห็นเพียงแค่หยาดเหงื่อและความมันของใบหน้า
แต่แปลกใจที่ยามคนนี้ดันไม่ใส่หน้ากาก... ไม่ห่วงตัวเองหรืออย่างไร?

ยังมีที่งงมากกว่านั้นอีก...

ทุกเช้าในวันทำงาน นอกจากท่าโบกรถและจังหวะนกหวีดที่ชวนให้คนเดินผ่านไปมายิ้มตลกแล้วนั้น
รอยยิ้มยังคงมีเห็นอย่างชัดเจน
ยามคนนี้ฉีกปากยิ้มทักทายทุกคนที่เดินผ่านเขา
เต้นรำชี้นกชี้ไม้ให้รถเข้าออกอาคารอย่างสนุกสนาน

แตกต่างจากคนเดินผ่านไปมา...

คนทำงานในถนนอารีย์สีหน้าเคร่งเครียด
บางคนเดินรีบเร่งเพราะกลัวทำงานไม่ทัน
บางคนนอนไม่พอ บางคนใส่หูฟัง
ใม่อนุญาติให้บรรยากาศรอบตัวเข้ามาทักทายแต่อย่างใด

แต่ละคนตำแหน่งเล็กใหญ่ ทุกคนมีหน้าที่รับผิดชอบ
ตึกราอาคารออฟิศสูงตระหง่านเป็นฉากหลัง
พวกเขาเดินอย่างมีจุดมุ่งหมาย

แต่เขาลืมสนุก
เขาลืมที่จะยิ้มรับทุกเช้าที่แสงอาทิตย์สาดแทรกเข้ามาตามซอกตึก
ตอกย้ำถึงการเริ่มใหม่ ตอกย้ำถึงความโชคดีของการมีชีวิตอยู่ในทุกวัน ตอกย้ำถึงความสุขอันแสนสั้นในชีวิตคนเรา

แตกต่างจากคนทำงานทั่วไป...

ในทางกลับกัน ยามคนนี้กลับยอมรับและรับผิดชอบกับภาระหน้าที่ที่ไม่ยากเย็น
โบกรถเข้าออกอาคาร ปกป้องไม่ให้คนหน้าเคร่งเครียดเหล่านั้นต้องชนกับรถราเพราะความเร่งรีบ
อีกทั้งยังทำงานประดุจเต้นรำ ยิ้มให้ทุกคนที่เดินผ่าน กล่าวทักทาย “สวัสดีครับ” ให้กับทุกคนแม้ไม่ได้ทำงานตึกที่ตนสังกัดอยู่

แม้เป็นคนหัวทองเดินผ่านมาก็ไม่เว้น ยังอุตส่าห์พูด
“Good Morning!” สำเนียงไทยฟังชัดถ้อยชัดคำ
ดูแล้วน่าอมยิ้มเสียจริง จนหลุดขำไปหลายครั้งแล้วนะ
พลังบวกก้อนโตจากยามคนนี้ มันช่างเตือนสติให้เราเข้าใจได้หลายอย่างจริงๆ

เปรียบเทียบกันดู...

ค่าครองชีพในกรุงเทพสูงเท่ากัน
แต่เงินเดือนและค่าตอบแทนจากแรงงานที่ทำนั้นไม่เท่า

คนหนึ่งมีรายได้ระดับห้าหลัก
แต่ไม่มีความสุข เครียดไปวันๆ รอจนวันศุกร์จึงได้ผ่อนคลาย

แต่อีกคนมีรายได้ระดับสี่หลัก
กลับยิ้มทุกวัน ทำงานประดุจเต้นรำ และส่งต่อพลังงานบวกให้ทุกคน

ความสุขที่เรา... คนเมือง กำลังตามหาคืออะไรหนอ?

หรือยามอันทรงเกียรติประจำอาคารที่ผมกล่าวถึงนี้
จะเข้าใจ เข้าถึง และตระหนัก... มากกว่าผม
และคนอีกหลายคนในถนนอารีย์นี้อีก...
น่าแปลกใจจริงเชียว...

--
www.moom-mong.com
มุมมอง พื้นที่แห่งความเข้าใจ
SHARE
Writer
Moommong
writer photographer
Facebook: moommongpage / มุมมอง เว็บไซต์ระบายปัญหาแห่งแรกของไทย : www.moom-mong.com มีปัญหาชีวิตอยากระบาย มาระบายได้เลยครับ ทุกคนในมุมมองพร้อมเข้าใจคุณ ชีวิตมีเรื่องราวมากมาย หมื่นแสนปัญหา ร้อยพันความสมหวัง มากเกินกว่าจะยึดติดอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ 'มุมมอง' เกิดขึ้นมาเพื่อเตือนสติผู้อ่าน ให้อย่ามองอะไรเพียงมุมเดียว.. ทุกเรื่องราว มีมิติ มีความลึก มีมุมมีองศา สามารถมองเรื่องดีเป็นร้าย ร้ายเป็นดีได้เสมอ.. อยู่ที่ทัศนคติของคน ว่าจะมีปัญญาพลิกแพลงได้มากน้อยเท่าไร..

Comments

Ni_Ta_Da
5 months ago
นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่า​ "การให้คุณค่ากับหน้าที่ของตัวเอง" มั้งคะ​ // ความสุขหาได้จากสิ่งใกล้ตัวจริงๆค่ะ😊
Reply