คิดถึง ...

ฉันยังคงใช้ชีวิต คล้ายๆเดิม 
มองเผินๆเหมือนไม่มีอะไรที่ต่างไป 

คุณไม่ได้อยู่ในชีวิตของฉัน
ฉันไม่ได้อยู่ในชีวิตของคุณ ใช่ ปกติมันต้องเป็นแบบนั้น

แต่คุณยังอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ 
ยังอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน 

ยอมรับนะ ว่าช่วงเวลาเหนื่อยๆ
เราจะคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ รวมถึงเรื่องของคุณด้วยคุณยังเป็นภาพในความทรงจำ 
ที่ทำให้ชีวิตฉันเดินผ่านปัญหามากมายไปได้ 
... เหมือนตอนยังมีคุณอยู่

คิดถึงคุณจริงๆ ในตอนนี้ก็ด้วย
อยากพบคุณ อยากได้ยินเสียงคุณ
แต่มันหมดเวลาแล้วล่ะมันไม่มีโอกาสแล้ว
อย่างที่เราเคยคิดไว้ ...

ฉันกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวลำพัง โดยไม่มีคุณแล้วจริงๆ


ตั้งแต่วันนั้น ... ที่เธอห่างไป
ฉันบอกตัวเองเสมอว่าไม่เป็นไร ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มันเป็นเรื่องของโชคชะตา ...                   
                ... ที่หมุนให้เธอผ่านมาเพื่อจากกัน
แต่เป็นฉันเองที่เลือกผูกพัน ...                       
                    ... ก็ต้องยอมรับมันด้วยความเข้าใจ
.......................................
วันนั้น ... ที่เธอจากลา
ฉันบอกตัวเองตรงนี้ซ้ำๆว่า ฉันต้องอยู่ให้ไหว
เก็บทุกอย่างให้อยู่ในความทรงจำ ...              
                        ... ที่ทำให้เรายังเดินต่อไป
ไม่ใช่ว่าฉันไม่เสียใจ ...                                
            ... แต่ฉันรู้ดีว่าทำอะไรไม่ได้ มากไปกว่านี้ 
บางครั้งฉันก็เคยถามตัวเองนะ 
ว่าจะให้ตอนจบมันเป็นแบบนี้จริงๆหรอ ?
ฉันจะทำอะไรได้มากกว่านี้บ้างไหม ?

แต่คำตอบ คุณชัดเจนมาตลอดอยู่แล้ว 

พี่ไม่เคยเสียใจ ที่ได้ชอบน้องนะ
ถ้าน้องได้เข้ามา น้องจะแปลกใจ 
ที่พี่ให้ค่าน้องได้มากขนาดนั้น จนถึงวันนี้ 

ยังยืนยันคำเดิม ขอบคุณ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตพี่
ให้พี่ได้ยิ้ม มากกว่าที่เคยยิ้ม
ให้พี่ได้คิด มากกว่าที่เคยคิด
ให้พี่ได้รัก ... แม้ว่าน้องจะไม่ได้รัก

# Story <<NPR>>
SHARE
Written in this book
Story for NPR
พี่ชอบเรานะ คนที่ไม่มีอะไรเหมือนพี่เลยสักอย่าง
Writer
DreamN
Reader
เป็นเพียงหนึ่งคน ที่หลงรักบทกลอนหวานๆ

Comments