ในวันที่คุณผิดหวัง
00.00
.
.
.
เกรดออกแล้วนะ
เกรดรายวิชาออกแล้ววววว
เชี่ยยยย กูได้สี่จุด
อิสัด เกรดตก
อ่ะ แดกปลาไปหนึ่งตัวเต็ม ๆ
เกรดเท่านี้ไทร์ป่ะวะ
.
.
.
ใช่
วันนี้เป็นวันเกรดออกของมหาวิทยาลัยแถวตีนดอนสุเทพแห่งหนึ่ง
ทันทีที่นาฬิกาบอกเวลา 00.00 เว็บก็ล่มทันที นักศึกษาพร้อมใจกันเข้าเว็บแล้วกดรีเฟรชรัว ๆ เพื่อรอลุ้นผลการเรียนของตัวเองโดยมิได้นัดหมาย

เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่แน่นอนว่า...เข้าไม่ได้จ้าาาา

แต่เอาเข้าจริง เราสามารถเดาได้อยู่แล้วว่าผลมันจะออกมาในรูปแบบไหน แต่ก็ยังอยากเห็นให้แน่ใจอยู่ดี

แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเอง ถึงแม้จะรู้อยู่แล้ว แต่มันก็ยังอดที่ผิดหวังไม่ได้

หน้าจอโทรศัพท์มือถือแสดงผลการเรียนในเทอมนี้ทั้งหมดหกตัวพร้อมเกรดเฉลี่ยเทอมนี้และเกรดเฉลี่ยรวม เรานั่งจ้องอยู่แบบนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วกดแคปหน้าจอส่งเข้าไปในไลน์แม่

อืม...มันรู้สึกแย่กว่าที่คิดนะ
พอลองมองย้อนกลับไปในเทอมที่ผ่านมา เทอมที่ไม่ชอบเหี้ยอะไรสักอย่างเลย ไม่ว่าจะวิชาที่ต้องเรียน หรืออาจารย์ผู้สอนบางท่าน มันก็ทำให้เห็นว่าเราทำได้ไม่ดีเท่าเทอมก่อน ๆ 


"เทอมนี้"
เป็นเทอมที่เหนื่อยยากลำบากสัด
เป็นเทอมที่ท้อแท้จนอยากดรอป แต่ไม่ยอมดรอปเพราะไม่อยากกลับมาเรียนวิชานี้อีกแล้วจ้าาาาา
เป็นเทอมที่อดหลับอดนอน ปั่นทั้งงานราษฎร์ (งานเดี่ยว) และงานหลวง (งานกลุ่ม)
เป็นเทอมที่ร้องไห้ไปพิมพ์งานไปอย่างสุดแทนจะรันทด
เป็นเทอมที่ทดสอบความศรัทธาในตัวเองและสิ่งที่เรียกว่าวันไนท์มิราเคิลในบางวิชาอย่างแท้จริง ไม่มีซุ่ม มีหลอกอะไรทั้งนั้น กูอ่านคืนเดียวจริง ๆ


พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นเทอมที่หนักที่สุดตั้งแต่เข้ามหาลัยมา

อ่ะ ก้มมองเกรดในโทรศัพท์อีกรอบ
นี่กูเรียนหนัก พยายามจนเลือดตาแทบกระเด็นเพื่อเกรดเท่านี้เรอะ!!!! ทำไมมันได้แค่นี้วะ คือแบบ ผิดหวังนิดส์นึง

แต่พอมาคิดอีกรอบ หลังจากไถแอพทุกอย่างที่มีเสร็จ

แต่เทอมนี้เราไม่มีอะไรที่ชอบที่ถนัดเลยไม่ใช่เหรอ...
เป็นเทอมที่ไม่มีแรงจูงใจในการทำอะไรเลยนอกจากคะแนนที่แปะไว้ในใบแนะนำกระบวนวิชา

อ่ะ ย้อนกลับไปอ่านข้างบนอีกรอบ
เออ ก็ทำไปตั้งเยอะแล้วนิ พยายามที่สุดแล้วอ่ะ 
บางวิชาไม่ชอบทั้งวิชา ทั้งอาจารย์ก็ยังอุตส่าห์ไปนั่งเรียนเรียนในห้องไหมก็เรียนแล้ว อันไหนจดไม่ทันก็ถามเพื่อน ยืมเพื่อน
บางวิชาทำไม่ได้ ไม่เข้าใจ ก็อุตส่าห์นั่งทำ นั่งอ่านจนดึกดื่น จนจะสิบโมงเช้ายังไม่ได้นอน 
เสาร์อาทิตย์อยู่บ้านที่ไหน ทำงานตลอด
งานก็ส่งครบหมดทุกอย่าง ไม่มีขาดสักอันเดียว

ณ ตอนนั้นเราก็เต็มที่ที่สุดเท่าที่เราจะทำได้แล้วรึเปล่าวะ
พอคิดได้แบบนี้ความรู้สึกแย่มันก็น้อยลงหน่อย
ถึงแม้มันจะไม่ดีเท่าเทอมก่อน ๆ แต่นี่คือทั้งหมดที่เรามีแล้ว ทั้งหมดเท่าที่เราจะทำได้ ซึ่งหลาย ๆ อย่างต้องใช้ทั้งพลังกายและพลังใจ และเราก็ขุดมันออกมาใช้จนแทบไม่มีเหลือ

มันสุดแล้วนะ
ได้ตั้งเท่านี้มันก็ดีกว่าที่แกเคยคิดเอาไว้ไม่ใช่เหรอ ถึงแกจะรู้สึกแย่ แต่แกทำเต็มที่แล้วนะ

คนเรามันพลาดบ้างคงไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่การที่เราอยู่กับสิ่งที่เราไม่ชอบมาตลอดทั้งเทอม แล้วทำได้แบบนี้ซึ่งมันดีกว่าที่คิดไว้ มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? จะหวังให้เท่าเดิมมันคงยาก แต่อย่างน้อยแกก็ผ่านมันมาแล้วนะ

เพราะฉะนั้น อย่าลืมขอบคุณตัวเอง

ขอบคุณที่ตั้งใจทำเต็มที่
ขอบคุณที่ไปเรียนแม้จะไม่ชอบ และโดนอาจารย์จิกกัดแทบทุกคาบ
ขอบคุณที่ขุดตัวเองขึ้นจากเตียงเพื่อไปนั่งเรียนในห้อง
ขอบคุณที่พยายามทำงาน อ่านหนังสือแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ หรือวันไนท์ไปบ้าง
ขอบคุณที่อ่านหนังสือไปสอบและไม่ดรอปไปก่อน
ขอบคุณที่ฝ่าฟันเทอมนี้มาได้
ขอบคุณที่ใจแม่งโคตรสู้

ขอบคุณที่เรียนรู้ที่จะอยู่อย่างเข้มแข็งในวันที่ผลลัพธ์ไม่เป็นไปดั่งใจหวัง
อย่าลืมความรู้สึกนี้
แล้วครั้งต่อไปที่ก้าวเดิน...
แกจะเดินได้อย่างมั่นคงกว่าเดิม :)

SHARE
Writer
Kansorn
Story Teller
แค่เรื่องเล่าผ่านมุมมองของคนธรรมดาๆคนหนึ่ง

Comments

Sunrisebefore
3 months ago
คุณเก่งแล้วนะ ตั้งใจต่อไปเน้อ
Reply
Kansorn
3 months ago
ขอบคุณมากนะ