คนรอมันก็เหนื่อยนะ
รอในความหวังมี่ไม่มีจุดหมาย

...
ผมรอคุณเหมือนกับที่รอในทุกๆวัน
แต่วันนี้มันดูแปลกไป



มันแปลกไปจากเดิม


คุณเริ่มหายไป
และไม่มีการบอกลา

และแล้วความหวังขอผม
มันก็เริ่มขึ้นมา
จากการ.........

“คิดไปเอง”


คุณรู้ไหมการคิดไปเองของผม
มันเป็นการหลอกตัวเองที่โคตรเจ็บเลยนะ


เพราะมันไม่มีความจริงหลงเหลืออยู่เลย
ได้แต่หลอกตัวเองไปวันๆ


สนุกดีเนอะที่นั้งหลอกตัวเอง
นั้งหลอกตัวเองว่าคุณน่ะ
ไม่ว่างหรืออาจจะยุ่งอยู่






ผมไม่มีแม้แต่สิทธิ์ทีาจะทักคุณไปด้วยซ้ำ
ก็ได้แต่รอ รอว่าคุณจะทักผมมา


เวลามันล่วงเลยมาหลายชั่วโมงในการเฝ้ารอคุณ
เฝ้ารอไปเรื่อยๆ
เรื่อยๆจนผมไม่สามารถที่จะทนมันต่อไปได้




จนสุดท้ายผมต้องการที่จะหาคำตอบนั้น
คำตอบที่ผมไม่อยากรับรู้
ถึงแม้มันจะแย่หรือมันจะดีแค่ไหน
ผมต้องยอมรับมันให้ได้


ผมเตรียมใจเอาไว้เพราะความคิดของผม
ไม่ค่อยดีเอาสะเลย
ความคิดของผมมีแต่คำว่า ‘ท้อ’


หลายครั้งที่ผมบอกกับตัวเองว่าพอ พอได้แล้ว
พอสักที่กับว่าหวังลมๆแร้งๆของผม
แต่คุณรู้อะไรไหม
สิ่งที่ผมพูดไปทั้งหมด
ผมไม่เคยทำมันได้เลยสักครั้ง
ผมแพ้ทางคุณหมดทุกทาง ไม่ว่าคุณจะทำอะไรผมก้ไม่มีทางที่จะเลิกชอบคุณได้เลยสักครั้ง...


ก็อยากจะบอกให้คุณได้รู้ว่าผมนะ
ไม่เคยเลิกชอบคุณได้เลยนะ
ถึงแม้ผมจะพยายามแล้วผมท้อ
แต่ยังไงความรู้สึกของผมก็ยังไม่เปลี่ยนไปนะ:-)

ความรู้สึกของผมมันเป็นยังไงมาตั้งแต่แรก
มันก้คง  ‘เป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆนะคุณ’


ถ้าคุณผิดหวังในความรัก
หรือคุณกำลังเสียใจอยู่ ผมอยากให้คุณได้รู้
ผมนะจะค่อยอยู่ตรงนี้เสมอนะ จะค่อยเป็นกำลังใจ
ให้คุณอยู่เสมอนะ





คุนยิ้มและหัวใจสีแดง :❤️)













SHARE
Written in this book
แด่คุณ

Comments