แมว, เพื่อนรักตลอดกาล
ฉันเชื่อว่าใครหลายต่อหลายคนต้องเคยมอบสถานะให้ใครสักคนที่ตัวเองรู้สึกถูกชะตา ถูกใจ และคิดว่าฝ่ายนั้นมีนิสัยใจคอที่เข้าขากับตัวเรามากที่สุดว่า ‘เพื่อนรัก’  

ฉันขอแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนรักของฉัน...
‘แมว’  

เพื่อนรักสี่ขาหน้าขนมีดวงตาด้านในเรียวรีในเวลากลางวัน แต่กลมโตมีมิติในเวลากลางคืน มีใบหูทรงสามเหลี่ยม หนวดแข็งที่เป็นเอกลักษณ์ และหางยาวดุ๊กดิ๊กมีชีวิตชีวา

ซึ่งฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มอบความรักให้แมวอย่างมหาศาล
บางครั้งก็เรียกได้ว่าเสพติดมันไปแล้วก็ได้ เพราะหากมันหายหน้าไปสักวันหนึ่ง ตัวฉันเองคงไม่พ้นคนมีอาการกระวนกระวายใจ ชะเง้อมองก็แล้ว เรียกหาก็แล้ว แต่ไร้สัญญาณตอบรับ

พอกลับมันกลับมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ฉันก็ตะโกนเรียกชื่อมันด้วยน้ำเสียงเริงรื่น วิ่งไปอุ้มมันขึ้นมาโอบกอดราวกับคู่รักที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี แล้วบ่นว่ามันอย่างไม่จริงจังที่ชอบทำให้เป็นห่วง 
ส่วนมันก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ผสมอาการมึนงงว่ามนุษย์กำลังทำท่าทางอะไรของมัน...

เย็นชาขนาดนี้แต่ยังรักหัวปักหัวปำ
เหตุผลน่ะหรือ...

เพราะฉันชื่นชอบความเรื่อยเปื่อยและการไม่ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งใดของมัน 
สิ่งที่พวกมันคิดมากที่สุดก็น่าจะเป็นแค่เรื่องการสรรหาที่นอนกลางวันโดยไม่มีสิ่งใดมารบกวนและวันที่ฉันไม่ยอมให้อาหารมันตรงเวลา
นอกนั้นมันก็ดำรงชีพด้วยวิถีชีวิตที่ไร้แก่นสาร ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ใดๆที่ตายตัว
ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย คล้ายกับมันสามารถปลอบใจฉันได้ว่า...

เฮ้ย ! นี่มันชีวิตเธอนะ ทำตามใจตัวเองบ้างเถอะ... 
 
นอกจากนี้มันยังมีนิสัยคล้ายกับฉันตรงที่รักความเงียบสงบมากกว่าการเข้าไปอยู่ในสังคมแห่งความวุ่นวาย

แต่โชคร้ายเหลือเกินที่ฉันเป็นมนุษย์...

ดังนั้นหากวันไหนที่ฉันรู้สึกเหนื่อยใจจากการเป็นมนุษย์ ฉันจะเดินไปนัวเนียกับแมว จนมันตอบกลับมาว่าเมี้ยว ฉันก็จะเอาไปตีความอย่างเพ้อเจ้อว่ามันกำลังปลอบใจฉันอยู่

หรือบางที ฉันจะกอดแล้วบ่นเป็นหมีกินผึ้งให้มันฟัง 
ซึ่งมันก็น่ารักตรงที่ มันไม่เคยบอกฉันสักครั้งว่า นี่ ! สิ่งที่เธอคิดมันผิดนะ...

แล้วแบบนี้จะไม่ให้รักให้หลงได้ยังไงกัน... 

ทุกวันนี้ฉันตอบแทนเพื่อนรักของฉันด้วยการให้อาหารแบบรีฟิลเท่าที่มันต้องการและเกาคางหวังให้มันมีความสุข ส่วนมันเองก็คงไม่รู้ตัวว่าได้สร้างความสุขให้ฉันเหมือนกัน

ชีวิตนี้มีไม่กี่อย่างที่เยียวยาฉันจากความเศร้าได้
และหนึ่งในไม่กี่อย่างนั้นก็มี ‘แมว’ เป็นองค์ประกอบ
 
ฉันขออนุญาตสื่อสารถึงเพื่อนรักในย่อหน้าสุดท้ายนี้...

"ถึงพวกแกจะทำท่าให้ความสำคัญกับฉันอยู่ตอนเดียว คือตอนที่ฉันเขย่ากล่องใส่อาหารเม็ด เพื่อส่งสัญญาณเรียกพวกแกมากินข้าว 
แต่ยังไง...ฉันก็มีความสุขมากนะที่มีพวกแกอยู่ในชีวิตและมันคงจะน่าเศร้าอย่างมากหากต้องมีวันนึงที่พวกเราต้องแยกจากกัน"


ขอบคุณมากนะที่ยังอยู่ด้วยกัน
ขอบคุณจริงๆนะ, เพื่อนรัก 
SHARE
Writer
Piekhai
Ordinary girl
รักแมวและสัญญาณอินเตอร์เน็ต . . .

Comments