เป็นอะไรก็ไม่รู้
เป็นอะไรก็ไม่รู้!!!   หมดแรงบันดาลใจ หมดอารมณ์จะทำอะไร ตื่นมาก็ไม่ทำอะไร นอนๆ พอตั้งใจจะอ่านหนังสือก็เกิดอาการง่วงขึ้นมาจริงจัง แล้วคือหลับด้วยไง หลับสนิทอ่ะ


   ทำไมไม่กลับบ้าน? มันรู้สึกเบื่อการเดินทางในกรุงเทพอ่ะ แค่คิดว่าตัวเองจะต้องพาร่างกายไปขึ้น BTS นั่ง BTS ไปจนสุดสาย หรือนั่งรถแท็กซี่ รถเมล์ คือน่าเบื่อไปหมด ถ้าออกต่างจังหวัดแล้ว อิรถตู้ที่ขึ้นแมร่งก็ขับรถได้ทุเรศมาก โคตรทรมาน กลับที่ไรป่วยกลับมาทุกที


   ทำไมไม่ออกไปเที่ยว? ไปคนเดียวมันไม่มีใครให้คุยด้วยไง มันเหงา เราจะมีช่วงเวลาที่มีความสุขไปทำไม ถ้าเราได้สัมผัสมันคนเดียว เราอยากจะแชร์ พูดคุย


   ทำไมไม่ออกไปหาอะไรกิน? คือปล่อยให้ตัวเองอดข้าวเช้า ข้าวเที่ยงมาติดต่อกันหลายวันมาก ทานแค่ข้าวเย็นมื้อเดียว จะเป็น นักกำหนดอาหาร อะไรของมึงว่ะ แค่ทานข้าวให้ตรงเวลายังทำไม่ได้เลย คือไม่อยากกินข้าวหอในไง จะว่าเหยียดก็ได้ มีแต่พม่าที่แบบพูดไทยก็ไม่ชัด เนื้อตัวดูสกปรก โรงอาหารเจอกี่ครั้งก็ชอบเปิดประตูทิ้งไว้ ไม่เข้าใจว่าสอบผู้สัมผัสอาหารผ่านกันมาได้ไง แต่ก็นะเห็นๆกันอยู่ตอนสอบ ระบบที่เข้าไปดูแลก็อ่อน ไม่ทำตามระเบียบ ข้อบังคับให้มันเข้มงวด อาหารไม่อร่อย จานชามดูมีความเก่าใช้มาหลายรุ่น รวมๆแล้วไม่ผ่านเป็นที่สุด นึกแล้วอยากจะอ้วก


   ทำไมไม่ไปกินที่อื่น? มันไกลไงมึง โคตรขี้เกียจเดิน สวนหลวงก็ไกลหอเหลือเกิน เดินไปก็เหนื่อยล่ะ MBK ล่ะโอ้ยยยย นั่นก็พม่าตรึม แถมอาหารยังแพงอีก ให้เลยไปถึงสยามไหม ไม่อ่ะเดินไปก็เหนื่อยล่ะ 
ปิดเทอมมานี้มันรู้สึกเครียดๆติดค้างๆอะไรสักอย่างหนึ่ง
   คือเรื่องเกรด บอกตัวเองเสมอว่าเกรดไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่มึง ถ้ามันออกมาไม่ดีมันก็ตัดสินชีวิตเราตอนนี้เหมือนกันอ่ะ ทำไมอ่ะ เขาวัดความโง่/ฉลาดของคนกันที่เกรดเหรอว่ะ ผ่านไปได้เขาวัดกันที่เกรดเหรอ คือหลายๆวิชาอ่ะรู้สึกว่ามันไม่ใช่สายที่เราจำเป็นต้องไปเรียน หรือแบบเห้ยยยไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกูเลยยย ทำไม ทำไม จะเป็น นักกำหนดอาหาร ต้องผ่านอะไรมากมายขนาดนี้เลยเหรอ หมดอารมณ์ หมดไฟ หมดแรงบันดาลใจ เหนื่อยที่เป็นแบบนี้


   เหมือนอยากมีแฟนไว้เป็นกำลังใจตามวัยอะไรอย่างนี้ แต่สภาพตัวเองก็ไม่ได้ดึงดูดผู้หญิงคนไหนเลย 
คือชอบผู้หญิงเว้ยยย ล่ะก็เป็นผู้ชาย
   แต่คิดดูอีกทีตัวเองก็ขี้เบื่อ ถ้าจะต้องหั่นเสี้ยวชีวิตของเราไปแบ่งกับใครสักคนคือมันจะโอเหรอว่ะ อิสระที่เคยมีเวลาจะทำอะไรต่อมิอะไร มันก็เหงานะ แต่ถ้าให้ทิ้งความเป็นตัวเองที่แบบติสสุดๆไป เพื่อใครอีกคน อาจจะด้วยสาเหตุอะไรก็ช่างเถอะ คงไม่ชิน ชีวิตหนอชีวิต โคตรน่าเบื่อเลย เพื่อนก็มีน้อย และยิ่งน้อยจนถึงขั้นไม่มีเลยไปอีกที่จะเข้าใจเราจริงๆแบบมองตาแล้วรู้ว่าเรารู้สึกอย่างไรอ่ะ แบบไม่ต้องพูดก็เข้าใจอ่ะ ไม่มี นึกดูดีๆ เราใช้คำว่าเพื่อนจริงๆกับคนสุดท้ายเมื่อไรกันนะ 


   ถ้าเงินไม่ได้เป็นสิ่งที่คนเราทุ่มเททุกวันนี้เพื่อมันนะ นี่จะเลิกทำทุกอย่างล่ะออกไปใช้ชีวิตในแบบที่มีความสุขของเราคนเดียว 
ถ้าอนาคตมันจะเจอใครที่เข้ากันได้ก็จะยอมรับไว้
ยังไงความรักก็ยังสวยงามเสมอ แม้จะเคยเจ็บที่สุดหลายๆครั้ง ก็ตาม
SHARE
Writer
Forgetmenothy
Novel Food Travel
U R my sunshine

Comments