ช่างหัวมัน


ผิดเหรอวะ? ที่เราอยากมีใครสักคนที่อุ่นใจให้พักกายในวันที่โครตเหนื่อยจากปัญหาร้อยแปดพันก้าวที่เข้ามา

'ยามเราบินไม่มีใครสนหรอกว่าเราจะเหนื่อยแค่ไหน มีแต่คนสนว่าเราจะบินได้สูงแค่ไหนมากกว่า'

ข้อความจากรุ่นพี่คนนึงที่เราสนิทที่สุดโพสต์ในอินสตาแกรมส่วนตัว ข้อความสั้นๆที่เราอ่านแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่าพี่เขาต้องกำลังมีปัญหาอยู่แน่ เลยตัดสินใจทักไปถาม..

"เป็นไรวะ?"
"เรื่องเดิมวะ"
เขาตอบสั้นๆ ถึงจะเป็นคำตอบที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรมากแต่เรารู้ดีว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้น
"เล่ามา"
หลังจากนั้นก็ยาว...

พี่คนนั้นเล่าเรื่องเดิมๆของตัวเองวนไปวนมาจนเราจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆได้แม่นเชียวล่ะ ไม่ใช่แค่วันนั้นที่เขาเล่านะแต่หลังจากนั้นที่ได้เจอหน้าเขาก็ยังเล่าเรื่องเดิมซ้ำเหมือนอยากระบายเหมือนเดิม และแปลกที่เราไม่คิดรำคาญเรื่องพวกนั้นของเขาเลย

กลับกันเรากลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่เขาไว้ใจถึงขนาดเล่าเรื่องส่วนตัวที่เครียดๆให้เด็กอายุ21อย่างเราฟัง ทั้งๆที่เขาอายุย่่างเข้า27ไปแล้ว

เรายอมรับเลยว่า..เราเป็นผู้ฟังที่ดีคนนึงเลยนะ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเดิมซ้ำซากแค่ไหนก็เล่ามาเหอะถ้ามันทำให้คนสนิทของเราสบายใจ บอกตรงๆถึงหูอื้อเราก็พร้อมรับฟังจริงๆ 

ภายในเวลาสามเดือนที่ผ่่านมาเราฟังเรารับฟังปัญหาของเขาแทบทุกครั้งที่มีโอกาส ทักหาทุกครั้งที่ได้อ่านสเตตัสหงอยๆของเขาหรือเศร้าๆ 

คิดแล้วแหละว่าเขาเป็นคนสำคัญในชีวิตคนนึง เราอยู่ข้างเขาเสมอ ในยามที่เราต้องการใครสักคนเขาต้องเป็นคนแรกที่เข้ามาถามไถ่เราแน่ๆ
.
.
จนกระทั่ง..
เขาเริ่มใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่เป็นเราที่กำลังแบกเรื่องเหี้ยๆไว้เต็มบ่า ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ ทั้งเครียดจนจะบ้า 
ตอนนั้นไม่อยากทักหาใครสักคน กลัวคนอื่นจะรำคาญไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระของเรา แต่เชื่อปะในใจลึกๆแม่งก็หวังจะให้มีใครสักคนทักมาแหละ 
.
.
เอาจริงๆก็หวังให้พี่คนนั้นเป็นคนทักมานะ แบบ..จะว่าไงดีล่ะ อืม อยากให้เขาเป็นห่วงเราเหมือนที่เราห่วงเขาเพราะเขาสำคัญมั้ง

ตัดภาพมาในชีวิตจริง..
ข้อความถามว่าเราเป็นอะไรสักข้อความก็ยังไม่มีเลย ทั้งๆที่เราทั้งโพสต์สเตตัสต่างๆ เหนื่อยแทบตาย หวังแค่อยากได้กำลังใจจากคนที่ไม่ต้องเอ่ยปากขออะ ก็ยังไม่ได้เลย

เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องเล็กๆสำหรับใครบางคนนะ อาจจะอ่านแล้วงงๆด้วย แต่ใจความหลักที่อยากจะบอกก็คือ สุดท้ายอะคนที่เราคิดว่าจะอยู่กับเราในทุกครั้งที่เรารู้สึกแย่อะ บางครั้งมันก็ไม่มีหรอก

จริงๆก็มีแค่ตัวเองกับครอบครัวเท่านั้นแหละที่จะทำให้ความรู้สึกพวกนั้นมันลดลงแล้วหายไป ถึงแม้วันนี้จะไม่มีใครคอยรับฟังปัญหาของเรา แต่ยังไงเราก็มีตัวเองไง ช่างคนอื่นที่เขาไม่อยู่เถอะ

เรื่องของเขา..
เขาไม่อยู่ก็ช่่าง..
เรามีเราไง มีครอบครัวไง
จะไปแคร์ทำไมกัน
เหนื่อยก็พัก อย่าเอาความคิดไปผูกไว้ที่ใคร
ถึงจะสนิทแค่ไหนก็ใช่ว่าเขาจะอยู่กับเราเสมอนินะ ยกเว้นตัวเราเองที่ผ่านมงทุกเรื่องราวไปเอง 
พึ่งคนอื่นให้น้อยลง...เข้าใจตัวเองให้มากขึ้น
อ่าห่ะ...เข้าใจแล้วล่ะ :)

ช่างหัวมึงไอ้สัส!
SHARE
Writer
Reallife97
Writer
Black Life ✋

Comments