[ mamamoo ] Caress you ( wheein x solar ) Chap 2
   

วันนี้คิมยงซอนรีบออกจากคอนโดกว่าปกติ เพราะวันนี้คุณฮวีอินมีนัดกับลูกค้านอกสถานที่ ซึ่งคนที่จะต้องตามไปดูแลก็คือเธอที่สำคัญเธอจะสายไม่ได้เป็นอันขาด เพราะถ้าสายเธอคงได้หางานใหม่ทำแน่ๆ


การที่อยู่เมืองหลวงแต่ไม่มีรถใช้เป็นของตัวเองนี่ลำบากยิ่งกว่าอะไร ต้องรีบมาป้ายรถเพื่อต่อแถวเป็นสิบๆนาที บางครั้งก็โดนแซงคิวจากมนุษย์ป้าบ้าง พอได้ขึ้นรถก็ใช่ว่าจะได้นั่ง บ่อยครั้งที่เธอต้องยืนโหนไปโหนมา ไม่พอพื้นที่ยังแคบ เหตุการณ์น่าเบื่อแบบนี้ทำให้เกือบทุกเช้าของยงซอนมันน่าหงุดหงิดไปเสียหมด


แต่เช้าวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน เพราะสถานที่ที่ต้องไปเจอลูกค้าอยู่คนละทางกับบริษัทแถมยังเป็นทางผ่านของยงซอนอีกด้วย คุณฮวีอินเลยอาสามารับยงซอนแทน ตอนนี้รถคันหรูสีดำก็ได้จอดเทียบกับข้างทางหน้าที่พักของเธอเป็นที่เรียบร้อย


" สวัสดีค่ะคุณฮวีอิน " ยงซอนกล่าวทักทายเจ้านายทันทีที่ก้าวขาขึ้นรถ คุณฮวีอินที่วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวล้วนแล้วใส่เบลเซอร์สีเทาเข้มทับมันตัดกับผิวขาวๆและผมสีบลอนด์ทองได้ดีเหลือเกิน ดีจนยงซอนแทบจะหันหน้ากลับมามองถนนด้านหน้าไม่ได้


" สวัสดีค่ะคุณยงซอน รอนานไหมคะพอดีฉันตื่นช้านิดหน่อยเลยมารับคุณช้า" อันที่จริงยงซอนก็พึ่งจะเดินลงมาจากคอนโดไม่นานนี่เอง แต่กลับเป็นเวลาพอเหมาะที่ฮวีอินมาพอดีเธอจึงยืนรอแค่เพียงครู่เดียว


" ไม่นานค่ะ " ยงซอนส่ายหัวเป็นเชิงปฏิเสธแล้วยิ้มให้ฮวีอินเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าไปมองถนนต่อ


เช้าๆแบบนี้อากาศในเมืองถือว่าดีเหมือนกัน ถนนโล่งๆกับอากาศที่ไม่ร้อนเกินไปแถมวันนี้ยงซอนไม่ต้องคอยต่อคิวขึ้นรถประจำทาง ไม่ต้องคอยเบียดกับใครระหว่างไปทำงาน มันก็ช่วยทำให้เธออารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก


ฮวีอินเห็นว่าภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศเท่านั้น เธอจึงตัดสินใจกดเปิดเพลงเพื่อลดบรรยากาศเงียบน่าตึงเครียดนี้ อีกอย่างเวลาเพียงอาทิตย์กว่าๆที่จองฮวีอินได้เข้ามาทำงานและรู้จักยงซอน มันคงเร็วเกินไปถ้าพวกเธอจะสนิทกัน


เสียงเพลงค่อยๆดังขึ้นตามทำนองของมัน มันเป็นเพลงที่ไม่เร็วเกินไม่ช้าเกินฟังแล้วผ่อนคลายและสบายหู อีกทั้งความหมายก็ยังดีอีกด้วยนี่เป็นสิ่งที่ยงซอนคิดขณะที่กำลังฟังเพลงนี้

" I’m not easy 난 그런 거 싫어해
ฉันไม่ง่ายหรอกนะ และฉันก็เกลียดมัน
좋게 맞춰준 거지
ฉันปรับตัวเพื่อเข้าหาคุณ
널 더 좋아한 거지 (나보다)
ฉันชอบคุณมากขึ้นแล้วล่ะ
이미 내 마음도 변해가네
ฉันเปลี่ยนใจแล้ว
너에게 가둬둔 날 꺼내 벗어날래 "
เมื่อก่อนฉันได้ปิดกั้นตัวเอง แต่ตอนนี้ฉันจะปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระ


เป็นเสียงของฮวีอินที่ดังขึ้นคลอไปกับเพลง ยงซอนพึ่งได้รู้ว่าเสียงของฮวีอินนั้นหวานและมีเสน่ห์ขนาดนี้ขัดกับบุคลิกที่ดูจะเงียบๆและเย็นชาหน่อยๆ แถมคนฟังอย่างยงซอนฟังไปก็อมยิ้มไว้เหมือนกับว่าคนร้องตั้งใจจะร้องให้เธอฟังอย่างนั้นแหละ...


" เสียงคุณฮวีอินน่าฟังมากๆเลยค่ะ " ยงซอนพูดขึ้นจากใจจริง ก็เสียงของฮวีอินมันน่าฟังมากจริงๆนี่นา ใครจะโกหกได้


" หือ... จริงหรอคะ ดีใจจังเลยค่ะ "​ ฮวีอินตอบกลับมาและอมยิ้มเบาๆเช่นกัน


หลังจากที่ขับรถติดต่อกันเป็นเวลาประมาณครึ่งชั่วโมงทั้งสองก็ถึงจุดหมายเป็นที่เรียบร้อย เมื่อคุยงานเสร็จลูกค้าคนสำคัญที่มาจากต่างประเทศได้ให้ของขวัญขับทางบริษัทคุณฮวีอินอย่างมากมาย ไม่ว่าจะเป็นกระเช้าผลไม้นำเข้าหลายกระเช้า หรือจะเป็นของขวัญต้อนรับมากมาย งานนี้ทำเอาผู้หญิงสองคนต้องช่วยกันถืออย่างทุลักทุเลกว่าจะเอาของมาเก็บที่รถได้สำเร็จ


" เอ่อ..คุณยงซอนคะ รอตรงนี้แปปนึงนะคะ " หลังจากพูดจบฮวีอินก็เดินออกไปอย่างเร่งรีบ ปล่อยเธอยืนอยู่แถวลานจอดรถคนเดียว ยังดีที่มีม้านั่งตรงบริเวณใกล้ๆ ยงซอนจึงไปนั่งรอตรงนั้นเพื่อหลบแดด


ระหว่างที่เธอนั่งรอก็มีลูกสุนัขวิ่งมาทางเธอ คนรักสัตว์อย่างยงซอนก็ยิ้มขึ้นทันที ก่อนจะลุกจากที่แล้วไปนั่งยองๆข้างลูกหมาตัวน้อย เธอลูบหัวมันอย่างเอ็นดูก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพมันเก็บไว้เป็นความทรงจำ ระหว่างที่เธอจะลุกขึ้นเธอเองไม่ได้รู้เลยว่ามีอีกคนที่กำลังยืนมองเธอจากด้านหลัง มันทำให้ยงซอนไม่ทันระวัง ยงซอนลุกขึ้นก่อนจะหันหลังกลับและก้าวเดินทันที ก่อนที่ร่างทั้งสองชนกันอย่างจังและเครื่องสีเข้มจะเลอะไปที่เสื้อของทั้งคู่


" ว้ายยย...​คุณฮวี..ฮวีอิน " ยงซอนตกใจก่อนจะทำตาโต อย่างคือคือที่เธอเดินชนกับคุณฮวีอินอย่างจัง อย่างที่สองก็คือเครื่องดื่มสีเข้มที่กำลังเลอะเสื้อราคาแพงของคุณฮวีอินอยู่ มันเพราะว่าเธอคนเดียวเลยจึงทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้


" เอ่อ.. ฉันขอโทษจริงๆนะคะคุณฮวีอิน "​ยงซอนขอโทษแล้วยกมือทั้งสองขึ้นมาปิดปากตัวเอง เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ถ้าคุณฮวีอินโกรธแล้วเกิดไล่เธอออกขึ้นมาเธอจะทำยังไง


" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ทันได้เรียกคุณเอง แล้วนั่น...เสื้อคุณเลอะด้วยเหมือนกัน " ยงซอนก้มลงมองเสื้อตัวเองตาที่ฮวีอินชี้มา ใช่มันเลอะเครื่องดื่มในมือฮวีอินแถมปลายผมส่วนนึงของเธอก็พลอยเลอะไปด้วย แต่สิ่งที่เธอกำลังกังวลใจยิ่งกว่าก็คือเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนตัวบางของเธอเมื่อโดนน้ำเปียกๆ ทำให้มันบางจนเห็นเนื้อหนังภายใต้เสื้ออย่างชัดเจน เธอสะดุ้งแล้วเอามือปิดบังบริเวณหน้าอกตัวเองไว้


" ฉันขอโทษนะคะ " ฮวีอินกล่าวขอโทษอีกครั้ง เพราะว่าเธอเอาแต่แอบมองยงซอนแท้ๆเลย ทั้งสองเลยต้องมาโชคร้ายแบบนี้


" เราขึ้นรถก่อนเถอะค่ะ คงต้องได้ไปเปลี่ยนชุดกันก่อนกลับบริษัท " ว่าแล้วยงซอนก็เดินไปขึ้นรถทันที โดยมีเจ้าของรถหรูขึ้นตามมาอย่างติดๆ


เมื่อขึ้นมาในรถอุณหภูมิภายในก็ทำให้ยงซอนเย็นขึ้นมาเสียดื้อๆ แอร์ที่พ่นออกมาแม้จะเป็นความแรงต่ำสุดแต่บวกกับเสื้อชื้นๆที่โดนเครื่องดื่มราดใส่ มันก็ทำให้เธอเย็นขึ้นมาอีกระดับจนต้องนั่งลูบแขนตัวเองไปพลางๆ


ฮวีอินเห็นแบบนั้นเลยเลือกที่จะถอดเสื้อเบลเซอร์ของตัวเองออกแล้วส่งให้กับอีกฝ่ายทันที แต่ยงซอนก็เหมือนจะปฏิเสธทันทีที่ฮวีอินยื่นมันมาเหมือนกัน


" สวมไว้เถอะค่ะ มันเย็นแล้วมันก็โป๊ด้วยฉันไม่อยากเห็นอะไรล่อแหลมในเวลาทำงานแบบนี้ค่ะ "
ฮวีอินพูดขึ้นอย่างสบายๆ แต่ทางคนฟังนั้นได้หน้าแดงไปถึงไหนต่อไหนๆทั้งๆที่มันไม่ได้มีอะไรที่ทำให้เขินเลยสักนิด ตอนนี้ยงซอนทั้งอายและทั้งเขินในเวลาเดียวกัน


ไม่นานฮวีอินก็เลี้ยวรถเข้ามายังสถานที่แปลกใหม่ที่ยงซอนไม่เคยเห็น มันทำให้เธอแปลกใจและอดที่จะถามออกไปตรงๆไม่ได้


" ที่นี่ที่ไหนหรอคะ คุณจะกลับบริษัทนี่คะ "


" ฉันจะแวะอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่คอนโดก่อนค่ะ เหนียวแบบนี้ฉันคงทำงานไม่ได้ " ฮวีอินพูดแบบนั้นแล้วคนที่คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที


เมื่อฮวีอินลงจากรถไปเตรียมจะกดล็อครถจากรีโมท ก็เห็นคนที่นั่งมาด้วยนั่งเบะปากก้มหน้าอยู่ในรถ สงสัยจะรู้สึกผิดไปจริงๆ ฮวีอินส่ายหน้าเบาๆและเดินไปทางฝั่งคนนั่งด้วยตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูออก


" ลงมาสิคะคุณยงซอน " ฮวีอินพูดขึ้นทำให้คนที่สติล่องลอยนั้นตกใจขึ้นมาเบาๆ


" เอ่อไม่เป็นไรค่ะ คุณฮวีอินขึ้นไปแต่งตัวเลยค่ะฉันรอในนี้ได้ " ยงซอนพูดแล้วเตรียมจะปิดประตูรถ แต่ว่ามีมือขาวๆของอีกคนกันไว้ก่อน


" คุณจะให้ฉันขึ้นไปทำธุระให้เสร็จ จากนั้นก็ต้องไปส่งคุณที่คอนโดอีกอย่างนั้นหรอคะ ? มันจะทำให้เราเสียเวลามากกว่าเดิมรึเปล่า " ได้ยินอย่างนั้นยงซอนก็จำใจต้องปลดเข็มขัดออกแล้วก้าวออกจากรถในที่สุด


เธอเดินตามฮวีอินเข้าไปในคอนโดหรู เรียกได้ว่าเป็นคอนโดที่หรูที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นเลยก็ว่าได้ คอนโดสูงที่มีพนักงานต้อนรับอย่างดี และระบบรักษาความปลอดภัยแบบแน่นหนา ถ้าให้เดาราคาคงเหยียบหลักสิบล้านอย่างแน่นอน


" ขอโทษนะคะ " ยงซอนพูดขึ้นขณะที่ทั้งสองอยู่ในลิฟต์ตัวหรู ปากพูดออกมาก็จริงแต่สายตาก็ยังไม่ละจากที่พื้น และไม่กล้าที่จะหันไปสบตาคนข้างๆด้วยซ้ำ ฮวีอินไม่ตอบอะไรก้าวออกจากลิฟต์หรูแล้วเดินไปตามทางเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ห้องๆหนึ่ง


เธอแตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้าไป เจ้าของห้องหันหน้ามาสบตายงซอนที่ยังไม่กล้าก้าวเท้าเข้ามาเป็นสัญญาณว่าให้เธอเข้าไปในห้องนี่ได้แล้ว เมื่อยงซอนได้เข้ามาห้องของฮวีอินตกแต่งด้วยสีขาว ดำ และเทาแทบไม่มีอะไรที่เป็นสีสันเลยซึ่งมันก็เหมาะกับเจ้าของห้องคนสวยที่เดินนำเธออยู่นั่นแหละ...


"คุณอาบน้ำสระผมได้เลยนะคะ ห้องน้ำอยู่ทางนั้น" ฮวีอินหยิบชุดคลุมสีขาวมาให้เธอก่อนจะชี้เข้าไปทางห้องนอนใหญ่


"ฉันอาบที่ห้องนี้ดีกว่าค่ะ " ยงซอนชี้ห้องน้ำเล็กที่อยู่บริเวณห้องนั่งเล่น ทำเสื้อเขาเลอะแล้วยังจะไปใช้ห้องน้ำส่วนตัวของเขาอีก มีที่ไหนกันแบบนี้...



" อาบห้องฉันที่กว่าค่ะ ห้องนี้ไม่มีน้ำอุ่นนะคะคุณจะไม่สบายเอา " สีหน้ายงซอนตอนนี้ออกแนวปฏิเสธอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่กล้าที่จะเข้าไปตรงนั้นโดยที่มีเจ้าของห้องอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกันก็เถอะ


" ตามฉันมาค่ะคุณยงซอน " ฮวีอินเดินนำเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเธอ ที่มีเตียงคิงไซส์วางอยู่กลางห้อง เฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งก็ยังคงคุมโทนสีมืดๆจนยงซอนแปลกใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่คิดจะชอบสีสันบ้างเลยหรือไง


" อาบน้ำเสร็จแล้วใส่เสื้อนี้ก่อนนะคะ ส่วนกางเกงคุณเลือกในตู้ได้เลยฉันไปรอข้างนอกค่ะ " ถึงแม้จะเป็นเจ้าของห้องฮวีอินก็ให้เกียรติยงซอนมากๆ จนบางทีมากกว่าผู้ชายบางคนที่ยงซอนรู้จักด้วยซ้ำ ยงซอนสะบัดหัวไล่ความคิดที่ผุดขึ้นมาออกไป แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายแทน


ไม่นานคิมยงซอนก็เดินออกมาพร้อมกับผมที่เปียกจากการสระผม และร่างกายถูกคลุมด้วยชุดคลุมสีขาวยี่ห้อดัง เธอตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกเพื่อเรียกให้เจ้านายของเธอมาอาอาบน้ำบ้าง โดยที่วางเสื้อที่ฮวีอินให้ไว้ที่ปลายเตียงเหมือนเดิม เธอไม่กล้าใส่มัน มันแพงและดีเกินไปสำหรับพนักงานแบบเธอ


เมื่อเธอเดินออกไปก็พบกับร่างผู้หญิงผมสีบลอนด์ทองกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ เธอค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆฮวีอินแบบเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยงซอนค่อยๆมองดูใบหน้าขาวนั้นแบบละเอียด มันน่ารักและสวยอย่างบอกไม่ถูก



เธอค่อยๆนั่งลงแล้วมองมันอย่างชัดๆอีกครั้ง แก้มเนียนที่ข้างนึงขึ้นรอยบุ๋มของลักยิ้มเล็กๆ มันทำให้ยงซอนยิ้มออกมาและอดไม่ได้ที่จะเอานิ้วไปสัมผัสกับมัน เธอไล้นิ้วเรียวสัมผัสลักยิ้มของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเพราะเหมือนกับว่าเจ้าของลักยิ้มนั้นจะเริ่มรู้สึกตัวแล้ว



" เสร็จแล้วหรอคะ งั้นฉันขออาบน้ำก่อนนะคะ " โชคดีที่ฮวีอินไม่ได้ตื่นมาตอนที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับลักยิ้มน่ารักนั้น ไม่งั้นเธอคงทำตัวไม่ถูกแน่ๆ เมื่อเจ้าของห้องเดินเข้าไปได้ไม่นาน คิมยงซอนก็พึ่งจะนึกได้ว่าลืมชุดที่เลอะไว้ในห้องน้ำ เธอจึงรีบวิ่งเหยาะๆตามเข้าไปทันที



เมื่อเธอก้าวเข้าสู่ห้องนอนของฮวีอินอีกครั้ง เท้าก็มุ่งเดินไปทางห้องน้ำเพื่อจะไปเอาชุดของตัวเอง แต่ไม่ทันจะได้หยิบชุดคืนเธอก็ต้องยืนอยู่หน้าห้องน้ำเช่นเดิมด้วยความอึ้ง และไม่คิดว่าจะเดินเข้ามาได้ถูกจังหวะขนาดนี้ ....



ภาพของจองฮวีอินตรงหน้ากำลังแกะกระดุมเม็ดสุดท้ายของเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เป็นบราสีดำล้วนที่กำลังปกปิดเนินอกสวยอยู่ ก่อนที่ยงซอนจะต้องกลืนน้ำลายอย่างยากเย็นอีกครั้งเมื่อเธอถือวิสาสะมองต่ำลงมา แล้วสะดุดตากับหน้าท้องแบนราบที่มีลอนของกล้ามเนื้ออ่อนๆแบบดูสุขภาพดี เหตุการณ์ตรงหน้าได้ดูดพลังของยงซอนไปจนหมด ก่อนจะรวบรวมแรงฮึดสุดท้ายบังคับขาที่ทรยศและแข็งทื่อให้เดินมาที่ปลายเตียงแทน



ยงซอนล้มตัวนั่งบนปลายเตียงของฮวีอิน เธอไม่มีแรงที่จะเดินออกไปข้างนอกอีกแล้ว เธอหันไปดูประตูห้องน้ำอีกครั้งก็พบว่ามันยังคงไม่ปิด เสียงน้ำกระทบพื้นที่ดังออกมาทำให้ยงซอนใจสั่นเป็นบ้า ภาพของฮวีอินเมื่อครู่ยังตราตรึงในสายตาเธออย่างชัดเจน ยงซอนยกมือมาจับใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนของตัวเองและพยายามจะสงบสติอารมณ์



" อ้าวคุณยงซอน " เสียงน้ำเงียบลงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงฮวีอินจะดังขึ้น เธอสวมเสื้อคลุมสีขาวเหมือนกับยงซอนและค่อยๆเดินมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งบริเวณหน้าเตียงที่ยงซอนนั่ง ฮวีอินเปิดไดร์เตรียมเป่าผม และทันทีที่เธอยกแทนขึ้นนั้นเธอก็ต้องร้องออกมาเสียงหลงทันที



" โอ้ยย... " เธอปิดเครื่องเป่าผมก่อนจะค่อยๆบีบแขนซ้ายของตัวเองอย่างลำบาก



"เป็นอะไรรึป่าวคะ " เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้ยงซอนหลุดจากภวังค์ชั่วคราวแล้วมาให้ความสนใจกับคนที่ร้องออกมาแบบทรมาณแทน


" สงสัยเมื่อเช้ายกของหนักไปหน่อยเลยเมื่อยๆน่ะค่ะ " ยงซอนลืมคิดไปเลยว่าคนอย่างฮวีอินต้องมายกอะไรหนักๆต้องปวดแขนแน่ๆ แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆด้วย


เร็วเท่าความคิดยงซอนรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วลุกขึ้นจากปลายเตียง เธอค่อยๆเดินไปหาฮวีอินที่นั่งอยู่ จากนั้นหยิบที่เป่าผมขึ้นมาก่อนจะเปิดมันแล้วหันไปทางเจ้านายของเธอ เหตุผลที่ยงซอนทำคืออะไรน่ะหรอ...



" อย่างน้อยให้ฉันได้ตอบแทนคุณบ้างนะคะ วันนี้คุณเดือดร้อนเพราะฉันมามากแล้ว " แค่ประโยคเดียวฮวีอินก็ไม่ต้องถามอะไรต่อไปอีก ปล่อยให้ยงซอนได้เป่าผมให้เธอตามที่ต้องการ



ระหว่างนั้นเงียบกริบ ไม่มีใครเปิดบทสนทนาอะไรมือเรียวของยงซอนสางผมสีบลอนด์ของฮวีอินเพื่อจะได้แห้งอย่างทั่วถึง ผมสีอ่อนที่เธอหลงไหลถ้าเป็นคนอื่นที่ทำผมคงเสียมากแน่ๆ ช่างต่างกับคนตรงหน้าของยงซอน ที่ผมกลับนิ่มสุขภาพดีอย่างไม่น่าเชื่อ



ฮวีอินที่นั่งเงียบก็ได้แต่มองตัวเองในกระจก ไม่รู้ว่าควรต้องทำตัวอย่างไร แต่ก็มีจังหวะบางจังหวะที่เธอปรายตามองขึ้นเพื่อดูเงาสะท้อนของคนที่เป่าผมให้เธอ ยงซอนดูอ่อนโยนยามที่จับผมสีทองของฮวีอิน มือเรียวค่อยๆสางอย่างไม่รีบร้อนราวกับว่ากลัวเธอนั้นจะเจ็บ ตอนที่ยงซอนคอยเป่าผมให้มันทำให้เจ้าของผมสีทองรู้สึกสบายกว่าไปร้านทำผมดังๆเสียอีก



ไม่นานผมของฮวีอินก็แห้ง โซลาร์ก็ปิดเครื่องเป่าผมเตรียมจะเก็บ แต่ว่าคนที่นั่งอยู่ตอนนี้รีบลุกขึ้นแล้วแย่งเครื่องเป่าผมนั้นมาถือไว้เสียเอง หลังจากนั้นก็เดินอ้อมไปด้านหลังของยงซอนก่อนจะจับอีกฝ่ายให้นั่งลงที่เก้าที่ด้านหน้าบ้าง


" คุณจะทำอะไรคะ " ยงซอนถามขึ้นอย่างสงสัย


" นั่งไปเถอะค่ะ เดี๋ยวก็รู้เอง " ฮวีอินไม่รอช้าเปิดเครื่องเป่าผมแล้วหันไปทางยงซอนเช่นกัน ในระหว่างที่ยงซอนเป่าผมให้เธอ เธอสังเกตเห็นผมยาวของยงซอนที่หยดน้ำไหลตลอดเวลา ขืนให้เธออยู่ในสภาพนี้ต่อไปคงจะแย่ มีหวังเป็นไข้หรือไม่สบายกันพอดี


ฮวีอินเองก็จับผมยาวของยงซอนอย่างเบามือเหมือนกับที่ก่อนหน้าที่ยงซอนทำให้เธอ ผมยาวสวย แค่ยืนอยู่ด้านหลังยังได้กลิ่นแชมพูหอมๆ มันแทบจะทำให้ฮวีอินไม่อยากให้ผมของอีกฝ่ายแห้งเลย


"เสร็จแล้วค่ะ " ฮวีอินปิดเครื่องเป่าผมก่อนจะเก็บมันให้เข้าที่ ไม่นานเธอก็พึ่งจะสังเกตว่าตอนนี้เป็นว่า 5โมงกว่าแล้วมันคงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าพวกเธอจะกลับไปที่บริษัท


ฮวีอินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหูขณะที่ยงซอนก็ยืนอยู่ข้างๆเช่นกัน


' คุณโชรง ' คำแรกที่ฮวีอินพูดขึ้น... นั่นมันชื่อเพื่อนสนิทเธอนี่นาแล้วทำไมต้องโทรหาโชรงในเวลานี้


' ฉันกับคุณยงซอนไม่เข้าบริษัทแล้วนะ พอดีพึ่งจะคุยงานเสร็จแล้วนี่ก็เย็นแล้วยังไงฝากคุณโชรงช่วยปิดห้องให้ฉันหน่อยนะคะ ' และประโยคหลังก็ทำให้เธอหายสงสัยได้สักที แต่ทำไมฮวีอินต้องโกหกด้วยว่าพึ่งคุยงานเสร็จ


" ฉันแค่ไม่อยากอธิบายยาวว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันเลยพูดไปแบบนั้นหวังว่าคุณคงเข้าใจนะคะ" ราวกับว่าฮวีอินได้ยินความคิดของยงซอน เธอตอบสิ่งที่ยงซอนสงสัยทั้งๆที่ยังไม่ได้เอ่ยปากถามด้วยซ้ำ


" คุณยงซอนแต่งตัวสิคะ " ฮวีอินพูดขึ้นขณะที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้เจ้าของห้องได้เปลี่ยนจากชุดคลุมอาบน้ำมาเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเหมือนกับที่เอาให้ยงซอนตอนแรก นี่ฮวีอินมีเสื้อแบบนี้กี่ตัวกันเนี่ยยงซอนได้แต่แอบสงสัย



" เดี๋ยวฉันใส่ตัวเก่าค่ะ ฉันไม่กล้าใส่ของคุณ " เหตุผลนั้นก็ทำให้ฮวีอินไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมต้องไม่กล้าใส่เสื้อผ้าของเธอด้วย



" ทำไมล่ะคะ ฉันซักสะอาดไม่เหม็นเหงื่อแม้แต่นิดเดียวค่ะคุณยงซอน แล้วตอนซักก็ใส่น้ำยาฆ่าเชื่อด้วย คุณยงซอนไม่ต้องกังวลนะคะ " ยงซอนแทบจะหลุดขำออกมา แต่เธอก็ต้องกลั้นไว้ ฮวีอินช่างน่ารักเหลือเกินยงซอนคิดในใจ


" มันแพงค่ะ ฉันกลัวทำมันพังฉันไม่มีปัญญาซื้อให้คุณหรอกนะคะ " ว่าแล้วยงซอนก็เตรียมเดินเข้าไปหยิบชุดเก่าในห้องน้ำ



" คุณจะใส่เองหรือต้องให้ฉันถอดชุดคลุมนั่นแล้วใส่เสื้อให้คุณคะ คุณยงซอน ? " ประโยคสั้นๆที่ได้ใจความของฮวีอินมันทำให้ยงซอนใจเต้นแรงอีกแล้ว ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ฮวีอินต้องทำให้เธอใจสั่นรัวๆ แต่คนที่พูดทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย >//<


สุดท้ายยงซอนก็ต้องรับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งนั้นมาใส่อยู่ดี ในเวลานี้พวกเธอดูเหมือนเป็นคู่รักกันไม่มีผิด แต่งตัวเหมือนกันขนาดนี้


ระหว่างทางกลับคอนโดยงซอนมันก็ไม่อ่อนโยนต่อใจเอาซะเลย ในเมื่อคนขับรถตัวเล็กที่นั่งข้างๆต้องขยับขาไปมา เหยียบคันเร่งบ้าง เหยียบเบรคบ้างจนทำให้ชายเสื้อร่นขึ้นมาเกินความจำเป็น อวดเรียวขาเล็กๆน่ารักนั้น ทั้งๆที่ยงซอนไม่ได้อยากจะมองแต่ขาที่ขาวเหมือนสำลีของฮวีอินมันสะดุดตาจนทำให้เธอต้องแอบเหลือบมองเป็นครั้งๆไป ไม่นานก็ถึงคอนโดของยงซอน เจ้าของรถจอดรถเทียบกับข้างถนนก่อนจะทันมาคุยกับอีกฝ่าย


" ถึงแล้วค่ะ " ฮวีอินหันหน้ามาทางยงซอนแล้วยิ้มกว้างให้ ให้ตายสิใจเต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว..


" ขอบคุณนะคะ " เป็นเหมือนทุกวันเธอจะกล่าวขอบคุณฮวีอิน ก่อนจะปลดเข็มขัดแล้วลงรถในที่สุด แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน ยงซอนที่เดินออกห่างจากรถประมาณสามก้าวต้องหันกลับมาตามเสียงเรียกของอีกคน


" พรุ่งนี้เจอกันนะคะ " ฮวีอินพูดพร้อมกับโบกมือลาเธอ ใบหน้าขาวตกแต่งด้วยรอยยิ้มบางๆ ในเมื่ออีกคนกล้าที่จะเรียกเธอ เธอเองก็ต้องกล้าที่จะโบกมือลากลับเหมือนกัน


" ขับรถดีๆนะคะ " คนในรถพยักหน้าหงึกเป็นเชิงบอกว่าโอเค ก่อนจะค่อยๆปิดกระจกรถแล้วเคลื่อนตัวออกไปในที่สุด



วันนี้เป็นอีกวันที่ยงซอนเสียพลังงานไปไม่รู้เท่าไหร่ ไหนจะแบกของหนักๆ แล้วยังต้องมาเจอ
ฮวีอินที่ขยันทำเรื่องให้เธอใจเต้นแรงได้ทุกที่ทุกเวลาอีก แต่อีกใจนึงยงซอนก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน เอาเป็นว่าการที่ได้แอบมองคุณฮวีอินแล้วได้เห็นกล้ามหน้าท้องนั้นมันก็คุ้มที่วันนี้เธอเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แค่คิดตอนนี้หน้าของยงซอนก็ร้อนเห่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้


"อย่างน้อยวันนี้เราก็สนิทกันมากขึ้นกว่าเดิมแล้วสินะ " ยงซอนพูดกับตัวเอง ก่อนที่จะเปิดประตูห้องเข้าไปพักผ่อนในที่สุด......​





____________________________________________

มาแล้วค่ะตอนที่สอง มันอาจจะไม่เขินมากแต่ตอนแต่งเราเขินสุดๆเลย 5555
หวังว่าเนื้อเรื่องจะถูกใจมูมู่บางคนที่เข้ามาอ่านนะคะ วันนี้แต่งตอนสองทั้งวันเลยค่ะ
เพื่อคนอ่านทุกคน อิอิ ยังไงถ้าชอบฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ อ่านแล้ว
รู้สึกดีใจและมีกำลังใจในการแต่งต่อมากๆ ขอบคุณนะคะ ไว้เจอกันตอนหน้า


สปอย * ตอนหน้าเจ๊ยงกับฮวีอินจะเริ่มเขินกันจริงๆจังๆกว่านี้แน่นอน * 

SHARE
Writer
tianxinyaoss
Writer , Reader
Twitter : @va_rissr I'm SONE and Moomoo 💘 My wheepup . Wheein dimple

Comments

aas_jk
2 years ago
ง่าาาา น้องฮวีนขยันทำพิยงใจสั่นจังเลยนะคะไม่ใช่แค่พิยงใจสั่น นุก็ด้วย😳
Reply
wiinni
2 years ago
อ่านอีกรอบก็ยังเขิน ยังรอตอนต่อไปอยู่นะคะ
Reply
Praewae
10 months ago
💖 ดีมากเลยค่ะ เราใจสั่นตามพี่ยงเลย ฮือออ💖😳🥺
Reply