ลมหนาวที่กัดกิน


ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ที่สายลมแห่งความกระอักอวนวุ่นวายใจยังคงพัดอยู่ในหัวของผม...

ผมไม่รู้สาเหตุว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร รู้แค่เพียงว่าในยามฟ้าสว่าง ไม่ว่าจะพยายามทำสิ่งอื่นเพียงใด ก็ดูเหมือนว่าสมาธิไม่ได้อยู่กับตัวเราอีกแล้ว 

กินอาหารก็รู้สึกไม่อร่อย ปวดท้องอยู่เป็นประจำ 

   เมื่อรัตติกาลมาเยือน ถึงเวลาที่เราจะไปไล่คว้าดวงดาวในความฝันอย่างเช่นทุกคืน แต่มันไม่ใช่เลย 

เป็นเพราะลมเหล่านั้นทีี่มันพัดเข้ามาจนทำให้ผมนอนไม่หลับในทุกทุกคืนที่ผ่านมา 


เหตุผลจริงจริงคืออะไร ....?

หรืออาจจะเป็นเพราะ..แรงดึงดูดของโลก-ที่ครั้งหนึ่งมันเคยนำพารอยยิ้มมาเปรอะเปื้อนบนใบหน้าของเรา จนบางครั้งอาจทำให้หัวใจพองโต และบางคราก็ทำให้ดวงตาคู่นั้นแข็งเป็นหินดั่งถูกมนต์สะกด 

แต่วันนี้-เจ้าแรงดึงดูดของโลกมันกลับพลิกมาทำร้ายเรา โดยที่เราไม่มีทางเข้าใจถึงสาเหตุและคงไม่มีวันได้รู้กฎของธรรมชาติเช่นนี้

สุดท้ายแล้วเจ้าสายลมแห่งความทุกข์นี้จะพัดพาไปที่อื่นหรือจะโหมกระหน่ำทำลายตัวเราไปทีละเล็กละน้อย 






ความรู้สึกที่ดี.. ยิ่งเราพยารักษา มันก็ยิ่งพังลง




ความรู้สึกที่ไม่ดี... ยิ่งเราไม่พยารักษามันยิ่งอยู่กับเรา



SHARE
Written in this book
One
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments