สะดุด
1.
"แผลเป็นใหญ่เชียว"
"อือ โคตรเจ็บเลยอันเนี่ย"
"ไม่หาอะไรปิดหน่อยหรอ"
"ไม่อ่ะ เท่ดี
คนแม่งจะได้รู้ว่าเราเจ็บด้วย
จะได้ไม่ต้องไปสะดุดที่เดียวกับเรา"

"ไม่เห็นจะเท่เลย
อีกอย่างสะดุดที่เดียวกันก็ไม่ได้จะมีแผลเป็นเสมอไปนี่"



2.
"อ่ะ ซื้อมาให้"
"อะไร"
"ยาทาแผลเป็น"
"ไม่เอาอ่ะ"
"เอ่า ทำไมล่ะ"
"ก็บอกแล้วว่าไม่ได้อยากหาย"

"ก็เห็นบอกคนอื่นนี่ว่าอยากหาย"
"ก็นั่นมันคนอื่นไง"



3.
"เราเริ่มทายาแผลเป็นแล้วนะ
วันก่อนโดนกระแทกไปอีกที เจ็บชิบหาย
เลยอยากหายแล้ว"
"ไม่คิดว่ามันก็เท่ดีแล้วหรอ"
"ก็ยังคิดอยู่นะ
แต่ทนเจ็บอีกไม่ไหวแล้วหว่ะ"
"เออคิดได้ซะทีนะเรา
เราว่ามันก็จางลงเยอะล่ะนะ"
"เราก็ว่าอย่างงั้นแหละ"


"แล้วพร้อมสำหรับรอยใหม่รึยังล่ะ"
"หูย น่าจะเลิกซุ่มซามขึ้นนิดนึงล่ะมั้ง"
"แต่เราว่าไม่"
"จริงๆนะเว้ย อย่างน้อยก็ไม่สะดุดตรงที่เดิมที่เคยสะดุดแน่ๆ

ถ้าได้ผ่านไปอีกอ่ะนะ"

"แต่ก็ต้องไปอีกหลายที่นี่นะ
ยังมีของอีกตั้งหลายอย่างนะที่รอให้ไปสะดุด"

"เราก็สะดุดขาตัวเองตลอดนั่นแหละ"


4.
"เราเพิ่งรู้หว่ะ
ว่าแผลเนี่ยแม่งไม่มีทางหาย"

"ทำไมอ่ะ"
"ไปหาหมอมา"
"แล้วเชื่อหมอหรอ"
"อือ"

"แล้วจะทำไงต่อ"
"เราแค่ไม่รู้จะทายาต่อไปทำไม
ในเมื่อมันไม่มีทางหาย"


"ก็อย่างน้อยมันก็จางลงป่าวหว่ะ
อาจจะจางจนแกลืมว่ามีมันอยู่ด้วยซำ้"

"ไม่อ่ะ เราไม่มีทางลืมแน่ๆ แผลใหญ่ขนาดเนี่ย"

"ถ้าลืมไม่ได้ แกก็ต้องยอมรับให้ได้
ใช้ชีวิตแบบมีแผลนี่
ทายาต่อ อย่างน้อย
ตอนโดนกระแทกอีกจะได้เจ็บน้อยลง"

"เรายอมรับไม่ได้"


"กลับไปคิดว่ามันเท่จะดีกว่ามั้ยเนี่ย
ถ้าจะเป็นแบบเนี่ย"
"กลับไปคิดแบบนั้นไม่ได้แล้วด้วย"



"แล้วจะทำยังไง"



"ไม่รู้"



"อือ
ไม่เป็นไรนะ
เดี๋ยวก็รู้"
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
gradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments