[ mamamoo ] Caress you ( wheein x solar ) Chap 1



" your dimple make me.... "


วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่คิมยงซอนต้องตื่นไปทำงาน แต่มันก็พิเศษหน่อยที่วันนี้เธอแต่งตัวสวยเพื่อรอต้อนรับบุคคลสำคัญของบริษัท... ' จอง ฮวีอิน ' อันที่จริงตั้งแต่ทำงานที่นี่มา 3ปีก็ยังไม่เคยเห็นเจ้าของชื่อหรอก แต่ก็พอรู้มาบ้างว่าเป็นลูกสาวของท่านประธานที่ไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่จบมัธยมที่เกาหลี



เมื่อถึงบริษัทยงซอนรีบเอาสัมภาระไปวางที่โต๊ะให้เรียบร้อย ก่อนจะวิ่งเหยาะๆออกไปยืนเรียงแถวที่หน้าแผนกทำงานของเธอ เพราะตอนนี้ก็ใกล้เวลาที่คนๆนั้นจะมาแล้วด้วยสิ เธอยืนตรงผสานมือสองข้างไว้ด้านหน้าลำตัว ภายในใจก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจะต้องรู้สึกตื่นเต้นและรอคอย จนทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมา ทั้งๆที่เราไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ ไม่นานท่านประธานก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ค่อยจะเหมือนผู้หญิงนัก...​


" สวัสดีค่ะ จองฮวีอินค่ะ ขอฝากตัวด้วยนะคะ " ทันทีที่บุคคนที่เราต่างรอต้อนรับพูดจบ พี่ๆในแผนกก็ต่างปรบมือต้อนรับอย่างอบอุ่นรวมถึงฉันก็ด้วย ถึงแม้ในใจอาจจะไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ก็เถอะ


" ไม่เห็นเหมือนที่คิดเลย " เธอพึมพัมกับตัวเอง ก่อนที่เพื่อนร่วมงานด้านข้างต้องถามออกมาอย่างแปลกใจ


" เธอพูดกับใครอ่ะยงซอน ? " โชรงถามขึ้นเมื่อเห็นเธอดูเหม่อลอยและแปลกไป


" อ๋อเปล่า.. เมื่อคืนฉันนอนดึกไปหน่อย เลยรู้สึกไม่ค่อยสดชื่นอ่ะ "


" งั้นก็หาอะไรดื่มซะนะจะได้สดชื่น เดี๋ยวฉันขอตัวไปตรวจดูโต๊ะทำงานคุณฮวีอินก่อนว่าเรียบร้อยดีรึยัง เผื่อมีอะไรไม่พร้อมฉันจะได้เตรียมทัน " ยงซอนไม่ทันได้ตอบโชรงก็โบกมือลาแล้วรีบเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานหัวหน้าแผนก อันที่จริงหน้าที่ที่โชรงอาสาไปทำนั้นมันเป็นหน้าที่ของคิมยงซอนต่างหาก แต่เธอเป็นคนไม่ค่อยรอบคอบมากเท่าไหร่จึงทำให้เพื่อนของเธอต้องอาสาไปตรวจดูอีกรอบเพื่อความแน่ใจ


ความจริงที่เธอเหม่อลอยเป็นเพราะคนที่มาใหม่ต่างหาก จองฮวีอินที่ยงซอนคิดไว้ น่าจะต้องเป็นผู้หญิงที่น่ารัก มีลุคแบบคุณหนู ไม่ก็ดูบอบบางหรือลุคคุณหนูขี้วีนไปเลย แต่เปล่าสิ่งที่ยงซอนได้เจอคือ จองฮวีอินที่ดูท่าทางกระฉับกระเฉงพร้อมจะลงมือทำงาน.. ผมสั้นสีบลอนด์ที่ทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์น่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก ไหนจะสไตล์การแต่งตัวที่เกือบจะเหมือนผู้ชายแบบนั้นอีก แต่ภาพรวมของจองฮวีอินมันออกมาสวยอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเธอเป็นผู้ชายคงต้องชอบคนแบบฮวีอินเข้าสักวัน...


เธอเดินเข้ามาในห้องทำงานห้องใหญ่สุดที่อยู่ในแผนกของเธออีกที แล้วก็เจอกับท่านประธานใหญ่ที่กำลังจะเดินออกไปกับลูกน้องของท่านที่เดินตามหลังอีก 2-3 คน


" ยงซอนยังไงฉันฝากลูกสาวฉันด้วยนะ ถ้าเธอไม่สนใจงาน เอาแต่นั่งเฉยๆเธอสามารถต่อสายตรงมาหาฉันได้เลย ฉันจะมาจัดการเอง" ท่านประธานพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไป ยงซอนก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับคำสั่งของท่านไปเท่านั้น


ทันทีที่เดินถึงโต๊ะทำงานก็พบกับผู้หญิงตัวเล็กๆผมสีบลอนด์ทอง กำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและหันหน้ามองวิวในยามเช้า ในขณะที่เธอยืนเหม่อมองฮวีอินจากด้านหลัง ไม่นานเจ้าของแผ่นหลังนั้นก็หันกลับมา พร้อมกับเจอเธอในสภาพที่ดูไม่ปกติอย่างบอกไม่ถูก


" เอ่อ....​สวัสดีค่ะ ฉันคิม ยงซอนค่ะ" ยงซอนแนะนำตัวแบบสั้นๆ แถมตะกุกตะกัก เป็นเพราะความประหม่าเมื่อได้สบตากับอีกคน แถมยังอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ไม่มีเพื่อนที่เธอสนิทซะด้วยสิ



" สวัสดีค่ะจองฮวีอินค่ะ เรียกว่าฮวีอินก็ได้นะคะ " ฮวีอินพูดเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานใหญ่กลางห้องแบบไม่รอให้ยงซอนได้เปิดปากสนทนาอะไรเพิ่มเติม



ตอนนี้เป็นยงซอนบ้างที่ค่อยๆเดินมานั่งที่โต๊ะ สาบานว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอทำงานที่เธอรักแบบไม่ค่อยมีความสุขมากนัก เพราะเอาแต่จดจ้องเอกสารตลอดเวลา ไหนจะมือข้างนึงที่จับปากกา อีกข้างที่คอยเลื่อนตรวจข้อมูลทางคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ร่างกายเธอล้าไปหมด หลังที่ตอนนี้ยืดตรงอยู่เพราะไม่กล้าแม้แต่จะนั่งหลังค่อมก็เริ่มจะปวดขึ้นมาเสียดื้อๆ



" ทำตัวสบายๆเถอะค่ะ " เป็นเสียงของคนกลางห้องที่ดังขึ้น นั่นทำให้เธอหลุดจากภวังค์ทั้งหมดที่ทำมากว่าครึ่งวัน



" คะ ? คุยกับฉันหรอคะ " ยงซอนหันซ้ายหันขวามองดูเพื่อความแน่ใจ เพราะตนเอาสมาธิและสติที่มีให้งานตรงหน้าไปหมด จนไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบข้างมากเท่าไหร่


" ค่ะ " ฮวีอินพูดจบแล้วก็ก้มหน้าจับปากกาทำงานต่อ คนอะไรเก๊กได้ตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้ ยงซอนยังไม่เห็นท่าทีเหนื่อยของเธอแม้แต่น้อยเลย เอ่อแล้วยังไง...​ตอบเธอเพียงแค่คำเดียว บอกเธอให้ทำตัวสบายๆ แล้วเธอสามารถทำตามได้เลยไหม แต่ก็ช่างเถอะเพราะคนอย่างคิมยงซอนไม่กล้าพอหรอก เธอเอาแต่นั่งหลังตรง จ้องเอกสารต่อไป


ไม่นานคนที่ทำให้เธอเกร็งมาทั้งวันก็เดินออกไปนอกห้องทำงานโดยที่ไม่ได้บอกอะไรเธอ ทันทีที่เท้าของฮวีอินก้าวออกไปคิมยงซอนก็วางทุกอย่างลง และเอนตัวไปพิงเก้าอี้แบบเต็มแรง


" เฮ้ออ...เกือบหลังหักตาย " คิมยงซอนนั่งมองหลอดไฟบนเพดานไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ภาพตัด



ฮวีอินเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน มือทั้งสองข้างกำลังถือแก้วกาแฟมาด้วย แต่ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานก็ต้องพบกับความเงียบสนิท คนที่นั่งหลังตรงเฝ้าเธอมาทั้งวันได้สลบไปแล้ว เวลาบ่ายแบบนี้เป็นธรรมดาที่แสงแดดจะพากันฟาดเข้ามาในห้องกระจก


ฮวีอินเห็นแบบนั้นเลยค่อยๆบรรจงวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะของคิมยงซอน ก่อนจะไปกดสวิตซ์ปิดม่านบริเวณรอบห้อง เท่ากับว่าตอนนี้ก็ไม่มีพนักงานด้านนอกมองเห็นเธอและคิมยงซอนอีกแล้ว ฮวีอินเดินกลับมาที่โต๊ะของยงซอน เอาแขนทั้งสองข้างเท้าไว้บนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆพิจารณาใบหน้าสวยได้รูปของคิมยงซอน



" ความจริงคุณก็สวยใช่เล่นนะ.. " ฮวีอินพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วยิ้มให้กับภาพคนตรงหน้า ไม่นานหลังจากนั้นคนที่เธอกำลังจ้องก็ลืมตาขึ้นมาเสียดื้อๆ ทำเอาฮวีอินถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว



" คุณ.... " ยงซอนตกใจ เพราะภาพฮวีอินที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ไหนจะรอบๆห้องที่เปลี่ยนไปและเต็มไปด้วยม่านกั้น จนทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นภายนอกได้ สถานการณ์ตอนนี้มันทำให้เธออดคิดไม่ได้เลยว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรไม่ดีรึเปล่า



" ฉันเดินออกไปเอากาแฟมา แล้วก็เห็นคุณดูเหนื่อยๆเลยเอามาเผื่อด้วย " ฮวีอินพูดจบแล้วชี้ไปยังกาแฟที่วางบนโต๊ะของยงซอน เธออธิบายแบบกระชับว่องไว เพราะดูแล้วฮวีอินรู้ตัวว่ายงซอนต้องคิดว่าเธอจะทำอะไรที่ไม่ดีแน่ๆเลย



" พอเข้ามาคุณก็สติหลุดไปแล้ว...แล้วนี่บ่ายโมงฉันไม่ค่อยชอบห้องทำงานที่สว่างเลยปิดผ้าม่าน แล้วพอเดินกลับมาโต๊ะคุณเพื่อจะหยิบกาแฟคุณก็ตื่นพอดี .. " ฮวีอินอธิบายโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ได้เปิดปาดถามเลยด้วยซ้ำ จนทำให้ยงซอนคิดในใจว่านี่อธิบายหรือต้องการจะกลบเกลื่อนกันแน่..



" ฉันรู้ว่าคุณต้องการคำอธิบายค่ะ " ฮวีอินพูดก่อนจะหยิบแก้วกาแฟแล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง


" ขอบคุณนะคะ " ยงซอนพูดขึ้นมาทำลายบรรยากาศเงียบที่ก่อตัวมานานหลังจากเธอสะดุ้งตื่น



"วันหลังถ้าคุณฮวีอินต้องการอะไรบอกฉันดีกว่านะคะ มันเป็นหน้าที่ของฉันค่ะ " จะว่าไปเธอรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย ที่ให้ลูกสาวของเจ้านายเธอต้องยกกาแฟมาให้ ทั้งๆที่ควรเป็นเธอด้วยซ้ำที่ต้องทำแบบนี้


" ไม่เป็นไรค่ะ "ฮวีอินพูดขึ้นในขณะที่ใบหน้าก็ไม่ได้ละออกมาจากเอกสารบนโต๊ะเลย


หลังจากได้กาแฟร้อนๆจากฮวีอิน ยงซอนรู้สึกเหมือนพลังงานกลับมาอีกครั้ง ทีนี้เธอก็พร้อมจะลุยงานต่อไปแล้ว ทำงานต่อไปได้ไม่นานนัก ยงซอนที่ต้องคอยก้มหน้าระหว่างเอกสารกับจอคอมพิวเตอร์ก็ต้องหยุดชะงัก..



สายตาของเธอสะดุดเข้ากับสันกรามที่เห็นได้ชัดของฮวีอิน รวมไปถึงจมูกโด่งได้รูปอันนั้น ไม่พอไหนจะดวงตาดวงเรียวเล็กนั่นอีก เมื่อทุกอย่างมันมาอยู่ที่ฮวีอินมันก็ทำให้คิมยงซอนละสายตาออกมาไม่ได้เลย... มันช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน



ยงซอนจ้องฮวีอินอยู่นาน ถามว่าเจ้าตัวรู้ไหม...แน่นอนจองฮวีอินรู้ทุกอย่าง ตั้งแต่ที่คิมยงซอนตั้งใจทำงาน จนมาถึงตอนนี้ที่คิมยงซอนกำลังนั่งมองมายังเธอ ไม่ใช่เรื่องยากสักนิดสำหรับคนแบบจองฮวีอิน ในตอนที่เธอเรียนที่อเมริกาก็มีหนุ่มๆหรือไม่ก็รุ่นน้องบางคนชอบแอบมองเธอแบบนี้เหมือนกัน



เนื่องจากเป็นวันแรกในการทำงานของฮวีอิน เธอจึงจำเป็นต้องรู้ทุกอย่างแบบละเอียดนั่นก็เป็นเหตุที่ทำให้ยงซอนยังอยู่กับเธอในห้องนี้จนถึงเวลานี้...​ในขณะที่คนอื่นได้กลับบ้านไปหมดแล้ว



" เอ่อ..คุณยงซอนคะ ฉันว่าพอแค่นี้ดีกว่าค่ะวันนี้มันดึกมากแล้ว คุณจะเหนื่อยเอานะคะ" ฮวีอินพูดแทรกขึ้นในขณะที่ยงซอนกำลังอธิบายเกี่ยวกับวิธีดูรายได้และรายจ่ายทั้งหมดของบริษัท


" แต่เรื่องนี้มันสำคัญมากนะคะ ...." ยงซอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ามันสำคัญจริงๆ


"ฉันรู้ค่ะ ฉันเป็นคนหัวไวพรุ่งนี้มาสอนต่อฉันก็จำได้ค่ะ เก็บของเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง " ด้วยเวลาที่มืดค่ำป่านนี้แล้ว ยากอยู่ที่จองฮวีอินจะยอมปล่อยให้ยงซอนกลับบ้านคนเดียว ไม่ใช่แค่ยงซอนหรอกจะว่าไปถ้าใครที่ต้องมาเหนื่อยและเดือดร้อนเพราะเธอ เธอก็พร้อมจะดูแลอยู่แล้วล่ะ...



" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า " ยงซอนพูดจบแล้วก้มหัวให้ฮวีอินหนึ่งทีจากนั้นเธอก็เดินกลับไปเก็บกระเป๋าที่โต๊ะตัวเองบ้าง




"คุณขัดคำสั่งของฉันหรอคะ .. " เป็นฮวีอินที่เดินมาหาเธอที่โต๊ะพร้อมกับประโยคที่ทำให้เธอต้องเสียวสันหลัง ไม่เลยเธอไม่ได้ขัดคำสั่ง เธอแค่กำลังเกรงใจต่างหาก



" เปล่านะคะ... "



"ถ้าเปล่าก็ทำตามที่ฉันบอกเถอะนะคะ " ฮวีอินเดินนำหน้ายงซอนไป ทำให้เจ้าตัวต้องจำใจเดินตามไปเช่นกันแม้ในใจอยากจะปฏิเสธแค่ไหน แต่ทำยังไงได้เธอก็ต้องยอมฮวีอินอยู่ดี..



ระหว่างทางกลับบ้านยงซอน ความเงียบก็ก่อตัวขึ้นภายในรถหรูอีกครั้ง ให้เดาตอนนี้ทั้งคู่คงอีดอัดไม่แพ้กัน



" คุณยงซอนมีแฟนรึยังคะ " เป็นฮวีอินอีกครั้งที่ถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ แต่ทว่าคำถามนั้นทำให้ในหัวยงซอนคิดอะไรไม่ออก และทำตัวไม่ถูกไปกันใหญ่




" เอ่อ... ไม่มีค่ะ ถามทำไมหรอคะ ? " ยงซอนตัดสินใจถามออกไปตามที่ใจสงสัย




" ถามเฉยๆค่ะ เห็นคุณเงียบๆฉันรู้คุณอึดอัดค่ะ " ฮวีอินรู้ทันยงซอนไปซะทุกอย่างจริงๆ ถ้าจะให้เดาตอนที่ฮวีอินอยู่อเมริกาต้องเจ้าชู้มากๆแน่นอนเธอถึงได้ดูผู้หญิงออกแบบนี้



บทสนทนาเริ่มจากคำถามนั้นของฮวีอิน จนมันสานต่อไปเรื่อยๆจนทำให้ตลอดเส้นทางทั้งสองรู้จักกันมากขึ้น รวมไปถึงข้อมูลใหม่ที่ฮวีอินพึ่งจะรู้ก็คือยงซอนแก่กว่าเธอตั้ง 3 ปี แต่ในสายตาเธอแล้วยงซอนมีใบหน้าที่เด็กขัดกับอายุมากๆ ไม่นานรถหรูของฮวีอินก็ค่อยๆชะลอจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่ง


" ถึงแล้วค่ะ... " ฮวีอินพูดขึ้นในขณะที่มือกำลังเลื่อนเกียร์ไปยังตัว P



" ขอบคุณมากเลยนะคะคุณฮวีอิน ฉันรบกวนคุณมากจริงๆ ขอบคุณนะคะ " ด้วยความเกรงใจทำให้ยงซอนหลุดคำว่าขอบคุณออกมาไม่รู้กี่ครั้ง ทำเอาคนฟังถึงกับเกือบจะหงุดหงิดเพราะเลขาคนสวยเอาแต่พูดคำนี้ซ้ำๆ



" ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องขอบคุณแล้วนะคะ ถ้าคุณพูดคำนี้อีกฉันจะหงุดหงุดแล้วจริงๆด้วยค่ะ " ยงซอนเห็นใบหน้าของอีกคนก็รู้เลยว่าฮวีอินนั้นจริงจังมาก ให้ตายเถอะนี่เธอทำตัวน่ารำคานมากแน่ๆเลย แต่ในเมื่อมีคนมาส่งถึงที่พักเราก็ต้องขอบคุณสิ ยงซอนเอาแต่เถียงกับตัวเองในความคิด



" หลังจากนี้ฉันจะมาส่งคุณเองนะคะ เพราะว่าคอนโดฉันก็อยู่เลยไปนี่เอง แล้วถ้าวันไหนคุณไม่สะดวกไปทำงานเอง จะให้ฉันแวะรับไปด้วยก็ได้นะคะ " ยงซอนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่คุณจองฮวีอินเขาทำเรียกว่า อัธยาศัยดี หรือว่ามีน้ำใจ หรือจะเป็นนิสัยของคนเจ้าชู้ที่กำลังตามจีบหญิงสาวกันแน่



"อย่าขัดคำสั่งฉันเลยนะคะ " ฮวีอินที่เอาแต่มองไปด้านหน้าถนนตั้งแต่จอดรถหันมาทางเธอหลังพูดประโยคนี้จบ นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ยงซอนหายใจไม่ทั่วท้อง...



" ค่ะ... ขับรถดีๆนะคะ" ยงซอนใช้พลังงานที่เหลือควบคุมเสียงของตัวเองให้พูดออกมาเป็นภาษามากที่สุด ก่อนจะปลดเข็มขัดแล้วลงจากรถไป โดยไม่ได้หันกลับมามองที่รถหรูของฮวีอินอีก



ยงซอนเดินเข้าห้องของตัวเองไปแบบไร้วิญญาณ วันนี้มันวันอะไรกันทำมีเรื่องให้เหนื่อยอยู่เรื่อยเลย แล้วนี่ฮวีอินออกปากจะมาส่งเธอทุกวันอีก เธอจะรับมือยังไง เธอไม่อยากอ่อนไหวกับคำพูดหรือสิ่งที่ฮวีอินทำ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้..แน่นอนคิมยงซอนในวัย 27 ปี ไม่มีทางที่จะไม่รู้หรอกว่าการกระทำพวกนั้นมันเหมือนฮวีอินกำลังจะ.....พยายามเชื่อมความสัมพันธ์กับเธอ มันเหมือนกันกับอดีตของเธอไม่มีผิด คนเรียนจบนอกมานิสัยและสไตล์ก็เจ้าชู้กันซะส่วนใหญ่ เธอไม่อยากจะไว้ใจใครอีกแล้ว เธอโดนอีริคนัมทำร้ายจิตใจมามากพอแล้ว.....










_______________________________


ตอนแรกมาแล้วค่ะทุกคน ต้องขอโทษที่มันอาจจะน่าเบื่อไปหน่อย บรรยายเยอะนิดนึงหวังว่าทุกคนจะไม่รำคานและอ่านกันอย่างเพลิดเพลินนะคะ :) ปกติแต่งแต่เรื่องที่เนื้อหาแบบแรงๆพอมาแต่งอะไรที่ค่อยเป็นค่อยไปหรือหวานๆแบบนี้เลยยังสื่อไม่เก่งเท่าไหร่ เราจะพยายามพัฒนาให้ดีขึ้นนะคะ


เริ่มมาคนพี่เค้าก็ชอบแอบมองคนน้องแล้วล่ะค่ะ ส่วนคนน้องก็อัธยาศัยดีตั้งแต่กำเนิดหรือว่ากำลังจีบคนพี่อยู่ก็ไม่รู้เหมือนกันน้า...​อยากให้ทุกคนลุ้นไปด้วยกันในตอนหน้านะคะ


ทวิตเตอร์ : @va_rissr


ถ้าชอบช่วย comment ให้กำลังใจกันต่อไปด้วยนะคะ บายยย 
SHARE
Writer
tianxinyaoss
Writer , Reader
Twitter : @va_rissr I'm SONE and Moomoo 💘 My wheepup . Wheein dimple

Comments