14 กุมภาพันธ์ 2562
14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักที่เราอยากมีวันนี้เหมือนคนอื่นๆบ้าง แต่คงไม่มีโอกาสแน่ๆทั้งชีวิตนี้ ผมก็มีคนรักอยู่คนๆหนึ่ง ซึ่งคงไม่ปกติสักเท่าไหร่เพราะผมชอบผู้ชาย แล้วคนๆนั้นก็เป็นเพื่อนที่ผมสนิทด้วยที่สุด เวลาอยู่กับเขาแล้ว ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมคุยกับเขาได้ทุกอย่าง ผมไว้ใจเขามากที่สุด

ผมแอบช่วยเหลือหลายๆอย่างมานานแล้ว แม้บางสิ่งจะต้องลำบากตัวเองนิดหน่อย แต่ผมก็เต็มใจทำให้ ผมคอยยื่นมือไปช่วยเขาเสมอๆ แทบจะยอมเขาทุกๆอย่างเลย บางครั้งก็รู้สึกว่าเขาไม่ต้องการให้ช่วย ในบางเวลาที่เขาไม่มีใครเขาก็โทรมาหาผมแทบจะทุกช่วงเวลาผมก็เต็มใจคุยกับเขา ก็ไม่รู้ว่าแกล้งโทรมาคุยกับผมเพราะรู้ว่าผมชอบคุยกับเขารึเปล่า

ผมได้บอกความลับนี้ให้กับเขาไป พอเขาได้ยินทีแรกก็ตกใจ รวมถึงแปลกใจที่ดูเราไม่ค่อยออก ผมก็รู้ตัวดีอยู่แล้ว ว่าเขาคงไม่มีวันมารักมาชอบ ตอนแรกเขาก็คิดว่าผมอาจจะเปลี่ยนใจได้ เขาก็คอยเป็นที่ปรึกษาผมตลอด

เวลาผมเครียดเรื่องอะไรผมก็จะพิมพ์ไปหาเขา หรือโทรไปหา แม้บางทีเขาอาจจะอ่านบ้างไม่อ่านบ้าง บ่อยครั้งที่ผมน้อยใจเขาออกบ่อยๆ แล้วพิมพ์ไปหามีแต่ข้อความตัดพ้อ ที่ในบางทีเขาไปคุยอยู่กับคนอื่นแล้วไม่ได้มาสนใจผม ซึ่งผมก็ไม่มีสิทธิจะไปน้อยใจเขาแบบนั้น

ผมเคยชวนเขาไปเที่ยวไหนต่อไหนหลายๆครั้ง แต่เขาก็ปฏิเสธตลอด เนื่องด้วยภาระกิจการทางบ้านของเขา อย่างวันที่ผมรับปริญญา วันที่ผมบวช ผมก็อยากให้เขามาหานะ เผื่อได้ถ่ายรูปเก็บไว้ แต่ก็ลงเอยที่ว่ามาไม่ได้

เขาให้กำลังใจและแนะนำผมในหลายๆเรื่อง แม้บางสิ่งเป็นเรื่องเล็กๆสำหรับเขา อย่างเช่นการขับรถ การออกกำลังกาย การดูแลตัวเอง ทำให้ผมสามารถกล้าทำสิ่งต่างๆมากขึ้น มีความมั่นใจมากขึ้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมอยากได้อยู่ใกล้ชิดเขา ไปเที่ยวนู่นนี่อะไรแบบนี้ อยากมีรูปถ่ายคู่กับเขาสักรูปแล้วผมจะปริ้นเก็บไว้ดู เพราะในอนาคตโอกาสจะได้เจอคงน้อยลงไปอีก เขาคงไปมีครอบครัวของเขา เวลาที่มีให้เราคงจะไม่มีอีกแล้ว

ดูๆไปแล้วเหมือนผมไปทำให้เขาเดือดร้อนเลย หากผมไม่ได้ชอบเขาทีแรกเขาคงไม่ต้องลำบากใจแบบนี้ที่ต้องมีคอยสนใจ หากผมไม่ได้เป็นเกย์ ผมคงจะเป็นเพื่อนที่ดีกว่านี้สำหรับเขา หากผมไม่ได้รู้จักเขาทีแรก เขาอาจจะมีความสุขกว่านี้ หรือหากผมไม่ได้เกิดมาทีแรก คนรอบๆตัวผม ครอบครัว อาจจะไม่ต้องมาผิดหวังในตัวผม
SHARE

Comments