บ่นหลังพวงมาลัย
 
วันนี้ ขับรถผ่านมาตอนเช้า เส้นทางจากบ้านไปทำงานของผมแม้จะไม่ไกลมากนัก แต่ก็วิ่งผ่านย่านชุมชนหลายแห่ง จึงสัญจรผ่านหลายโรงเรียน ได้เห็น ชีวิต ผู้คนซึ่งผิดแผกไปจากเดิม ทั้ง บนท้องถนน และร้านรวงสองข้างทางที่เห็นว่ามีอาหารเช้าหลายเชื้อชาติ อาทิ แซนวิส โจ๊ก ข้าวเหนียวย่าง กล้วยแขก น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ อุปกรณ์การเรียน กระเป๋า เป้ถุงผ้า สีสันสดใส ร้านขายของจิปาถะ ความคึกคักออกมาทักทายแดดอ่อนยามเปิดเทอม โลมไล้ถนนซึ่งเต็มไปด้วย ยวดยาน และผู้คนหลากหลายวัย หลากหลายอาชีพ

ผมทอดสายตาไปเรื่อยๆ ด้วยทำความเร็วไม่ได้ ข้างหน้ามีรถจักรยานยนต์พ่วงข้าง ที่มีเด็กน้อยสองคนนั่งไปโรงเรียน มียาย หรือ ป้า อายุ ราวๆ 40 กว่า ขับมาส่ง ยายท่าทางหงุดหงิดกับสารพัดสิ่งที่ล้อมรอบกายแกอยู่ ส่วนเด็กน้อยสองคนกำลังเห่อชุดนักเรียนใหม่ นั่งตัวตรงเด๊ะกลัวชุดนักเรียนใหม่จะเลอะแผงเหล็กกั้นกันตก ข้างๆ กันมีรถสองแถวแน่นไปด้วยนักเรียน ปะปนมา มากสุดเป็นรถมอเตอร์ไซด์สุดฮิตของยุดนี้ ฟิโน่ ไมโอ สกู๊ดเตอร์ยี่ปุ่นพันธ์แรง แต่เจ้าของรถที่ซ้อนสามนั้น เป็นนักเรียนพาณิชย์ รึ อาชีวะผู้หญิง เสมือนพวกเธอขับรถมาไกลจากเกาะฮอกไกโด ด้วยเสื้อผ้าแพรพรรณ และสีสรรที่ผิดแผกไปจากเด็กพานิชย์ สมัยที่ผมเคยไปตะแง้ว ยืนแซวอยู่มากนัก ถุงเท้ายาว กระโปรงลายสก๊อตสั้น หน้าเมคอัพมาขาวโพลน ทาปากแดงเหมือนผีปอบ ผมมองพวกเธออย่างฉงนและแอบถอนใจ



ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ดูจะเป็นอาหารเช้ายอดฮิต เพราะ ควันที่พวยพุ่งขึ้นมาตลอดเวลาและ หน้าร้านเผงเล็กๆ ออไปด้วยลูกค้า หลายหลายวัย กินง่าย อิ่มท้อง ราคาจับต้องได้ ผมแอบได้กลิ่นในจางๆ อุตส่าต์ลอดเข้ามายั่วน้ำลายถึงในรถจนได้ มองหาที่จอดได้คงคอยซื้อไม่ไหว ถัดมาอีกตึกเป็นร้านสะดวกซื้อ เจ้าใหญ่ขาประจำก็เป็น 7/11 คู่แข่งที่เหมาะสมในเวลานี้ก็เป็นโลตัสเอ๊กเพรส ที่เปิดกันถี่ ต้อนรับคนไทยหัวใจสะดวกจ่ายเงินกันเต็มที่ เด็กนักเรียนสมัยนี้แทบไม่มีใครเข้าร้านโชว์ห่วยกันแล้ว ยกเว้นวันไหว้ครู เพราะอาโก น้าป้าที่ร้านค้า พอรู้จัก หญ้าแพรก ดอกมะเขือ ดอกเข็ม ธูปเทียนแพร องค์ความรู้พรรณนี้ พี่ๆที่ร้าน 7/11 แนะนำไม่ได้ เพราะไม่ได้ผ่านการฝึกอบรมมาที่จะเอาแต่ได้ นอกจากจาถามลูกค้าว่า จะรับ ขนมจีบ ซาลาเปา เพิ่มบ้างไหม

เขียนจวนจบแต่ไม่ได้ตั้งชื่อเรื่อง ตาแก่ขี้บ่น ดูน่าสนใจดี แต่ไม่เอา เพราะยังไม่ขนาดนั้น แก่กลางๆ ก็จำกัดความไม่ได้ว่าเรียกอะไรจะเหมาะสม ขอข้ามไปก่อน วันนี้ โลกเปลี่ยนไป สังคมเปลี่ยนไป บางอย่าง อย่างไทย ยังอยู่ ผมหวังว่า สังคมไทยจะกล่อมกลม กลมกลืน สิ่งใหม่ๆที่จะเข้ามาได้ดี ท่ามกลางความหลากหลายในทุกๆมิติ ขอสามคำเด็กน้อย เป็นมิตร มีน้ำใจ และมีสำนึกต่อส่วนรวม นะครับ


SHARE
Written in this book
บทความร้อยแปดพันเก้า
โลกใบเดียวกัน ผ่านสายตามนุษย์ขี้สงสัยคู่หนึ่ง ไม่ใช่ How To เพราะคนเขียนเองก็แทบไม่รู้อะไรเลย
Writer
rangrotfly
writer
ถ้าชีวิตคือการเดินทางที่ล้วนพบเจอทางแยกมากมาย เรียนรู้ไม่มีจบสิ้น มุ่งหมายเพื่อส่งมอบความสำเร็จ และสิ่งดีงามอันเป็นอาภรณ์แก่ตนและสรรพสิ่งรอบกายแล้วไซร้ ทางลัดที่ท่องไปในที่ไม่เคยไป ที่ไม่เคยรู้ ที่ไม่เคยเห็น ผ่านข้อความและภาพสื่อความหมายหลายหลาก หนังสือจึงเป็นกัลยาณมิตร ที่ล้ำค่าหาใดเปรียบได้ แม้ในระหว่างบรรทัดที่ว่างเปล่าตัวอักษรให้รำลึกถึง และถ้าการรู้หนังสือเป็นการเปิดประตูสักบานเพื่อไปสู่ความปรารถนาสูงสุดของมนุษย์ได้ การอ่านก็เป็นสะพานให้มนุษย์ก้าวข้ามหุบเขาของความมืดบอด นอกจากการสื่อสารไปมาที่โป้ปด ความรู้ ความเข้าใจ ไตร่ตรอง รวมถึงการเชื่อมโยงสัมพันธ์ จึงเป็นความสุขและสว่างพิสุทธิ์ตรงหน้า ที่ส่องผ่าน รอด ลาดหลุม มุมอับ อันซับซ้อนของความเขลา ให้กระจ่างด้วยเหตุผลและความสุขในสุดท้าย

Comments