ความฝันสีจาง

วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันต้องกลับมานั่งเซื่องซึมอยู่กับความคิดของตัวเองเป็นครั้งที่ร้อย...
ฉันบอกกับตัวเองว่าฉันมีความฝัน...

ใช่ ,ฉันมีความฝัน...และฉันกำลังลงมือทำ เพียงแต่มีข้อจำกัดบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างไม่เห็นด้วยกับทางเลือกที่เดิน

คำพูดที่บั่นกำลังใจ ภาระหน้าที่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำให้ความฝันของฉันมันเริ่มจะเลืองลางลงอีกครั้ง

ตอนเด็กๆ ฉันมักโดนกดดันด้วยสิ่งแวดล้อมรอบข้าง
ถูกสบประมาท ได้รับคำดูถูก และการคาดหวังจากใครต่อใคร 
ฉันเจ้าน้ำตาและอ่อนแอจนทำให้รู้สึกรังเกียจตัวเองที่มีนิสัยแบบนี้
หนักไปกว่านั้นเมื่อตัวเองเอาความไม่สบายใจไปปรึกษาใครก็ยังรู้สึกว่า 
ไม่มีใครเข้าใจฉันเลย... 


จนโตขึ้นมาฉันกลับกลายเป็นคนขี้กังวล คิดมาก รักความเป็นอิสระ และเกลียดการเปรียบเทียบทุกประเภท

ฉันไม่นิยมการระบายความรู้สึกภายในใจให้ใครพร่ำเพรื่อเพราะกลัวจะโดนตีกลับทางความรู้สึกเหมือนในอดีต จึงเลือกที่จะขีดเขียนสิ่งที่นึกคิดผ่านตัวอักษรลงบนหน้ากระดาษ

บางวันเขียนด้วยความเฉยชา 
บางวันเขียนมันด้วยอารมณ์หมองใจพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นของแถม

ให้ตายเถอะ นี่ฉันมีนิสัยเศร้าเกินไปรึเปล่านะ ? 


เหนื่อยจัง...แต่นี้คือชีวิตที่ต้องเจอใช่ไหม
ต้องอดทนให้ได้ใช่ไหม
ต้องประสบความสำเร็จในทางที่ใครๆเห็นว่าดีใช่ไหม
ถึงจะสมกับความคาดหวังที่ใครต่อใครมีต่อฉัน
คิดๆไปก็อยากมีวันนั้นจังเลย... 

วันที่ขวนขวายเดินตามฝันของตัวเองโดยที่ไม่ต้องสนใจความคิดของใครสักคน
SHARE
Writer
Piekhai
Ordinary girl
รักแมวและสัญญาณอินเตอร์เน็ต . . .

Comments