เหงาทำไม ทำไมไม่มองในสิ่งที่มี
การดูหนังคนเดียว การออกไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ใช่สงคราม ฉะนั้นอย่ากลัวตาย   "มีใครไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียวบ้างยกมือขึ้น" คนส่วนมากคงจะยกมือให้กับคำถามนี้ หลายคนมีความรู้สึกกลัวที่จะต้องไปไหนมาไหนคนเดียว ดูหนังคนเดียว ช็อปปิ้งคนเดียว โดยให้เหตุผลที่ว่าอายบ้าง ดูแปลกๆบ้าง จริงๆแล้วมนุษย์ไม่ได้กลัวอย่างนั้นหรอก มนุษย์กลัว "เหงา" มากกว่า ยกตัวอย่างเช่น การไปดูหนังคนเดียว เข้าใจว่าบรรยากาศโรงหนังมันก็น่าเหงาอยู่หรอกนะถ้าไปคนเดียว เห็นคนนู้นคนนั้นเขามากับแฟน แต่เรามาคนเดียว หนีไม่พ้นต้องเหงา ตอนดูหนังเขาเอาหัวพิงกัน กระหนุงกระหนิง การดูหนังของเขาทั้งสองคนคงจะมีความสุขที่สุดในโลกเลยสินะ เห็นแล้วนอกจากจะอิจฉาแล้ว ยัง "สงสารตัวเอง" อีกต่างหาก ถ้าเราคิดแบบนี้เราจะดูหนังไม่สนุก ยิ่งหลายๆครั้งเราจะเบื่อการดูหนังคนเดียว แต่นั่นมันก็แค่ความรู้สึกที่เรารู้สึก ถ้าเรามาเปลี่ยนความรู้สึกกันใหม่เราก็สามารถเข้าโรงหนังคนเดียวได้สบายๆแล้ว
   "...การดูหนังคนเดียว หรือการทำอะไรด้วยตัวคนเดียว ไม่ใช่การไปทำสงครามฉะนั้นอย่ากลัวตาย..."
   จำไว้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรเลวร้ายขนาดนั้นหรอก คิดไว้ว่าดีแค่ไหนแล้วที่เรายังมีความรู้สึกรู้สา มีชีวิตจิตใจ คิดดีๆการไปดูหนังคนเดียวไม่กี่ยวกับใครมันก็ดีนี่นะ จะนั่งจะนอน จะกินป็อบคอร์น หรือจะดื่มน้ำอัดลม จะนั่งแคะขี้มูกก็ไม่ต้องเกรงใจใคร ไม่ต้องไปรักษาภาพพจน์เพื่อให้คู่ของเราชมหรือคิดว่าเขาจะอายใคร คือเราสามารถปล่อยตัวตามสบายในแบบที่เราเป็น มันคือวันพักผ่อนของเรา ทำชีวิตให้มีความสุข
   มองโลกใบนี้ให้สวยงามเข้าไว้ อย่าให้ความรู้สึกที่เรากลัวมาเบียดบังความสุข หรือสิ่งสวยงามที่เราสามารถหาได้ด้วยตัวเราเองเลย จะทำอะไรก็หัดทำคนเดียวให้บ่อยๆ เหงานิดเหงาหน่อยก็จริงแต่มันก็ไม่ถึงตาย หนังที่เราดูก็ยังเนื้อเรื่องแบบเดิม ถุงช็อปปิ้งก็คงไม่หนังเกินที่เราจะถือเองไม่ไหว คราวนี้ถ้าจะดูหนัง ช็อปปิ้ง หรือทำอะไรก็ไม่ต้องกลัวเหงา มั่นใจ แล้วออกจากบ้านไปหาประสบการณ์ในหลายๆแง่มุมเถิด เพราะชีวิตคือการออกเดินทางไปข้างหน้าเหมือนปฏิทิน อย่าย้ำวนเหมือนนาฬิกา แล้วการออกเดินทางก็คือการเรียนรู้รูปแบบหนึ่งที่ดีเหมือนกัน
   เนื้อหาส่วนนี้จากประสบการณ์การดูหนังคนเดียวของผู้เขียนถึงหลายครั้งหลายครา ทุกๆครั้งมันอาจจะมีเหงาบ้าง แต่มันก็ดีไปในอีกแบบหนึ่ง หลานคนที่ยังไม่กล้าหรือยังไม่เคยได้ลองก็ลองดู มันไม่แปลกหรอก อย่างน้อยก็มีผมคนหนึ่งละที่ทำเป็นประจำทประสบการณ์การดูหนังครั้งล่าสุดของผู้เขียนช่างน่ามหัศจรรย์นัก โรงหนังทั้งโรงนั่งดูอยู่ 2 คน (ตัวผู้เขียนเองกับใครก็ไม่รู้...ไม่รู้จัก) มันให้ความรู้สึกว่านี่เราซื้อโรงหนังทั้งโรงไว้ดูกัน 2 คนหรือเนี่ย
#ชีวิตมีความหมายด้วยการเดินทาง
30 มกราคม พ.ศ.2560
SHARE
Writer
Forgetmenothy
Novel Food Travel
U R my sunshine

Comments