[IZ*ONE] Xmas Track 11 > White Christmas <
Now playing…
Track 11 : White Christmas - Michael Buble
Pair : Chaeyeon x Sakura
Rate : G
Genre : Romance


ฟุกุโอกะคือเมืองที่ทำให้หัวใจอ่อนไหวเป็นพิเศษ

อย่างน้อยก็สำหรับ อี แชยอน


เพราะที่นี่ทำให้เธอหวนนึกถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในความทรงจำสมัยม.ปลาย ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่แชยอนมาเยือนฟุกุโอกะ แต่ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ในหัวก็เอาแต่คิดถึงอยู่เพียงเรื่องเดียว

ซากุจังจะเคยมาตรงนี้รึเปล่านะ?

แม้กระทั่งตอนนี้ ที่แชยอนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางบรรยากาศจอแจของตลาดนัดวันคริสต์มาส หน้าสถานีรถไฟฮากาตะ เธอก็ยังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนคนนั้นในทุกขณะการก้าวเดิน

มิยาวากิ ซากุระ นักเรียนแลกเปลี่ยนจากฟุกุโอกะที่ได้ไปอาศัยกับครอบครัวของเธออยู่ร่วมปี แชยอนยังคงจดจำเรื่องราวต่างๆ ได้ดี ทุกรายละเอียดที่เกี่ยวกับเด็กคนนั้น...

ไม่สิ ต้องเรียกว่าหญิงสาวคนนั้นต่างหาก

รูปในอินสตาแกรมฟ้องว่าเด็กสาวในความทรงจำของเธอได้เติบโตไปเป็นสาวสวยไร้ที่ติ อย่างที่ใครๆ ในโรงเรียนเคยเดาเอาไว้ไม่มีผิด

ใช่แล้ว ตลอดเวลาเกือบ 5 ปีที่ผ่านมา แชยอนยังคงติดตามความเป็นไปของซากุระอย่างสม่ำเสมอ และเชื่อว่าอีกฝ่ายก็คอยติดตามเธออยู่ห่างๆ เช่นกัน เมื่อดูจากการกดไลค์รูปภาพ และกดดูไอจีสตอรี่เป็นครั้งคราว

น่าแปลกที่พวกเธอไม่เคยคุยกันเลยตลอดหลายปี

ทั้งที่ไม่เคยทะเลาะกันแท้ๆ

ก็แค่ห่างกันไปอย่างไร้สาเหตุ 

ไม่มีอะไรให้เคลียร์ด้วยซ้ำ...

แชยอนก้มมองซองกระดาษในมือ ที่ด้านในบรรจุการ์ดคริสต์มาสขนาดพอเหมาะ ซึ่งเธอเพิ่งซื้อมาจากร้านค้าแห่งหนึ่งในตลาดนี้ เป็นการ์ดพิมพ์ลายแมวสีส้มตัวอ้วนกับม้วนไหมพรมนุ่มฟู ที่ดึงดูดให้แชยอนเดินตรงเข้าไปซื้อโดยไม่ต้องเสียเวลาพิจารณาการ์ดใบอื่นในร้าน

แค่เพราะว่ามันทำให้นึกถึงคนคนนั้น

น่าตลกสิ้นดี กับการซื้อการ์ดใบหนึ่งมาเก็บไว้เฉยๆ ทั้งที่ก็รู้ดีว่าคงไม่มีโอกาสได้ส่งให้ สุดท้ายก็คงถูกเอาไปเก็บรวมไว้กับการ์ดอีกหลายใบ และของอีกหลายชิ้นที่เธอเผลอซื้อมา แค่เพราะว่าเห็นแล้วนึกถึงกัน

ขาเรียวยาวของแชยอนก้าวไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เธออิ่มเกินกว่าจะสนใจกลิ่นหอมอบอวลของอาหารในตลาด ไม่มีอารมณ์จะเลือกซื้อของตกแต่งใดๆ และไม่ได้สนใจการแสดงดนตรีบนเวทีกลางเท่าไรนัก สุดท้ายก็เดินผ่านซุ้มไฟคริสต์มาสออกมายืนหนาวอยู่ริมถนนจนได้

ลมหนาวในยามค่ำคืนกระตุ้นให้เธอเลี้ยวเข้าประตูของห้างที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อหาความอบอุ่น แต่เดินไปไม่ทันไร สองขาก็ต้องหยุดยืนอีกครั้งเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อสเวตเตอร์ตัวหนึ่งบนหุ่นโชว์หน้าร้าน

แชยอนเริ่มรู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมานิดๆ เมื่อรู้ตัวว่าเธอหยุดมองเสื้อตัวนั้นเพียงเพราะคิดว่า มันน่าจะดูดีบนตัวของซากุระ

จมูกโด่งพ่นลมหายใจยาว ก่อนที่เธอจะเดินเข้าร้านไปในที่สุด

ภายในร้านเสื้อผ้าขนาดเล็กมีบรรยากาศอบอุ่นจากไฟสีเหลืองนวล และเพลงคริสต์มาสที่เปิดคลออยู่ แต่ด้วยความสลัวลางของแสงและจำนวนเสื้อผ้าที่เรียงรายอยู่บนราว ทำให้แชยอนต้องปรับสายตาเล็กน้อยเพื่อมองหาเสื้อสเวตเตอร์สีขาวตัวนั้น

เธอกวาดสายตามองจนทั่วร้านแต่ก็ยังไม่พบ กระทั่งเดินมาถึงเคาเตอร์จ่ายเงินด้านในสุด จึงพบว่าสิ่งที่เธอมองหานั้นถูกวางพาดอยู่ แชยอนเดินเข้าไปจับเสื้อตัวนั้นอย่างเบามือก่อนเอ่ยถามพนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ขอลองตัวนี้ได้ไหมคะ?”

“แน่นอนค่ะ ห้องลองอยู่ทางนี้นะคะ” พนักงานสาวตอบอย่างยิ้มแย้มพลางผายมือเชิญ ก่อนจะเดินนำเธอไปยังห้องลองที่อยู่ห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่ก้าว จัดแจงเปิดผ้าม่านให้อย่างเรียบร้อย

เมื่อยืนอยู่เพียงลำพังในห้องลองชุดนั้น แชยอนหันไปวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ตัวเล็กที่ทางร้านจัดเอาไว้ สเวตเตอร์ตัวนุ่มยังคงพาดอยู่บนแขนอีกข้าง เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอย่างไม่เข้าใจนัก

ทั้งที่คิดมาตลอด ว่าตัวเองสามารถเลิกฟุ้งซ่านเรื่องซากุระได้อย่างเด็ดขาดแล้วแท้ๆ แต่ดูเหมือนการตัดสินใจมาฟุกุโอกะของเธอในครั้งนี้ จะทำให้อาการกำเริบขั้นรุนแรงเลยทีเดียว

ตอนนนั้นเองที่แชยอนได้ยินเสียงเพลงคริสต์มาสอันคุ้นเคยดังลอยมา เป็นเพลงโปรดที่เธอร้องได้ตั้งแต่เด็ก บทเพลงนั้นเรียบง่ายแต่งดงาม และดูเหมือนว่าจะชัดเจนในใจเป็นพิเศษ เมื่อได้มาฟังที่นี่ในวันนี้

I'm dreaming of a white Christmas

คริสต์มาสในความทรงจำที่แชยอนมักจะฝันถึงอยู่บ่อยๆ เพราะสำหรับเธอแล้ว นั่นคือคริสต์มาสที่หิมะตกเยอะที่สุด หนาวที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็อบอุ่นที่สุดในความรู้สึก 

แน่ล่ะ จะมีอะไรอบอุ่นไปกว่าการได้ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน นั่งจิบโกโก้ร้อนที่ริมหน้าต่าง มองออกไปมีแต่หิมะขาวโพลนที่ดูระยิบระยับยามเมื่อต้องแสงจันทร์

ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเบาให้กับตัวเองในกระจก ก่อนจะหลับตาลงเมื่อลองสวมเสวตเตอร์ในมือ และมันก็ทำให้แชยอนรู้สึกเบาโหวงในช่องอกทันทีที่่คอเสื้อตัวนั้นเลื่อนผ่านปลายจมูก

Just like the ones I used to know

เป็นกลิ่นของคนคนหนึ่งที่เธอเคยคุ้น

กลิ่นละมุนของดอกไม้ที่ติดแน่นอยู่บนเนื้อผ้านุ่ม เป็นกลิ่นอายที่ชวนให้นึกถึงวันวานเมื่อครั้งที่แชยอนยังเป็นเพียงเด็กหญิงผู้มีแต่รอยยิ้ม และมีซากุระเป็นเจ้าของรอยยิ้มของเธอ ในฐานะเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันไปเสียแทบทุกเรื่อง

เพียงแค่กลิ่นหอมละมุนอันคุ้นเคยจากเสื้อบนตัว ก็พานให้ดวงตาของแชยอนมีน้ำคลอหน่วย

Where the treetops glisten and children listen
To hear sleigh bells in the snow


แชยอนอยากจะหลอกตัวเองว่า สิ่งที่เธอได้ยินคือเสียงกระดิ่งของซานตาคลอสเหมือนในเนื้อเพลง แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเสียงที่ดังมาจาอีกฟากหนึ่งของผ้าม่านนั้น ฟังคุ้นกว่าเสียงกระดิ่งใดๆ ที่เคยได้ยินมา

“ขอโทษนะคะ พอดีฉันเปลี่ยนใจ อยากซื้อสเวตเตอร์สีขาวตัวที่ฉันมาลองเมื่อกี้”

“ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ พอดีมีลูกค้าอีกท่านกำลังลองอยู่”

“เหลือแค่ตัวเดียวเหรอคะ”

“ค่ะ เหลือตัวสุดท้ายแล้วค่ะ ตัวที่โชว์อยู่เราไม่ได้ขาย”

แชยอนถอดสเวตเตอร์ตัวนั้นออกแล้วเมื่อเลื่อนผ้าม่านเปิดออก ดวงตายังเอ่อคลอไปด้วยน้ำ ตรงหน้าเธอคือวงหน้าสวยที่คุ้นเคยกว่าสิ่งใด

“ตัวนี้เหรอ” เสียงนั้นฟังดูเย็นชากว่าที่ใจคิดเมื่อเอ่ยออกไป

“แชยอน?” ซากุระดูตกใจมากทีเดียวเมื่อเรียกชื่อเธอออกมา

“ฉันเอาตัวนี้ค่ะ”​ แชยอนหันไปพูดกับพนักงาน พร้อมยื่นเสื้อในมือให้โดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า

“มาเที่ยวเหรอ” ซากุระเอ่ยถามเสียงเบาหวิวราวกระซิบ

“อืม มีวันหยุดพอดีน่ะ”

“มาคนเดียวอีกแล้วล่ะสิ ทำไมไม่ติดต่อมาล่ะ นี่บ้านฉันแท้ๆ”

จนถึงตอนนนี้ซากุระก็ยังคงเป็นคนที่รู้ใจเธอแทบทุกเรื่องเหมือนเดิม

ที่ว่ารู้ใจกันแทบทุกเรื่อง ก็เพราะว่ามีบางเรื่อง ที่ไม่ว่านานแค่ไหนเธอก็ไม่เคยรู้เลย

แชยอนไม่เสียเวลาคิดหาคำแก้ตัว แต่กลับเดินเลยอีกฝ่ายไปที่เคาเตอร์จ่ายเงิน หยิบธนบัตรจำนวนพอดีกับราคาเสื้อออกมาจ่าย ก่อนจะรับถุงเสื้อจากมือของพนักงานที่เดินอ้อมออกมายื่นพร้อมกับโค้งขอบคุณ

ร่างสูงเดินเลยออกมาจนเกือบถึงหน้าร้าน ก่อนจะหยุดยืนแล้วหมุนตัวกลับมาหาซากุระที่เดินตามกันมา พร้อมยื่นถุงในมือให้

“Merry Christmas” แชยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้นุ่มนวลที่สุด

“แชยอนอยากได้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยกให้ฉันล่ะ” เมื่ออีกฝ่ายดูจะยังไม่เข้าใจอะไรได้ง่ายๆ แชยอนจึงจำใจอธิบายให้ฟัง

“จริงๆ ที่ฉันเดินเข้ามาซื้อก็เพราะคิดว่ามันน่าจะเหมาะกับซากุจังนั่นแหละ ยังไงก็รับไปเถอะ”

เมื่อซากุระยังคงยืนนิ่ง เธอจึงโน้มตัวไปคว้ามือเล็กของอีกฝ่ายขึ้นมา เพื่อส่งถุงกระดาษในมือของตัวเองให้รับไปใส่มือ

มือเล็กคู่นั้นก็ยังคงเย็นเฉียบเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด

“มือแชยอนยังอุ่นเหมือนเดิมเลย” ซากุระเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุมระหว่างเธอทั้งคู่

“เอ่อ ฉันขอที่อยู่ได้ไหม พอดีซื้อการ์ดมา กะว่าจะส่งให้” แชยอนกลั้นใจเอ่ยออกไปในที่สุด

“อื้อ ได้สิ” ซากุระพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว

เมือเล็กล้วงหยิบนามบัตรของตัวเองออกมาจากกระเป๋าสะพายพร้อมปากกาด้ามหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกมาจับไหล่ทั้งสองข้างของแชยอน ส่งยิ้มหวานให้พร้อมเอ่ย

“ขอยืมหลังหน่อยนะ”

จบคำ มือที่เกาะกุมหัวไหล่กันอยู่จึงออกแรงหมุนให้แชยอนกลับหลังหัน บรรจงจับผมยาวที่ปกคลุมแผ่นหลังให้พาดไปด้านหน้า ก่อนจะวางกระดาษนามบัตรของตัวเองลงบนหลังของแชยอนเพื่อใช้รองเขียน

แรงกดเบาๆ บนหลังทำให้แชยอนทำตัวไม่ถูก กังวลเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจเธอ 

มันเต้นแรงเกินปกติไปมากทีเดียว...

“เสร็จแล้วล่ะ” ซากุระเอ่ยขึ้่นก่อนจะจับไหล่ของเธอให้หมุนกลับมา พร้อมยื่นนามบัตรในมือส่งให้ แชยอนจึงรับกระดาษใบเล็กนั้นมาเก็บใส่กระเป๋าพลางเอ่ยขอบคุณ

“ขอบคุณนะ เดี๋ยวไว้จะส่งให้”

“อื้อ จะรอนะ”

“ไปก่อนนะ” แชยอนเอ่ย พร้อมยกมือขึ้นมาเตรียมจะบอกลา แต่กลับถูกอีกฝ่ายยื่นมือมาฉวยไปกุมเอาไว้แน่นก่อนพูดช้าๆ หากชัดเจนในทุกถ้อยคำ

“Merry Christmas แล้วก็... ดีใจที่ได้เจอกันนะ”

ใจหนึ่งแชยอนก็อยากจะบอกออกไปว่าเธอเองก็ดีใจเช่นกัน แต่เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว เธอกลับไม่แน่ใจนักว่าการมาเจอกันแบบนี้ เป็นเรื่องที่ดีสำหรับหัวใจเธอจริงๆ รึเปล่า

“อื้ม”

สุดท้ายจึงทำได้เพียงรับคำสั้นๆ ก่อนจะปลดมือตัวเองออกจากการเกาะกุม แล้วหันหลังเดินจากมาด้วยความรู้สึกชาวาบในอก





ผ่านมาสองวันแล้ว แชยอนก็ยังหันไปมองการ์ดคริสต์มาสเจ้าปัญหาที่ข้างหัวเตียงอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่ตัวเองเผลอใจลอย และอาการของเธอก็ดูจะหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะในคืนนี้ ที่แม้จะล่วงเข้าวันใหม่มาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังข่มตาหลับไม่ลง ได้แต่นอนจ้องการ์ดใบเดิมนิ่งอยู่อย่างนั้น

การ์ดใบที่เขียนเสร็จตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่แยกกัน แต่กลับไม่กล้าพอจะเอาไปส่งสักทีนั่นแหละ

แชยอนพลิกตัวไปมาอย่างหงุดหงิด เธอโทษตัวเองว่าไม่น่ารีบเขียนไปอย่างนั้น จนตอนนี้จะแก้เนื้อความก็ไม่ได้ แต่จะให้หลับหูหลับตาส่งไปก็ไม่ได้อีกเช่นกัน

รู้ตัวอีกที แสงแรกของวันใหม่ก็ส่องผ่านขอบผ้าม่านเข้ามาในห้องของเธอเสียแล้ว แชยอนลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างหัวเสีย สุดท้ายจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปแต่งตัว ก่อนจะย้อนกลับมาหยิบการ์ดที่วางอยู่ข้างหัวเตียงแล้วเดินลิ่วออกจากห้องไป



แชยอนเดินมาหยุดอยู่หน้าบานประตูสีเทาในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ยกนามบัตรแผ่นเล็กในมือขึ้นมามองสลับกับเลขห้องจนแน่ใจแล้วจึงเก็บใส่กระเป๋าตามเดิม เธอถอนหายใจยาวพลางนึกโทษตัวเองในใจ

เป็นเพราะเธออดนอนมาทั้งคืนแน่ๆ เลยขาดสติยั้งคิดจนพาตัวเองมาถึงที่นี่ได้

แต่มาถึงขนาดนี้แล้วจะให้ถอยหลังกลับก็กระไรอยู่ ในที่สุดแชยอนก็ยกมือขึ้นกดกริ่งที่ข้างประตูทีหนึ่ง นิ้วเรียวพยายามกดให้เบาที่สุด สั้นที่สุด พร้อมกับคิดเข้าข้างตัวเองอย่างสุดชีวิต

ไม่แน่ซากุระอาจจะยังไม่ตื่น หรือไม่ก็อาบน้ำอยู่เลยไม่ได้ยินเสียงกริ่ง

แชยอนบอกกับตัวเองว่าจะนับหนึ่งถึงสิบ ถ้าอีกฝ่ายยังไม่มาเปิดประตูก็จะยอมล่าถอยกลับไป ยังไงซะก็ถือว่าได้พยายามแล้ว 

สิบ... 

เก้า... 

แปด... 

เจ็ด...

แอ๊ด~

ยังไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ! ให้ตายเถอะซากุจัง!

ซากุระโผล่หน้าออกมาอย่างมึนงง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มสดใสเมื่อเห็นหน้าเธอ

“กำลังนึกถึงอยู่พอดีเลย” เสียงนั้นฟังดูดีใจจนปิดไม่มิด ทำเอาแชยอนอดไม่ได้ต้องส่งยิ้มบางๆ ตอบกลับไป

“ฉันเอาการ์ดมาให้น่ะ”

“เอ๋?”

“ก็ฉันไม่เคยส่งไปรษณีย์ในญี่ปุ่นมาก่อน กลัวทำผิดแล้วส่งไม่ถึง เห็นว่าบ้านซากุจังก็อยู่ไม่ไกล เลยคิดว่าเอามาส่งให้เองก็ได้น่ะ” แชยอนอธิบายเสียละเอียดยิบ จนซากุระหลุดหัวเราะคิก

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง” รอยยิ้มนั้นราวกับจะล้อกัน ทำเอาแชยอนไปไม่ถูก ได้แต่จมูกแก้เขิน

น่าแปลกที่ความเงียบตรงหน้านั้นไม่ให้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนเลยสักนิด โดยเฉพาะเมื่อหูของแชยอนได้ยินเสียงเพลงเบาๆ แว่วออกมาจากภายในห้อง

I’m dreaming of a white Christmas


“White Christmas งั้นเหรอ” แชยอนถาม

“อื้ม อยู่ๆ ก็คิดถึงเพลงนี้เลยเปิดฟัง” ซากุระตอบสบายๆ

With every Christmas card I write
“ถูกจังหวะมากเลย” แชยอนเอ่ย ก่อนยื่นการ์ดคริสต์มาสที่ถือมาตลอดทางให้คนตรงหน้า

“ว้าว น่ารักจัง เหมือนมารุเลย” ซากุระเอ่ยชมอย่างถูกใจเมื่อเห็นเจ้าแมวอ้วนบนการ์ด

“ก็ซื้อมาเพราะเหมือนมารุนั่นแหละ”

ซากุระเปิดการ์ดออกก็พบกับประโยคสั้นๆ เป็นประโยคเดียวกันกับเนื้อเพลงที่ได้ยินพอดิบพอดี

May your days be merry and bright
And may all your Christmases be white


ยังไม่ทันจะอ่านข้อความที่เขียนต่อด้านล่าง แชยอนก็ยื่นมือมาปิดการ์ดฉับพร้อมบอก

“เก็บไว้อ่านทีหลังได้ไหม มันเขินนะ”

“ฉันอ่านไปตั้งสองบรรทัดแล้ว เหลืออีกนิดเดียวเอง ขออ่านไม่ได้เหรอ” ซากุระส่งสายตาอ้อนวอน แต่แชยอนก็ยังไม่ปล่อยมือที่รวบทั้งการ์ดและมือของซากุระเอาไว้ด้วยกัน

“จริงๆ จะให้ฉันพูดให้ฟังเลยก็ได้ ประโยคที่เขียนไว้ในการ์ดน่ะ”

“เอาสิ ฉันก็อยากฟังจากปากแชยอนมากกว่าเหมือนกัน” จบคำ แชยอนก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“แน่ใจนะ?”

“อื้อ” ซากุระตอบรับอย่างรวดเร็ว จนไม่ทันตั้งตัวเมื่อแชยอนเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้กัน กระทั่งริมฝีปากอิ่มของแชยอนประทับลงบนกลีบดอกซากุระสีชมพูอ่อน มอบสัมผัสหวานละมุนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงให้แก่กัน เมื่อมือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นสอดประคองหลังคอเย็นเฉียบของซากุระให้เงยขึ้นรับสัมผัสที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

ครู่ใหญ่ที่ทั้งสองคนได้แลกเปลี่ยนความรู้สึกมากมาย ทดแทนเวลาตลอดหลายปีที่ไม่ได้พบกัน กระทั่งแชยอนถอนจูบจากกลีบปากอิ่มที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้ม เช่นกันกับใบหูทั้งสองข้างที่กลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ขณะที่เจ้าตัวได้แต่ยืนเกาะเอวแชยอนนิ่งๆ ด้วยอาการมึนงง

เมื่อดูท่าว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้สึกตัว ร่างสูงกว่าจึงถือโอกาสไล้ปลายจมูกมนไปตามกรอบหน้าเล็ก ผ่านพวงแก้มเนียนช้าๆ เพื่อดอมดมกลิ่นหอมละมุนอันคุ้นเคย

“อ๊ะ...” เสียงอุทานเบาๆ ดังมาจากริมฝีปากฉ่ำ

ดูเหมือนสติจะเริ่มกลับมาบ้างแล้วสินะ

“ก็ซากุจังบอกเองนี่นา ว่าอยากฟังจากปากฉัน” แชยอนออกตัวก่อนอย่างรวดเร็ว แม้อีกฝ่ายจะยังไม่ทันได้ทักท้วงอะไรเลยก็ตาม

“มะ...ไม่ได้หมายถึงแบบนี้สักหน่อย เอ่อ...แล้ว...ตกลงในการ์ดเขียนว่าอะไรล่ะ” อาการติดอ่างหลังโดนจูบของซากุระดูน่ารักเป็นบ้าในสายตาเธอ หลังพยายามกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม สุดท้ายแชยอนก็ยอมให้อีกฝ่ายเปิดการ์ดอ่านในที่สุด

ซากุระใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการอ่านประโยคที่เหลือ เมื่อตาคู่โตละจากกระดาษในมือแล้วช้อนขึ้นมามองหน้ากัน ไม่ต้องพูดอะไรแชยอนก็อ้าแขนออกอย่างรู้ใจ เพื่อรับเอาร่างเล็กที่โผเข้าสู่อ้อมกอดของเธอในทันที

“หลังจากนี้ก็อยู่ด้วยกันไปทุกคริสต์มาสเลยนะ” เสียงนั้นฟังอู้อี้เมื่อพูดอยู่กับไหล่ของเธอ

“อื้ม สัญญาเลย”

จะว่าไปแล้ว... ไม่ใช่ฟุกุโอกะสักหน่อย

คนตัวหอมในอ้อมกอดของเธอต่างหาก ที่ทำให้หัวใจดวงนี้อ่อนไหวเป็นพิเศษ


(end)

ดีใจที่ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคนี้
ขอบคุณแอดมินและไรเตอร์ที่น่ารักทุกคน
เรายังเป็นมือใหม่มากๆ ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ 555

ที่สำคัญ ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้
ถ้ามีอะไรจะติชมก็คอมเมนต์ไว้ด้านล่าง 
หรือเข้าไปพูดคุยกันได้ที่แท็กโปรเจค #อจวXmassong ก็ได้ค่า

ถึงจะเลยมาสองวันแล้ว แต่ก็ Merry Christmas ย้อนหลัง
และ Happy New Year ล่วงหน้านะคะ :-)

SHARE

Comments

BaifernChu
11 months ago
ได้อยู่ด้วยกันสักทีนะ ~
ชอบสำนวนการเขียนแบบนี้สุดๆเลยค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดีจัง ขอบคุณนะคะ
Reply
1NGBEUL
11 months ago
ให้ตายสิ อบอุ่นใจมากเลย ตาแชนเนี่ย
Reply
BaifernChu
9 months ago
ไม่ว่าจะกลับมาอ่านกี่รอบก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจอยู่เสมอเลยนะคะ
Reply