[OS]  My Hanabi | Wonyoung X Sakura



Fic : My Hanabi [ Wonyoung X Sakura ]
Song : Maiko Fujita - Hanabi ( pls. take this for set the mood )




โตเกียว ,2018


ในช่วงเทศกาลสิ้นปี คงเป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำของใครหลายๆคน รวมไปถึงเธอด้วยเช่นกัน
'จาง วอนยอง' เด็กนักเรียนใหม่จากประเทศดินแดนกิมจิ ผู้เป็นดั่งแสงอาทิตย์และความสดใสของทุกคนภายในห้องเรียน ตั้งแต่ที่เธอได้ย้ายเข้ามา ผู้คนในโรงเรียนต่างก็ตั้งเป้าจุดสนใจมายังเธอ ด้วยใบหน้าที่สละสวย นิสัยที่แสนจะเป็นมิตร ส่วนสูงและหุ่นที่ดีพร้อมไปทุกอย่าง จึงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ผู้คนเหล่านั้นเมินเฉยต่อเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ


เธอเป็นเพื่อนสนิทกับ มิยาวากิ ซากุระ เด็กสาวลูกคุณหนูผู้เพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ไหนจะผลการเรียนอันเป็นเลิศ และใบหน้าสวยที่น่าจดจำนั่นอีก ซากุระคือบุคคลที่มีนิสัยต่างสุดขั้วกับวอนยอง เธอเป็นคนนิ่ง สุขุม และหยิ่งยโส และไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิทใจมากเท่าไหร่นัก เนื่องจากบุคลิกของเธอ จึงไม่แปลกเลยว่าทำไมผู้คนต่างได้สงสัยว่าทำไมสองคนนี้ถึงมาสนิมสนมกันได้



ในขณะที่นักเรียนทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ซากุระได้เดินมาหน้าตึกเพื่อเดินไปยังจุดที่นั่งภายในโรงเรียนเพื่อรอเพื่อนของเธอ แต่ก่อนที่จะถึงจุดหมาย ไหล่บางของเธอได้ถูกเรียวแขนปริศนาโอบเอาไว้ จากน้ำหนักที่ไม่ได้แรงมากสักเท่าไหร่ ทำให้ซากุระพอจะรู้ว่าใครคือเจ้าของแขนเรียวยาวที่เล็กจนเหมือนคนขาดสารอาหารแบบนี้



"เดินกลับบ้านด้วยกันนะ" จาง วอนยอง เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงอันสดใสของหล่อน ทำให้ซากุระเผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพื่อนที่ตัวสูงกว่าตัวเอง ปรากฏว่าเป็นดั่งที่เธอคาด วอนยองกำลังส่งยิ้มสดใสมายังเธอ  



"ฉันเคยปฏิเสธด้วยเหรอ" ซากุระตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง หากเป็นคนอื่นเจอแบบนี้ก็คงคิดว่าเธอกำลังโกรธอยู่แน่ๆ แต่ไม่ใช่กับวอนยอง หล่อนรู้ดีเสมอ ว่าสีหน้ากับความรู้สึกภายในของซากุระนั้นมักสวนทางกัน



"วันนี้วันสิ้นปีแล้วนะ"
"สนใจดูดอกไม้ไฟข้ามปีด้วยกันไหม?" ทั้งคู่พูดคุยกันในขณะที่เดินไปตามทางเดิน



"ฉันคิดว่าเธอตกลงไปกับเพื่อนในชมรมแล้วซะอีก"



"ไม่หรอกน่าาา" วอนยองเอ่ยลากเสียงยาว พร้อมใช้มือของตัวเองขยี้ผมของคนข้างกายเบาๆ จนเจ้าตัวบ่นอ่อดแอดว่าทำทรงผมของเธอเสีย
"ฉันอยากไปกับเธอ"



ซากุระหลุดขำออกมาเล็กน้อย
"เธอพูดเหมือนยูตะเลย"  
สิ้นเสียงของเจ้าตัว วอนยองได้แต่ยิ้มและหัวเราะตามเพื่อนของตัวเอง อ่า.. เธอคงช้าไปสินะ
เธอคิดว่าช่วงสิ้นปีจะไม่ได้ยินชื่อนี้แล้วซะอีก ชื่อของผู้ชายที่ตามจีบซากุระมาตั้งแต่ช่วงกลางปี ดูเหมือนว่าข่าวลือของทั้งคู่นั้นดังพอสมควร บ้างก็เล่ากันว่าคบกัน บ้างก็เล่าว่าเดินกลับบ้านด้วยกัน แต่พอเธอถามซากุระแล้ว หล่อนได้แต่ตอบมาว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับหมอนั่น



"เฮ้ออ นี่ฉันชวนช้าไปเหรอ?"



"ไม่ช้าหรอก"
"ฉันจะไปกับเธอ"



"จริงนะ?"



"อือสิ ถ้าฉันไม่ไป เดี๋ยวเธอก็มาโวยวายเสียงดังใส่ฉันอีก" จู่ๆซากุระก็หยุดเดินและหันหน้ามาหาเธอ ทำให้ทั้งสองจำต้องหยุดเดินตามสถานการณ์ 


"และฉันก็ไม่ได้สนใจที่จะไปกับยูตะอยู่แล้วด้วย" ทั้งคู่สบตากัน จังหวะนั้นทำให้หัวใจของวอนยองเต้นแรงผิดปกติ ดวงตากลมโตของหล่อนทำให้วอนยองเผลอใจมองมันอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ซากุระจะตัดบทโดยการหันหน้ากลับมาเดินตรงไปข้างหน้าดังเดิม วอนยองที่กำลังหลงอยู่ในภวังค์ได้แต่มองตามหลังเล็กๆของเธอไกลออกไป ภายในใจของเธอได้แต่สงสัย ว่าถ้าหากเธอบอกความรู้สึกในใจที่เก็บเอาไว้ออกไป ความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อไปกันนะ ถ้าหากเธอบอกออกไปสถานการณ์มันจะแย่ลงหรือเปล่า



เธอจะเสียเพื่อนสนิทไปไหม?








วอนยองมารอซากุระตามเวลาที่นัดหมายไว้ สองขาเรียวยืนรออยู่หน้าบ้านของเพื่อนตัวเองโดยใส่ชุดลำลองสบายๆ แขนเรียวยกมือขึ้นมาดูเวลาเพื่อเช็คความแน่ใจว่าไม่ได้มาช้าหรือเร็วเกินไป



"รอนานมั้ย?" วอนยองมองตามเสียงที่ดังขึ้นมา ปรากฏร่างของซากุระที่อยู่ในชุดกิโมโนสีแดงลายดอกไม้กำลังเดินตรงมายังเธอ ผมสำน้ำตาลอ่อนที่ถูกรวบมัดขึ้นและตกแต่งด้วยเครื่องประดับดอกไม้เล็กๆ ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีอ่อนๆนั่น ยิ่งทำให้ใบหน้าของซากุระที่ปกติก็สวยอยู่แล้ว ยิ่งดูมีเสน่ห์น่าดึงดูดเข้าไปอีก



สวย.. วอนยองได้แต่คิดในใจ



ทั้งคู่เดินตรงไปยังงานด้วยกัน วอนยองคิดไว้แล้วว่าคืนนี้ เธอจะสารภาพความรู้สึกในใจของตัวเองให้ซากุระได้รับรู้ ถึงแม้ว่าเธอจะกลัวผลลัพธ์ของมัน แต่เธอก็ได้เลือกแล้วว่าจะซื่อสัตว์ต่อความรู้สึกตัวเองที่เก็บมานานตั้งแต่รู้จักกับหล่อน 



ไม่ว่าซากุนะจะตอบรับมันยังไง เธอก็จะยอมรับมัน ไม่ว่าซกุระจะเลือกทางไหน เธอก็พร้อมที่จะคอยอยู่เคียงข้างผู้หญิงคนนี้เสมอ ถึงแม้ว่าความรู้สึกของเธอมันจะเกินเลยไปก็ตาม



"วอนยอง" ซากุระเอ่ยขึ้นหลังจากทั้งคู่เดินตามทางมาสักพัก



"หื้ม"



"เธอว่าฉันควรให้โอกาสยูตะดีไหม?" ซากุระหันมามองเธอ

 เจ็บ .. ทำไมกันนะ ทำไมต้องเป็นตอนนี้



"ทะ ทำไมถึงคิดอย่างงั้นล่ะ" เธอมองกลับไป ทำให้สายตาของทั้งคู่นั้นสบตากัน

' อย่าเลยนะ ได้โปรด ' วอนยองได้แต่ภาวนาในใจ


"ยูตะคอยจีบฉันมานาน"
"จนฉันรู้สึกว่าอาจจะถึงเวลาที่ควรเปิดใจให้ใครสักคน"



' เป็นฉันไม่ได้หรอ '
สายตาของวอนยองวูบไหวไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเบือนหน้าหนีไปข้างหน้าแล้วก้าวขาเดินออกไปหนึ่งก้าว ซากุระได้แต่มองตามการกระทำของเธอ เธอคิดว่าวอนยองจะเดินไปงานไม่รอกัน แต่ทันใดนั้นคนสูงกว่าได้ส่งมือมาให้เธอ



"มันมืด จับมือฉันไว้นะ" 



ซากุระเงียบสักพัก ก่อนที่จะตอบรับโดยการส่งมือของตัวเองไปจับมือของคนตรงหน้า ทั้งคู่ได้เดินต่อไปยังงานด้วยกันโดยที่มือนั้นประสานกันไว้



"จะถึงงานแล้วนะ" วอนยองเอ่ยขึ้น พลางชี้ไปยังจุดชมดอกไม้ไฟที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายมารอดูดอกไม้ไฟที่จะจุดในช่วงข้ามปี



"คนเยอะอะ"



"ไม่ชอบล่ะสิ" สิ้นคำถามของเธอ ซากุระก็พยักหน้าตอบรับทันที

 

"งั้นเอางี้"
"ฉันมีที่เหมาะๆอยู่" 



ไม่รอช้า วอนยองค่อยๆจับจูงมือคนตัวเล็กเดินตามไปยังจุดหมายที่เอ่ยถึง มันคือศาลาเล็กๆบนเนินเขาที่ไม่สูงมากนักแต่ก็สูงกว่าจุดชมวิวและสูงพอที่จะสามารถมองเห็นท้องฟ้าในยามค่ำคืนและเมืองข้างล่างได้กว้างขวางกว่า ยังดีที่ทางเดินมีบรรไดไว้ให้ขึ้น ไม่อย่างนั้นซากุระคงลำบากน่าดูเพราะชุดที่เธอใส่มันไม่อำนวยต่อการขึ้นเขาสักเท่าไหร่นัก



"สุดยอดใช่มั้ยล่ะ?" วอนยองหันไปอวดเธอที่แนะนำสถานที่ ที่แสนจะสวยงามนี้ได้ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังยืนบนศาลาและหันหน้าไปทางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวหลายแบบ 



"อือ สวยมากเลย" 
ซากุระทอดสายตามองไปยังเหล่าดวงดาวบนท้องฟ้า ที่ปกติจะไม่ค่อยได้เห็นนักหากอยู่ในตัวเมือง หล่อนเผลอหลุดยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กประถม ดวงตากลมโตคอยสอดส่องไปยังทั่วท้องฟ้า หากนับดาวได้เธอคงนับไปแล้ว



"เนอะ.."
"สวยมากเลย" 
หากแต่วอนยองไม่ได้หมายถึงดาวบนท้องฟ้าหรอกนะ คนข้างกายเธอตอนนี้ต่างหากที่สวย สวยมากกว่าดวงดาวเป็นล้านเท่าเลยล่ะ 



และใช่ .. ตอนนี้มือของทั้งคู่ยังคงกอบกุมกันไว้ไม่ปล่อย




.

.

.

5 !!



4 !!



3 !!



2 !!



1 !!

พลุมากมายหลากสีสันถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้า เพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มปีใหม่ที่เข้ามา เสียงผู้คนมากมายเฮขึ้นอย่างกึกก้องและยิ้มกันอย่างมีความสุข ซากุระก็เช่นกัน ทั้งๆที่เธอเป็นคนยิ้มยากแต่ตอนนี้กลับต่างออกไป หล่อนคอยมองไปยังเหล่าพลุที่กำลังเปล่งประกายบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้ม



"ซากุระ" 
ทันทีที่เรียกออกไป หล่อนก็หันหน้ามาหาเธอทันที


ในห้วงเวลานั้นเอง วอนยองรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชั่วอึดใจหลับตาปี๋พร้อมบอกประโยคในใจออกมา



"ฉันชอบเธอนะ"


เธอได้แต่หลับตาอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าแม้แต่ลืมตาและไม่กล้าแม้แต่ที่จะมองสีหน้าของเพื่อนในตอนที่บอกชอบออกไป



"วอนยอง"
"ลืมตาเถอะนะ" ซากุระพูดขึ้น แสงสีจากพลุยังคงทำหน้าที่ของมันไม่หยุด 



วอนยองค่อยๆรวบรวมความกล้าลืมตาขึ้นมองอีกคน ปรากฏว่าตอนนี้ซากุระกำลังยิ้มให้เธออยู่ รอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่นนั่น พอมีแสงไฟจากพลุก็ยิ่งเป็นใจทำให้อวัยวะที่เรียกว่าหัวใจของวอนยองทำงานหนักมากยิ่งขึ้น 



พระเจ้า.. ทำไมนะ ทำไมเธอถึงได้สวยขนาดนี้



คนตัวเล็กกว่ายกมือเรียวของตัวเองขึ้นมาแนบเข้ากับแก้มของวอนยอง พลางค่อยๆออกแรงให้คนที่ตัวสูงกว่าก้มหน้าลงมา พร้อมกับใบหน้าของหล่อนที่เงยขึ้น การกระทำนี้ทำให้หัวใจและสมองของวอนยองกำลังจะเป็นบ้า ใบหน้าของทั้งสองเข้าใกล้กันมากจนทั้งคู่สามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน นั่นเป็นผลทำให้วอนยองหลับตาอีกครั้ง มือบางกำหมัดแน่นด้วยความเกร็ง



จุ๊บ



ริมฝีปากของซากุระได้ถูกวางลงบนตำแหน่งหน้าผากของเธอ ถึงแม้จะผิดคาดไปนิด แต่ก็ทำให้วอนยองอายได้อย่างเหลือเชื่อ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ต่างกับซากุระที่ยังคงยิ้มขำการกระทำของเธอ


"ให้คำตอบไปแล้วนะ" ซากุระเอ่ยต่อ
"กว่าจะสารภาพออกมาได้นะ"


คำพูดของซากุระทำให้เธอสับสน


อ่าา.. แบบนี้คือหมายความว่า
ความรู้สึกของเธอที่ผ่านมาไม่ใช่รักข้างเดียวหรอกเหรอ?






กร๊ากกกกกกกกกกกกกก ฟิคท้ายปี
แต่งดึกจนสิวขึ้นแล้วนะ เพื่อหนึ่งสาเราทำได้!! /สูดกาว
ปล.เจอคำผิดท้วงได้ค่ะ ไม่ค่อยได้ตรวจดีเท่าไหร่ รีบลง5555


สุดท้ายนี้.. ปีใหม่ขอให้ทุกคนมีแต่ความสุขเข้ามาในชีวิตนะคะ :)



SHARE
Writer
Faxrm
Writer Reader
New Pen : @sakuonez

Comments