อายุ ... กับสิ่งที่หายไป ? (III)
สวัสดีครับ ผม "วาด" อีกแล้ว ก็เลิกเรียนแล้วนะครับ วันนี้ผมต้องเดินไปเรียนพิเศษเอง ไกลอยู่นะ เหนื่อยก็เหนื่อย ทำไงได้ล่ะ ...

ขอแวะซื้อขนมโตเกียวหน้าโรงเรียนหน่อยละกัน

"ปิ๊นนนนนนน ! โครมมมม ! โอ๊ย !" ...

นี่เรา ... เกิดอะไรขึ้น ? ...

โดนรถชน ... งั้นเหรอ ? ... โอ๊ย ! เจ็บแขนจังวะ แขนจะหักไหมเนี่ย แล้วทำไมเรารู้สึกปวดหัวจังวะ เจ็บอ่ะ ไม่ไหวแล้ว ...

"วาดดด ! เป็นอะไรไหมวะ ! เห้ย คุยกับกูก่อน ! เห้ยยย !" ผมรู้นะว่าเสียงหมุ้ย แต่ผมเจ็บมากตอนนี้ พาเราไปโรงพยาบาลที ...

"วาด ! เป็นไงบ้างลูก ฮือออ ... ฟื้นสิลูก ..." ผมเห็นแม่นั่งร้องไห้ข้างเตียงผม แต่ผมก็ได้ลืมตา ... ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลยนะ นี่แม่กำลังเขยาแขนผมเหรอ ? ผมอาจจะแขนหักนะแม่ระวังหน่อย ! 

ผมได้แต่พูดในใจเพราะผมเจ็บและเหนื่อยมาก 

"จากการวินิจฉัยและตรวจสภาพร่างกายดูแล้ว อาการน้องเขาหนักอยู่นะครับ แขนที่เขาถนัดซึ่งคือแขนซ้ายหัก แต่โชคดีนะครับที่สมองได้รับการกระทบกระเทือนเล็กน้อย พักฟื้นอีกสักหน่อยก็น่าจะให้กลับบ้านได้แล้วครับ"

ผมฟังคุณหมอพูดกับคุณแม่ภายใต้ความเงียบที่ปกคลุมไปทั้งห้อง

"คุณแม่จะกินอะไรไหมครับ ? เดี๋ยวผมไปหาอะไรกินที่เซเว่นด้านล่าง" หมุ้ยถามคุณแม่

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ขอบใจมากนะ"

"คนอื่นที่ถูกชนเหมือนกันเป็นไงบ้าง ... ?" ผมถาคุณแม่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงมาก ๆ

"นักเรียนบาดเจ็บจ้ะ แต่ลุงคนขายโตเกียวเหมือนจะ ..." ผมเข้าใจสิ่งที่คุณแม่จะพูดหลังจากนั้น แต่อย่าพูดเลยละกัน

ผมเสียใจกับเหตุการณ์ครั้งนั้นจริง ๆ เพราะคนเมาแท้ ๆ เด็ก ๆ อย่างเราต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับอะไรแบบนี้

1 อาทิตย์ถัดมา ผมสามารถออกจากโรงพยาบาลได้

ผมต้องใส่เฝือกข้างซ้าย แขนข้างที่หัก แล้วผมจะเขียนหนังสือวาดรูปยังไงดีล่ะทีนี้ อีกอลหลายเดือนก็กว่าจะหาย วันที่สอบเข้า ม.4 ก็เข้ามาเรื่อย แล้ว !

"ไม่น่าเลยกู ..." ผมพึมพำกับตัวเอง ด้วยความเครียดที่ถาโถมเข้ามา แต่ผมก็ยังเงียบ 

"ทำยังไงได้วะ ก็แขนมันหักข้างซ้าย จะให้เขียนหนังสือยังไง ?" ผมคุยกับหมุ้ย หงุดหงิดที่แขนซ้ายทำอะไรก็ไม่ได้

"เอางี้ ... ระหว่างที่แกต้องเข้าเฝือก เดี๋ยวเราช่วยจดการบ้านให้ แล้วแกก็ไปหัดเขียนมือขวาด้วย หวังว่าจะทันสอบเข้า ม.4 นะ ดูเหมือนมันจะยาก แต่ก็พยายามหน่อยแล้วกันนะ !"

แหม่ ผมมีเพื่อนดีจริง ๆ ขอบใจมันมาก
ผมเกือบต้องเสียแขนไปแล้วสิ ... มันคงเป็นฝันร้ายจริง ๆ ถ้าต้องเสียมันไปตลอดกาล
1 เดือนผ่านไป แขนผมหายเร็วกว่าปกติ ถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีจริง ๆ

อีกหนึ่งเดือนเต็มผมก็ต้องสอบแล้ว เครียดนะ แต่ก็ไม่เครียดเท่าที่ผมเกือบต้องเสียแขนซ้ายไป ...

นั่นทำให้ผมคิดว่า อยู่กับสิ่งที่ตนเองชอบให้นาน ๆ หน่อยนะ บทเรียนครั้งสำคัญเลยแหละ 

จินตนาการเอ็งอ่ะ เก็บไว้ดี ๆ ล่ะ :)

เจอกันตอนหน้าครับ
SHARE
Written in this book
เด็กน้อยอยากเล่า
เรื่องราวการผจญภัยของเด็กน้อย
Writer
AbuJhibaa
มือใหม่หัดเขียน
มีโรงเรียนประจำเป็นบ้าน :P

Comments