จนกว่าจิตใจจะกลับมาอบอุ่นดั่งแสงอรุณ​ในยามเช้าอีกครั้ง
  ฉันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนคนทั้งโลกหันหลังให้ฉัน
   นี่เป็นเวลาตี3กว่าแล้วของประเทศนึงที่ฉันเลือกมาเรียนต่อ.. ฉันนอนไม่หลับจึงอยากถ่ายทอดความรู้สึกในหัวตอนนี้เรียบเรียงเป็นตัวหนังสือแล้วโพสต์​ลงในstorylong

  ความรู้สึกแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นมานานแล้วตั้งแต่ตอนฉันอยู่มอหนึ่งและมันก็ได้จางหายไปเป็นเวลาหลายปี..แต่เหมือนตอนนี้มันถูกกระตุ้นให้กลับมารู้สึกอีกครั้ง มันน่าเศร้ามากจริงๆ

 ฉันจะพยายามไม่โกรธไม่เกลียดคนที่ทำให้ความรู้​สึก​เหล่านี้ปรากฏ​ขึ้นอีกครั้งหรอกนะ ฉันจะพยายามให้อภัย ฉันจะอโหสิกรรม​ 

  เพราะส่วนหนึ่งมันก็คงมาจากตัวฉันเองด้วยที่ทำให้ผลลัพธ์​ออกมาแบบนี้ แต่อยากให้รู้ไว้ว่าฉันไม่แม้แต่จะคิดอยากให้มันเป็นแบบนี้เลยสักนิด
 
  ตอนมอหนึ่งฉันผ่านความรู้สึกนั้นมาได้..แต่ก็สะบักสะบอม​บอบช้ำทางจิตใจพอสมควรแต่พอผ่านไปแล้วมันก็ทำให้ฉันแกร่งขึ้น

  แล้วตอนนี้ล่ะ..จิตใจฉันเจ็บปวด วังเวง ฉันกำลังทำให้ทุกวันผ่านความรู้สึกเหล่านี้ไปเพื่อจะพ้นได้สักวัน..แม้ฉันจะคิดไปในทางลบอยู่เสมอแต่ลึกๆในใจฉันก็เชื่อว่าถ้าผ่านพ้นห้วงเวลาอันแสนทรมาน​เหล่านี้ไปได้ฉันจะกลายเป็นคนที่เข้มแข็ง​ขึ้นมากกว่าเดิม

 
ฉันหมือนว่าใช้ชีวิตอยู่คนเดียว..

  แต่ลองมาคิดๆแล้ว ไม่สิ ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันมีความรู้สึกเหงาและความรู้สึกเดียวดายอยู่เป็นเพื่อน   
   ยามไม่มีใครความรู้สึกเหล่านี้มันคอยย้ำเตือนฉันอยู่เสมอว่ายังมีตัวฉันอยู่ตรงนี้ ฉันยังมีความรู้สึก ยังมีตัวตนแม้หลายๆคนจะมองข้ามไปก็ตาม แต่ความรู้สึกเหล่านี้มันทำให้ฉันรู้ว่าแม้ฉันจะไม่มีใครแต่ฉันยังมีตัวเอง 

  ฉันจะนึกถึงคนในครอบครัวและเพื่อนที่รักฉันที่คอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างกันตลอดมา

  ฉันจะอยู่และเรียนรู้การอยู่กับตัวเอง จะต่อสู้กับความรู้สึกเจ็บปวด ต่อสู้กับความหนาวเหน็บในจิตใจเหล่านี้
 จนกว่าจิตใจจะกลับอบอุ่นดั่งแสงอรุณ​ในยามเช้าอีกครั้ง ☀️☁️

SHARE
Written in this book
สาวช่างฝัน
Writer
PinkyJie
นักอ่าน, นักเขียน, นักเพ้อฝัน
สุขบ้างทุกข์บ้างตาม​ธรรมชาติ​🌻🌤️ เอาไว้แชร์ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ

Comments