กันยาคม
เศษสามส่วนสี่ของปีกำลังเริ่มต้น
เหมือนปฏิทินพ้นวันไวกว่าใบไม้ที่กำลังเหี่ยว

นาฬิกาที่ไม่ได้ไขลานยังคงเดินช้า
เหมือนฝนที่โปรยลงมาไม่เห็นใจใครคนที่ลืมร่ม

ลมหายใจทำไมไม่เคยหยุดทำงาน
แต่เป็นฉันที่อยากหยุดทุกอย่างลงวันนี้

เดือนกันยาคมที่แสนขื่นขม
สวัสดีเดือนที่เก้า
เก้าที่แปลว่าเลขจำนวนหนึ่งซึ่งมากกว่าแปด
แต่น้อยกว่าสิบ

ก้าวที่แปลว่าเริ่มเดิน
แต่ฉันยังเมินและคงยังไม่เดินไปไหน

รู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังหยุดนิ่ง
แต่ความจริงมันกำลังดำเนินอยู่
ดำเนินไปเรื่อยๆ 
เรื่อย
และเรื่อยไป

เป็นวันเปื่อยๆที่ไม่กล้าบอกใครว่าไม่ไหวแล้ว
แต่ที่จริงมันกำลังจะปรากฎ
ฉันพูดอยู่
พูดคนเดียวมาสักพักหนึ่งแล้ว
พูดให้ตัวเองฟังว่าฉันทำได้ดีแล้ว
ทำดีได้เท่านี้ อาจไม่เท่าใคร
แต่ทำได้ดีที่สุดแล้วล่ะ

ฉันบอกว่าให้ชมตัวเองบ้าง
เก่งแล้ว ทำดีที่สุดแล้ว 

จบจากบรรทัดเมื่อกี้ ผ่านไปประมาณสิบนาที
ยัลงนึกไม่ออกว่าจะชมตัวเองยังไงต่อดี
ก็คงได้เท่านี้แหละมั้ง

ตีสี่สี่สิบสองนาที
เมื่อก่อนชอบคิดว่าเวลานี้เป็นเวลาผีเริ่มออกทำงาน
ใครจะไปยักรู้ 
ว่าโตขึ้นแล้วผีมันน่ากลัวน้อยกว่าใจของตัวเองซะอีก

เดือนกันยาที่โคตรคม
บาดทุกอย่างให้เป็นแผลที่ไม่สามารถสมานจนหายได้
ทิ้งร่องรอยไว้เหมือนสงครามกลางเมือง
แม้แต่ทหารยังไม่อยากออกรบในศึกครั้งนี้

ไม่มีทหารคนไหนใจกล้าบ้าบิ่นพอจะนำทัพได้
ไม่มีทหารคนไหนที่ไปรบแล้วเหลือรอดกลับมา
ฉันก็เป็นทหารกลุ่มนั้นที่อ่อนแอ
และคงแพ้ให้กับเรื่องบ้าบอในชีวิต 
เช่นวันนี้.









SHARE
Writer
keh
Not responding
born from neptune | grow up on earth

Comments