ระยะห่าง ที่ไม่เคยพอดี
ผม คนที่พยายามหนีจากดวงดาวที่ผมชอบมากที่สุด
ผม คนที่แหงนไปมองดาวทุกครั้งเวลามันส่องประกาย
ผม คนที่แพ้ตลอดเวลาตกเป็นทาสของความคิดถึง
ผม คนที่อ่อนแอแต่อยากให้ดาวของผม นั้นเข้มแข็งกว่าใคร



ผมเลิกกับเขามาครึ่งปีแล้วครับ มีคนเข้ามาหาผมมากหน้าหลายตา ผมเปิดใจทุกครั้งเวลามีคนมาคุยด้วย  แต่ผมก็คิดถึงเขาทุกครั้ง เวลาที่ผมอยู่กับตัวเองมากๆ ต่อให้ผมคุยเยอะแค่ไหน แค่เขาบอกจะกลับมา ผมก็ยอมทิ้งทุกอย่าง เพื่อไปหาเธอแหล่ะ

ผมยังคุยกับเธออยู่ครับ เพียงเพราะเธอขอให้อยู่  ผมคิดถึงเธอตลอดเวลาที่คุยกับเธอ อยู่กับเธอทุกครั้ง ทำตัวเป็นไอขี้แพ้น่าสงสาร ให้เธอรำคาญก็ยังดี แต่สนใจกันสักนิดได้มั้ย 

ตอนเลิกกันเธอมีแฟคนนึงครับ แต่เธอพึ่งเลิกกับแฟนของเธอไป ผมยอมรับมาดีใจมากๆ แต่ผมเห็นเธอร้องไห้ ผมก็หงอยไปเลยทันทีเหมือนกัน ทำไมต้องมาดีใจเวลาเธอเสียใจด้วย ผมนี่ เห็นแก่ตัวที่สุด

:มึง แย่ว่ะ เค้ายังคุยกับกูเหมือนเดิมแต่สถานะคือเพื่อน เหี้ยว่ะ 

:คุ้นๆเนาะ

นั่นคือคำตอบของผม แทนที่ผมจะปลอบใจแต่ผมดันพูดคำที่ห่วยแตกออกมา หลังจากนั้น เราก็คุยกันน้อยลง ทั้งๆที่แต่ก่อนก็คุยกันน้อยอยู่แล้ว

ผ่านมาสองเดือนผมเริ่มปรับตัว และอยู่กับตัวเองมากๆ ผมไม่ได้คุยกับเธอแล้ว แต่ยังมีติดต่อกันบ้าง แต่บทสนทนาของผมกับเธอก็มีแต่ คนที่เธอพึ่งเลิกไป 

ผมร้องไห้ทุกครั้งเวลาเค้าบอกว่าคิดถึงคนนั้นแค่ไหน ผมทำได้แค่ปลอบใจ และหวังว่าเธอจะดีขึ้น และเข้มแข็งขึ้นกว่านี้ ให้ได้สักวัน


SHARE
Writer
nmemox
Loser
ลองจิจูดที่ต่างกัน 1 องศา คือเวลาต่างกัน 4 นาที

Comments