แม้แต่นายพราน ก็ยังไม่สังหารนกที่บินมาหลบภัย
แม้แต่นายพราน ก็ยังไม่สังหารนกที่บินมาหลบภัย

หลังเหตุการณ์กวาดต้อนชาวยิวเข้าค่ายแรงงานรมแก็สฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวกว่า 6 ล้านคน ในสงครามโลกครั้งที่ 2 คนเยอรมันซึ่งพื้นฐานเป็นคนตรงๆไม่มีหน้าตา สำนึกเสียใจ ยอมรับความผิด ออกมาขอโทษชาวโลกตรงๆ แม้ทุกวันนี้ตามบ้านเรือนถนนหนทางยังมีป้ายบอกเล่าถึงชาวยิวที่เคยอยู่แถวนี้ก่อนถูกกวาดต้อนเข้าค่าย เพื่อให้ลูกหลานเยอรมันเรียนรู้ความผิดพลาดของบรรพบุรุษ

ปัจจุบันในบรรดาประเทศในยุโรป เยอรมันเป็นประเทศที่รับผู้อพยพจากภัยสงครามจำนวนมากที่สุด รวมถึงนายกรัฐมนตรีหญิงมาเคล แองเกลล่าเอง ก็เคยเป็นผู้อพยพจากเยอรมันตะวันออก ตอนกำแพงเบอร์ลินล่มสลาย สาเหตุส่วนหนึ่งนอกจากพื้นฐานเศรษฐกิจแข็งแรงสามารถรองรับผู้อพยพจำนวนมากได้แล้ว ก็คงเพราะสำนึกผิดจากอดีตต้นศตวรรษที่ 20 ตอนนั้นเยอรมันเป็นชาติที่ก้าวหน้าทั้งศิลปะวิชาการ กลับหลงเชื่อผู้นำเผด็จการอย่างฮิตเลอร์โดยง่ายดาย เหยียดเชื้อชาติ กล่าวโทษชาวยิวว่าเป็นต้นเหตุของความอัปยศพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่ 1 จนเกิดเป็นสงครามโลกครั้งที่ 2โศกนาฏกรรมฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวกว่า 6 ล้านคน

ขณะที่ญี่ปุ่นซึ่งเป็นชาติที่ซับซ้อนละเอียดอ่อนกว่าคนเยอรมันมาก กลับไม่สามารถยอมรับ ออกมาขอโทษเรื่องฆ่าข่มขืนที่เมืองนานกิง ประเทศจีน ที่ชาวเมืองทั้งชาย หญิง เด็ก และคนชรา กว่า 500,000 คน ถูกทหารญี่ปุ่นข่มขืนและฆ่าอย่างโหดเหี้ยม หายไปยกเมือง ภายใน 3 เดือน ทำให้คนจีนรุ่นปู่ย่าตายายเกลียดญี่ปุ่นเข้าไส้ กลายเป็นหนองกัดกินใจความสัมพันธ์ทั้งจีนและญี่ปุ่นมาจนถึงปัจจุบัน

เรื่องของท่านกงศุลญี่ปุ่นประจำลัตเวีย ชิอุเนะ ซึกิฮาร่า คงทำให้ชาวญี่ปุ่นและชาวโลกรู้สึกดีขึ้นบ้าง แม้สงครามจะเปรียบเหมือนการเปิดกล่องแพนโดร่า ปลดปล่อยความชั่วร้ายด้านมืดของมนุษย์ออกมา ขณะเดียวก็ขับเน้นความดีงามในใจของคนตัวเล็กๆ 2 สามีภรรยาซิกิฮาร่า ที่เสี่ยงชีวิตหน้าที่การงาน ช่วยเพื่อนมนุษย์แม้ต่างชาติต่างภาษาชาวยิวลัตเวียกว่า 6,000 คน ไม่ต่างจากออสการ์ ชิลเลอร์ นักอุตสาหกรรมชาวเยอรมัน หาข้ออ้างจ้างชาวยิวกว่าพันคน ที่ประกอบอาวุธปืนอะไรก็ไม่เป็นทั้งนั้น ทำงานในโรงงานของตน เพื่อไม่ต้องถูกส่งตัวไปฆ่าที่ค่ายใช้แรงงาน หรือจอห์น ราเป้ นาซีขาวเยอรมัน ใช้สถานะความเป็นนาซี ปกป้องชาวจีนจากการกระทำเลวร้ายของทหารญี่ปุ่นในเขตคุ้มครองชาวต่างชาติในเมืองนานกิงเลย

คนมีทั้งด้านสว่างและมืด สงครามแค่ขยายด้านลึกของคนออกมา การชำระประวัติศาสตร์ ก้าวเดินต่อไป มีแต่ต้องหันหน้ามองความจริง สำนึกผิด ขอโทษอย่างจริงใจเท่านั้น

ภาษาเป็นแค่เครื่องมือให้มนุษย์ติดต่อสื่อสาร ที่สำคัญกว่าคือจิตใจ ความเป็นคน ความดีงามในใจลึกๆ ใครจะรู้ที่เราต้องมาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง หรือเรียนภาษาต่างชาติ อาจเพราะความดีงามในใจคน ไม่มีพรมแดน ไม่แยกเชื้อชาติ เราแค่หน้าที่สะพานภาษาส่งต่อความดีงาม เหมือนชิอุเนะ ซึกิฮาร่า คนเดียว แต่ช่วยคนยิวลัตเวียกว่า 6,000 คน ก็เป็นได้
https://www.facebook.com/194511154044679/posts/1157696211059497/



SHARE
Writer
LOneBull
Translator
การค้นพบตัวเอง ผู้คน ความรัก อาหาร ซูชิ ธุรกิจ การเดินทาง

Comments