Thank
ไม่มีใครรู้จริงๆหรอก
ว่าชีวิตของคนเราบอบบางมากแค่ไหนเมื่อความเป็นกับความตายอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม 
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เราคงไม่ลังเลที่จะเลือกความตาย 
เราทุกคนถูกสอนให้รักชีวิตตัวเอง เราไม่รู้ว่าการรักชีวิตตัวเองนี่เขาต้องทำกันยังไง หมายถึงการรักสุขภาพ รักษารูปร่างให้ดูดี บำรุงใบหน้า หาสิ่งที่บันเทิงจิตใจ หรือแม้กระทั่งอยู่กับคนรอบข้างที่ทำให้รู้สึกว่ามีพลังบวก


เรากลับมาเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ 
เราชอบอยู่ที่คนเยอะๆ แต่ตอนนี้เราไม่อยากจะไปเจอใครเลย เราเหนื่อยกับหน้าที่ที่จะต้องปกติต่อหน้าทุกคน อยากจะอยู่เงียบๆในห้องมืดๆ เปิดเพลงฟังไปเรื่อยๆ แต่เพลงที่ชอบฟังก็ไม่ได้รู้สึกว่าชอบขนาดนั้นแล้ว

ก็เหมือนเดิม เรื่องแบบนี้ไม่อยากเอาไปเล่าให้ใครฟังโดยเฉพาะแม่ แม่ดูมีความสุขดีเพราะแม่มีแฟนใหม่ เราเห็นแม่ยิ้มและหัวเราะ ไม่ขี้หงุดหงิดง่ายเหมือนเมื่อก่อน คุยกับเราน้อยลง เราไม่เอาเรื่องไร้สาระของเราไปให้แม่ต้องมารับรู้หรอก มันจะหมดสนุกกับชีวิตแม่

ส่วนคนอื่น ไม่สิ ก็คือว่าคนอื่นเขาก็ต้องมีเรื่องทุกข์ใจเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ยังไงดี เราไม่อยากจะบอกหมอเลยด้วยซ้ำ และเราไม่ได้เจอหมอมาครึ่งปีแล้ว เจอกับหมอคนอื่นก็ไม่เหมือนกัน เขาไม่แม้แต่จะเปิดดูสมุดที่หมอเราเขียนไว้สักนิด ถ้าจะให้เล่าอีกเราก็ไม่อยากจะเล่าแล้ว

ไม่อยากจะต้องกินยาเป็นประจำแบบนี้อีกแล้วอะ 
เมื่อไหร่จะได้หยุดยาก็ไม่รู้ เบื่อที่สุดในโลกนี้แล้ว
SHARE
Writer
Itsora
Writer , Depression , Love
นานมาแล้วแสนนาน

Comments