น้ำตาคือของขวัญวันสิ้นปี
ร้องไห้อีกแล้วเหรอ...
ฉันถามตัวเองในใจระหว่างที่กำลังนั่งกอดแมวอยู่ตรงระเบียงบ้าน
น้ำตาฉันไหลเป็นเขื่อนแตก หยดแล้วหยดเล่า
บางหยดหล่นโดนหัวแมวจนมันถึงกับเงยหน้าขึ้นมามอง
แต่แปลก...ที่มันไม่ดิ้นหนี ยอมเป็นเด็กดีให้ฉันพักพิงอยู่ชั่วขณะ

วันนี้ฉันมีอาการปวดหัวจัดระหว่างเดินออกกำลังกายในตอนเย็น
คิดกับตัวเองเบ็ดเสร็จว่าน่าจะมาจากเรื่องความเครียดที่สะสมมาหลายวันบวกกับสภาพอากาศย่ำแย่ เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว จึงเลือกที่จะนอนพักผ่อนไปหนึ่งตื่นแล้วตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเกือบสี่ทุ่ม มานั่งซึมกะทือเหมือนคนป่วยจนกระทั่งบัดนี้

ความเครียดที่ว่า มีที่มาจากความอึดอัดใจ...
ฉันอึดอัดใจหลายอย่าง ทั้งเรื่องอนาคต ครอบครัว และความฝัน 
ความอึดอัดใจทำนองนี้อยู่กับฉันมานานหลายเดือน
เพียงแต่มันรุนแรงมากน้อยล้วนแตกต่างกันไปในแต่ละวัน

ฉันรู้สึกว่าสามสิ่งที่ฉันกังวลอยู่มันเกี่ยวเนื่องกันเป็นทอดๆ จนฉันตัดสินใจไม่ได้
หากฉันว่าฉันเลือกอนาคต ครอบครัวฉันก็คงมีความสุข แต่ความฝันฉันอาจจะโดนลอยแพ
หากฉันเลือกความฝัน ครอบครัวฉันอาจจะไม่สนับสนุนและไม่เห็นด้วย
ใช่แล้ว...ที่ฉันไม่มีความสุขอาจจะเป็นเพราะความฝันที่ฉันอยากทำ ไม่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวก็ได้
อ้าว...แล้วความฝันมันจะกลายเป็นอนาคตไม่ได้หรอกเหรอ ?
นี่แหละความคิดฉันก็จะวนลูปแบบนี้เรื่อยไป

เช้าพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่าจะคิดมากอยู่ไหม
อาจจะรุนแรงกว่านี้ หรือ อาจจะบางเบาลงกว่าเดิมก็ไม่แน่ใจ
ที่รู้ๆ คือ ไอ้เจ้าปัญหาโลกแตกแบบนี้คงอยู่ในใจฉันอีกนาน

เฮ้อ...รำคาญชีวิตตัวเองจัง
ทำอะไรไม่ได้นอกจากแอบนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว
เหมือนที่เพื่อนวัยมัธยมคนหนึ่งเคยว่าฉันเวลาสะอึกสะอื้นเสียใจเลย...
ร้องไห้อีกแล้วเหรอ



SHARE
Writer
Piekhai
Ordinary girl
รักแมวและสัญญาณอินเตอร์เน็ต . . .

Comments